บทที่ 7 : เตรียมตัว

ความตื่นเต้นเกิดขึ้นในความรู้สึกของนรินทร์ธิรา สาวน้อยวัยสิบเก้าปีที่ต่อจากนี้ต้องเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ภายใต้การดูแลของลอเรนโซ่ มาเฟียหนุ่มเลือดร้อน ยิ่งนึกถึงคำพูดและคำเตือนของลิซ่าด้วยแล้ว ความตื่นเต้นที่มาพร้อมกับความกลัวก็มากขึ้น

“คุณลอเรนซ์เป็นคนกินดุ กินจุ แถมน้องชายเขาก็ใหญ่พอๆ กับข้อมือแก แต่แกไม่ต้องกลัวไปหรอกนะว่ามันจะเข้าไปในตัวแกไม่ได้ มันอาจจะยากหน่อยในครั้งแรก แต่ครั้งต่อไปก็สบาย” นรินทร์ธิราไม่รู้ว่าคำพูดของลิซ่าเป็นคำเตือนหรือปลอบโยนดี เพราะฟังแล้วไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย กลับมีความกลัวมากขึ้น

“ลิซ่า แกพูดแบบนี้ได้ไง ดูสินีน่าตกใจหมด” เทเรซ่าดุน้องสาว

“พูดอ้อมๆ ทำไมล่ะ ก็พูดตรงๆ นี่แหละ นีน่าจะได้เตรียมตัวเตรียมใจรับมือ เพราะถึงยังไงคืนนี้นีน่าไม่รอดมือคุณลอเรนซ์แน่นอน” ลิซ่าเป็นคนตรง พูดตรงไปตรงมา “แล้วมีอีกเรื่องที่แกต้องรู้ คุณลอเรนซ์มีรสนิยมชอบใช้อุปกรณ์เซ็กซ์ แต่ไม่เน้นรุนแรง ครั้งแรกเขาคงไม่ใช่ของพวกนั้นหรอก คงให้แกชินกับเรื่องบนเตียงก่อน แต่ถ้าแกทำให้เขามีความสุขและติดใจได้ล่ะก็ แกสบายทั้งชาติแน่”

ข้อมูลแรกยังตกใจไม่หาย มาได้ยินข้อมูลใหม่อีก สาวน้อยวัยสิบเก้าปีอยากเป็นลมเสียให้ได้ แต่ก็รู้ดีว่าหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้ ยังไงเสียเธอก็ต้องตกเป็นของลอเรนโซ่

“เอาล่ะ ได้เวลาที่ฉันจะต้องไปส่งแกแล้ว แกจำเรื่องที่ฉันสอนได้ไหม” เทเรซ่าถาม

“ค่ะจำได้ค่ะ”

“ถ้าจำได้ก็ไม่มีอะไรน่าห่วง ไหลไปตามอารมณ์ ไหลไปตามการชักนำของคุณลอเรนซ์ แล้วแกจะมีความสุขเข้าใจนะ” เทเรซ่าย้ำบอก

“ค่ะ เข้าใจค่ะ” หลังจากพูดคุยและบอกเรื่องที่นรินทร์ธิราต้องรู้เสร็จ เทเรซ่ากับลิซ่าได้พานรินทร์ธิราไปส่งให้ลอเรนโซ่ที่รถ สองพี่น้องยืนมองดูรถหรูที่แล่นออกไปด้วยสายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความเป็นห่วง

ภายในรถยังคงเต็มไปด้วยความเงียบ ลอเรนโซ่ไม่ได้พูดอะไรขณะนั่งรถกลับบ้าน ส่วนนรินทร์ธิราก็ต้องนิ่งเงียบตามไปด้วย จนกระทั่งรถมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ลอเรนโซ่ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก ตามด้วยสาวสวยที่เขาประมูลมาได้

ความใหญ่ของบ้านนี้เองทำให้นรินทร์ธิราถึงกับทึ่ง เพราะนับตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเห็นบ้านของใครใหญ่เท่านี้มาก่อน แม้ในความมืดสลัว เธอยังมองเห็นความก้างใหญ่ของอาณาเขตบ้าน ที่ชาตินี้ทั้งชาติเธอคงไม่มีบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้

“ชอบไหม” เสียงใหญ่แต่นุ่มนวลเอ่ยถามนรินทร์ธิราที่มองไปรอบตัว

“คะ” ความที่ไม่ได้ฟัง คำพูดที่เอ่ยจึงเสมือนคำถาม

“ฉันถามว่า ชอบบ้านฉันไหม”

“ชอบค่ะ บ้านคุณใหญ่มาก” เขายิ้มกับคำตอบ

“อย่างอื่นก็ใหญ่ด้วยนะ เดี๋ยวเธอก็เห็นเอง” นรินทร์ธิราใจสั่น เธอรู้ความหมายของคำว่า ‘อย่างอื่นก็ใหญ่’ ดีว่าคืออะไร ในความกลัวก็มีความอยากรู้ว่า มันจะใหญ่สักแค่ไหน

“คุณลอเรนซ์ครับ จะให้เอากระเป๋าของคุณนีน่าไปห้องไหนครับ” อองรีถามเจ้านาย

“ห้องฉัน”

อองรีกับโยเซฟมองหน้ากัน ปกติแล้วห้องของลอเรนโซ่คือห้องต้องห้ามสำหรับสาวสวยที่หิ้วมาหลับนอน ไม่เคยมีสาวใดย่างกายเข้าไปในห้องนั้น นรินทร์ธิราเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้สิทธิพิเศษนั้น

“ครับ” อองรีไม่ได้ถามถึงเหตุผล เจ้านายสั่งอย่างไรเขาก็ทำตามนั้น หลังจากนำกระเป๋าหญิงสาวคนใหม่ของเจ้านายมาไว้ในห้อง เขาก็รีบเดินออกไปทันที

นรินทร์ธิราก้าวเข้ามาในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู ด้วยโทนสีน้ำตาล เฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นไม่ว่าจะเป็นเตียงนอนขนาดคิงไซร์ราคาของเตียงหลังนี้ไม่ต่ำกว่าหลักหมื่นยูโร โซฟาปลายเตียงก็ด้วย ชุดเครื่องเสียงริมผนังเข้าชุดกับทีวีจอยักษ์ และมีของตกแต่งอีกหลายอย่างที่คาดว่าราคาของมันจะสูงตามฐานะเจ้าของ เธอมองเห็นอีกห้องหนึ่งที่อยู่ภายในห้องนี้ คาดเดาว่าอาจเป็นห้องที่เก็บเสื้อผ้าหรือเรียกกันว่าห้องแต่งตัว ต่างกับห้องนอนของเธอลิบลับที่ห้องนอนกับห้องแต่งตัวอยู่ในห้องเดียวกัน แถมเล็กกว่าห้องนอนของเขาหลายเท่า

“เป็นไง อยู่ได้ไหม” เขาถามมาได้ไงว่าอยู่ได้ไหม ถ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ นรินทร์ธิราก็ไม่ต้องอยู่ที่ไหนแล้ว

“ยิ่งกว่าอยู่ได้อีกค่ะ”

“เธอไปอาบน้ำนะ แล้วไม่ต้องใส่เสื้อผ้า นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวพอ เพราะฉันขี้เกียจถอด” คงได้เวลาที่นรินทร์ธิราต้องทำหน้าที่ ‘ผู้หญิงของเขา’ แล้ว เธอไม่ได้อิดออด เดินไปยังห้องน้ำแต่โดยดี ลอเรนโซ่มองร่างเล็กอย่างพอใจ เขายิ้มก่อนจัดการถอดเสื้อผ้าออกจากตัวจนไม่เหลือสักชิ้น ก่อนเดินไปเปิดเพลงคลาสสิคเบาๆ เพื่อสร้างบรรยากาศ จากนั้นร่างสูงใหญ่เดินไปหยิบบรั่นดีในตู้เย็นที่อยู่ห้องเดียวกับห้องแต่งตัวออกมาหนึ่งขวด เขาหย่อนน้ำแข็งลงไปในแก้วน้ำลายสวยสามก้อน แล้วเดินกลับมานั่งรอแม่กระต่ายน้อยบนเตียง จิบบรั่นดีไปด้วย นั่งฟังเพลงไปด้วย