นางบำเรอของมาเฟีย

นางบำเรอของมาเฟีย

last updateÚltima actualización : 2025-12-29
Por:  ศานิชลCompletado
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 calificación. 1 reseña
79Capítulos
6.4Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

เซนต์ เอสเซียโน มาเฟียหนุ่ม อายุ 33 ปี สูง 188 ซม เขาโหดเหี้ยม เย็นชา ไร้ความรู้สึก เขาเป็นเปลวไฟจากนรกที่พร้อมจะแผดเผาใครก็ได้ที่กล้าลองดีกับอำนาจของเขาให้แหลกเหลวไม่เหลือแม้แต่กระดูก ใครหน้าไหนก็ตามที่มันกล้ามาเป็นศัตรูกับเขาโดยเฉพาะตระกูลแกรนด์เดย์เขาจะแผดเผาพวกมันทุกคนไม่ให้เหลือแม้แต่ป้ายชื่อหน้าหลุมศพ มายด์ เพียงพอใจ แกรนด์เดย์ อายุ 22 ปี สูง 160 ซม. เธอคือเหยื่อของความแค้นระหว่างสองตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ที่เขานั้นหมายตาเอาไว้แล้วว่าจะต้องชำระแค้นกับเธออย่างสาสม การตายอย่างไร้เกียรติของพ่อเขาเธอต้องเป็นคนชดใช้ทั้งหมด

Ver más

Capítulo 1

ประทะ

In my previous life, my mafia husband conspired with his mistress to let me burn alive. I never expected God to give me the chance to live again.

This time, I would make the complete opposite choice. I would escape far away and live well.

"Mr. Marino said no one from the Moretti family is welcome at his celebratory party."

I looked at the burly bodyguard in front of me. His hand rested on the gun holster at his waist, his tone dripping with obvious contempt.

"Are you certain those are Vincenzo's exact words?" I asked calmly.

"Word for word, miss." He grinned. "Now, please leave."

I stood outside the iron gates of the Marino family's estate, staring at the brightly lit mansion inside.

Tonight was the celebratory party for Vincenzo Marino's promotion to Underboss. Every important figure in Elgano's mafia world was inside. However, I, Rosalie Moretti, Vincenzo's fiancée, was locked out.

I felt no anger, no heartbreak. Instead, I felt a strange sense of relief because I knew all of this would end.

I turned and walked toward the Maserati parked by the roadside. My heels clicked crisply against the gravel path.

The bodyguards whispered behind me, probably mocking the pitiful woman humiliated by her own fiancé. However, they had no idea that I had already died once.

In my last life, I desperately tried to please Vincenzo to maintain the alliance between the Moretti and Marino families. I even pushed for our engagement myself.

I thought if I was docile and considerate enough, he would eventually fall in love with me.

I was absurdly wrong.

Though I married him as I wished, I was met with nothing but neglect after our wedding. Three years into our marriage, his first love, Adriana Costa, came back from Arup.

She arrived with a tragic story about being kidnapped by a rival family and a pitifully delicate face. Vincenzo believed every word she made up.

Even more ridiculous, when Adriana claimed the kidnappers knew her whereabouts because I had leaked the information, Vincenzo believed her without hesitation.

"You're jealous of her, so you plotted to kill her." That night, he said that to me with disgust brimming in his eyes. "You vicious woman!"

From that moment on, I became a prisoner of the Marino estate. Vincenzo placed me under house arrest in the west wing and had me monitored around the clock. I could not leave the estate, could not contact outsiders, and could not even call home.

He told everyone I was 'ill' and needed rest. Meanwhile, Adriana, the supposed victim, brazenly moved into the main bedroom and became the true mistress of the estate.

I was imprisoned for an entire year.

On that final night, flames devoured every inch of the west wing. When I woke up choking on smoke, I discovered the door had been locked from the outside. I shattered the window to try and escape, only to see Vincenzo and Adriana standing in the garden, quietly watching the fire.

Under the moonlight, Adriana's belly was swollen and round. She was pregnant.

At that moment, I understood everything. This 'accidental' fire was meant to completely eliminate me as an obstacle.

As the flames burned my body, I heard Adriana's laughter. It was clear, delighted, and filled with pure excitement.

Then, I died.

When I opened my eyes again, I was 22 years old. I came back to the night of the celebratory party for Vincenzo's promotion to Underboss.

In my last life, I would have cried outside the gate, called to beg his forgiveness, and even knelt before those bodyguards while pleading to be let in.

I remembered how the night went down in my last life. I stood outside the gate for three hours. It was only after I twisted my ankle that I left in humiliation. After returning home, I called Vincenzo 17 times and sent countless apologetic text messages.

The next morning, I even bought his favorite Koban cigars and personally delivered them to the estate, kneeling before everyone to beg for his forgiveness.

Back then, I thought if I was humble and obedient enough, he would try to accept me. However, in this life, I felt nothing but gratitude that none of it had happened yet.

I had only one thought, and that was to escape.

I started the Maserati. The headlights illuminated the statue at the estate entrance.

The statue had witnessed much of the Marino family's bloody history. It had also witnessed my humiliation and death in my previous life.

I rolled down the window, and the night breeze scattered my long hair. I took one last look at the brilliantly lit estate and smiled for the first time in what felt like forever.

Now that I had been given a second chance at life, I would start my life anew.

I said goodbye to Vincenzo and to that foolish version of myself.

I would live my life to the fullest this time, and I would tear up that damned marriage contract with my own hands.
Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

reseñas

ศานิชล
ศานิชล
D D D D D D D D
2025-11-13 06:48:08
0
0
79 Capítulos
วงล้อม
“ฝ่าวงล้อมออกไป”อัลวินสั่งการลูกน้องทั้งมือขวาที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถกับคนขับรถคู่ใจเสียงดังลั่นรถเมื่อในตอนนี้สถานการณ์ด้านนอกไม่สู้ดีนักเขากำลังถูกล้อมโดยศัตรูที่เป็นใครสักคนก็ยังไม่รู้แต่เท่าที่รู้ในตอนนี้ก็คืออีกฝ่ายวางแผนมาดีมากจนเขาแทบไม่มีทางหนีออกไปได้แต่ทว่าเขากลับต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อหาทางหนีไปให้ได้ แม้เป็นรถคันเดียวที่อยู่กลางวงล้อมด้วยรถของลูกน้องถูกกันออกไปด้านนอกหมดแล้วก่อนหน้านี้เพราะเขานั้นมีลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาต้องคอยปกป้องดูแล และที่สำคัญจะปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้ด้วยเธอนั้นเป็นดั่งอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในมือของเขาที่อาจใช้ต่อรองได้แม้ความตายมาเยือนตรงหน้า“ครับนาย”“ไม่ต้องกลัว ก้มหัวเอาไว้”มือหนาของคนเป็นพ่อวางลงบนศีรษะของลูกสาวอย่างเบามือที่สุดเพื่อมอบความปลอดภัยให้ แม้รู้ดีว่าสถานการณ์ด้านนอกเป็นรองจนแทบไม่มีทางรอดแล้วก็ตาม“ค่ะ”สายตาหวานหันมองผู้เป็นพ่อด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ทว่าก็ยังพยายามเข้มแข็งสุดกำลังเพื่อไม่ให้พ่อต้องกังวลกัดปากตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความกลัวออกมา แอบปาดน้ำตาไปก็หลายรอบเพื่อไม่ให้พ่อต้
Leer más
ฉันคือใคร
เกือบหนึ่งเดือนหลังจากเกิดเหตุการณ์ประทะกันในวันนั้น ร่างกายของเพียงพอใจถูกพามารักษาตัวอย่างเงียบๆที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่นอกเมืองและนอกความสนใจของใครหลายคน โดยมีลูกน้องของเซนต์คอยเฝ้าดูไม่ห่างเรียกได้ว่านั่งเฝ้าอย่างใกล้ชิดที่หน้าห้องพักฟื้นนั้นทุกวันแต่ทว่าเพียงพอใจกลับยังคงหลับใหลเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที เธอนอนนิ่งมายาวนานจนแผลภายนอกของร่างกายหายดีเกือบจะหมดแล้วเหลือเพียงบางจุดที่หนักจริงๆไว้เท่านั้นโดยเฉพาะที่ศีรษะที่หมอยังคงมีผ้าปิดแผลเอาไว้จนลูกน้องของเซนต์พากันเบื่อหน่ายที่จะต้องมาเฝ้า จนกระทั่งเหลือแค่ลูกน้องคนสนิทของเขาเพียงสองคนที่มาเฝ้า ส่วนคนอื่นๆของกลับไปทำงานหนักๆที่โกดังจะดีซะกว่า“เดี๋ยวกูมา มึงเฝ้าไปก่อน”ลูคัสที่เป็นหนึ่งในสามของลูกน้องคนสนิทก็ได้แต่นั่งเบื่อทุกวัน และแทบจะทั้งวันทั้งคืนเลยด้วยถ้าไม่มีใครมาผลัดเวรเขาก็เลยมักแก้เบื่อด้วยการออกไปหากาแฟหวานๆดื่มสักแก้ว และให้โจเพื่อนสนิทอีกคนนั่งเฝ้าหญิงสาวคนนั้นเพียงคนเดียวไปก่อน แล้วเขาก็รีบเดินไปในทันเพราะทนความเบื่อไม่ไหวแล้ว“อืม”โจที่มักจะนิ่งกับเรื่องแบบนี้พยักหน้ารับคำเพื่อน พร้
Leer más
สูญเสีย
“นายครับ”มาลิคเคาะประตูหน้าห้องทำงานสองสามเคาะเพื่อเป็นการร้องเตือนเจ้านายตามมารยาท ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้องนั้นด้วยท่าทางสุภาพแต่ทว่าแฝงไปด้วยมาดแห่งความน่าเกรงขามตามสไตล์มือขวาของมาเฟีย“มีเรื่องเหี้ยอะไรก็ว่ามา”เซนต์เงยหน้าขึ้นมองลูกน้องมือขวาที่เดินเข้ามาก่อนจะผลักเอกสารกองโตที่เพิ่งจะตรวจเสร็จให้ลูกน้องอีกคนเอาไปเก็บเวลานี้เป็นเวลาหัวค่ำที่เขายังคงทำงานอยู่ภายในห้องทำงานที่อยู่ในโกดังขนาดใหญ่ที่ซึ่งมีไว้สำหรับเก็บของเถื่อนเพื่อส่งออกไปขาย“ไอ้โจโทรมาครับ”มาลิคที่เพิ่งจะวางสายสนทนาระหว่างเขากับไอ้โจเพื่อนร่วมงานไปก็รีบเดินมารายงานเจ้านาย เพราะในช่วงวันสองวันนี้เรื่องที่โรงพยาบาลถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเจ้านายของเขา จะชักช้าเก็บข่าวเอาไว้ไม่ได้เลย“มันว่าไงล่ะ”มือหนาคว้าเอาแก้วเหล้าที่อยู่ใกล้มือมาจิบไปด้วยเพื่อเพิ่มบรรยากาศการรับฟังข่าวดีให้มันครื้นเครงกันหน่อย“หมอบอกว่าผู้หญิงคนนั้นสูญเสียความจำไปครับ”“จะเป็นไปได้ไงวะก่อนหน้านี้มันก็ร่างกายแข็งแรงดีไม่ใช่เหรอแค่รถคว่ำไม่กี่ตลบจะมามารยาความจำเสื่อม”ใบหน้านิ่งเฉยของมาเฟียถึงกับดูตึงเครียดขึ้นในทันทีที่ได้ยินข่
Leer más
บ้าน
“ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ”เพียงพอใจถูกพาตัวออกจากโรงพยาบาลทันทีหลังจากที่หมอลงความเห็นว่าเธอความจำเสื่อม ทั้งที่ร่างกายของเธอนั้นยังไม่หายดี เวลาเดินเหินยังรู้สึกเวียนหัวอยู่เลยและก็ยังเจ็บระบมอยู่ด้วย ส่วนแผลภายนอกไม่ต้องพูดถึงบนศีรษะของเธอยังมีผ้าพันแผลพันรอบอยู่เลยพอมาถึงยังบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเด่นท้ายซอยที่ด้านหน้าเป็นปากซอยติดกับถนนใหญ่ รอบๆบริเวณไม่มีบ้านหลังอื่นเลยแม้แต่หลังเดียว ยิ่งทำให้บ้านหลังนี้โดดเด่นเอามากๆเลย แถมด้วยการล้อมรั้วสูงใหญ่และหนาจนคนนอกเดินผ่านมาไม่มีทางมองเห็นด้านในบ้านแน่นอนเธอถึงกับมีคำถามในทันทีว่าที่นี่คือที่แห่งใด เมื่อเธอไม่คุ้นตาเลยตั้งแต่รถถูกเลี้ยวเข้ามาแล้ว ไม่เหมือนกับที่เธอคุ้นหน้าคนที่สั่งให้เธอมาที่นี่เลยแม้แต่นิดเดียว“บ้านไง มองไม่เห็นหรือไงวะ”โจตอบออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ตั้งคำถามโง่ๆมาตลอดทาง ถามทางบ้าง ถามชื่อเขาบ้างล่ะ แล้วนี่ยังมาถามอีกว่าบ้านคืออะไร“ฉันเคยอยู่ที่นี่มาก่อนเหรอคะ”เธอพยายามนึกจนคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน อาการปวดหัวเริ่มถามหาอีกครั้ง แต่ทว่าก็ยังนึกไม่ออก“ถามมากจริงวะ หุบปากสักที หรือ
Leer más
นางบำเรอ 25+++
“คุณ!”หลังจากที่ถูกพามาขังเอาไว้ในห้องหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ในทุกๆวันเพียงพอใจก็มักจะนั่งอยู่ตรงมุมห้องแคบๆเพื่อพยายามนึกให้ออกว่าเธอคือใคร และในวันนี้ก็เหมือนกัน เธอกำลังพยายามนึกอย่างนักจนไม่ได้สนสิ่งรอบตัว แต่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเขาที่เธอนั้นแสนคุ้นหน้ามายืนอยู่ตรงหน้าของเธอ“เออ กูเอง”มาเฟียหนุ่มที่กำลังเมาได้ที่ตอบกลับออกไปด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงที่จะมีอะไรด้วยมาพูดมากแบบนี้พวกเธอควรแค่นอนเป็นที่ระบายอารมณ์ของเขาก็พอ ไม่ควรมีปากมีเสียงให้เขาต้องรำคาญ“ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”หญิงสาวเอื้อนเอ่ยคำถามที่คาใจมาตลอดหลายวันด้วยความอยากรู้ เมื่อเธอนั้นไม่อาจนึกออกเองได้“หุบปากซะถ้าไม่อยากตายคามือกู”ร่างหนาจับกดร่างเล็กให้ลงไปนอนกับพื้นด้วยกำลังที่มีมากกว่า ขึ้นคร่อมร่างเล็กนั้นเอาไว้ในทันทีไม่ให้เธอขยับหนีไปไหนให้ต้องเสียเวลา“ทำไมฉันถึงเป็นนางบำเรอของคุณ”เธอเฝ้าถามเด็กสาวคนนั้นที่เข้ามาส่งข้าวส่งน้ำให้เธอมาหลายวันว่านางบำเรอคืออะไรจนได้คำตอบ เลยรีบถามเขาเมื่อมีโอกาสเพราะกลัวว่าเขาจะหายตัวไปอีก แล้วเธอก็จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองอีกเลย“ก็เพราะเธอมันร่า
Leer más
มายด์ 25+++
“อื้อ”เพียงพอใจขยับร่างกายเล็กๆของเธอเบาๆเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนโหดร้ายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ ร่างกายที่ยังไม่หายดีจากอาการเจ็บป่วยที่ทำให้ต้องเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้นั้นกลับต้องเจ็บสาหัสอีกครั้งด้วยฝีมือของคนที่เขาเรียกเธอว่านางบำเรออาการของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าแทบเป็นแทบตายไปพร้อมๆกันเลยก็ว่าได้ ทั้งส่วนที่ฉีกขาดก็คงกำลังอักเสบอยู่ ทั้งส่วนที่บอบช้ำก็แทบขย้ำไม่ได้เลยมิหนำซ้ำยังรู้สึกตัวรุ่มๆเหมือนเป็นไข้จนภายในเริ่มหนาวสั่น ทำเอามือเล็กๆต้องควานหาสิ่งของใกล้ตัวเพื่อหวังหาความอบอุ่นมาห่อคลุ่มร่างกายที่นอนเปลือยเปล่าอยู่นั้น“ช่วยด้วย”มือบางคว้าได้เพียงเสื้อผ้าตัวเก่าของตัวเองที่ถูกเขาถอดออกเอาไว้เมื่อวานนี้เอามากอดเอาไว้ ประทังให้ตัวเองไม่ต้องนอนหนาวอยู่ลำพังกับพื้นห้องเย็นๆนั้น หวังให้ตัวเองอบอุ่นขึ้นและพอจะมีเรี่ยวแรงลุกกลับขึ้นไปนอนให้สบายบนเตียงแค่นี้เองทำไมเธอถึงเลือกที่จะเป็นนางบำเรอ ที่ต้องมามีชีวิตเหมือนกับตายทั้งเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมเธอช่างโง่เง่าแบบนี้กันนะ“นี่ข้าวมารับเอาไปสิ ต้องให้เดินไปประเคนถึงปากเลยหรือไง”เวลา
Leer más
วันเกิด
“ไปพาตัวอีนั้นมา กูจะพาไปทำเรื่องสนุกๆด้วยซะหน่อย อยู่บ้านนานๆเดี๋ยวจะเบื่อ”หลังจากค่ำคืนที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนาที่แสนจะดิบเถื่อนกับหญิงสาว เขาก็หายหน้าออกไปจากบ้านอีกตามเคย ราวกับสบายตัวสบายใจแล้วก็ไม่เคยสนใจคนที่เป็นที่รองรับอารมณ์อีกเลยแต่ทว่าพอมีเรื่องให้เขานึกสนุกขึ้นมาได้ เซนต์มาเฟียหนุ่มเลือดร้อนก็รีบกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ของเขาที่สร้างเอาไว้ประดับบารมีในทันทีพร้อมกับเรียกหาลูกน้องมาใช้งานให้ได้วิ่งวุ่นกันทั้งบ้าน ด้วยเจ้านายอย่างเขาไม่ชอบความชักช้าน่ารำคาญใดๆทั้งนั้น“ครับนาย”โจที่มักจะได้เฝ้ายามบ้านหลังนี้เป็นหลักรีบวิ่งเข้ามารับหน้าเจ้านายในทันที ไม่มีท่าทีโอ้เอ้ชักช้าใดๆเป็นอันขาด พอรับคำสั่งของเจ้านายเสร็จสรรพก็รีบวิ่งแจ้นไปพาตัวหญิงสาวมาให้เจ้านายทันที“ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหมวะ”มาเฟียหนุ่มหันถามลูกน้องมือขวาของเขาอย่างมาลิคด้วยน้ำเสียงดุดันตามแบบฉบับของเขา ไม่มีอ่อนนุ่มใดๆกับลูกน้องที่เลี้ยงมาด้วยลำแข้งหลายปีนั้นเลยสักนิด และก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับลูกน้องคนไหนด้วย เพราะเขาเป็นมาเฟียไม่ใช่พ่อพระที่จะต้องทำดีเอาหน้าแบบนั้นเมื่อเขานั้นใช้ให้ลูกน้องเตรียมกล้
Leer más
พยายาม
“ทำไมเขาถึงขายฉันให้คนอื่น”หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองมาเกินร้อยรอบเห็นจะได้ เพื่อจะนึกให้ออกถึงความทรงจำที่หายไป เธอนั่งคิดทบทวนถึงกับพูดของเขาที่เอ่ยกับเธอ และใบหน้าของคนที่เขาบอกว่าเป็นสามีของเธอ คิดวกวนไปมาอยู่แบบนั้น ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมาจนถึงตอนสายของวันใหม่แทบไม่ได้หลับได้นอน เพราะสิ่งเหล่านั้นตามหลอกหลอนให้เธอจำต้องนึกให้ออกว่าเหตุการณ์แท้จริงนั้นมันเป็นอย่างไรแต่ก็ไม่อาจหาความทรงจำนั้นเจอ มันมีแต่ความว่างเปล่าและความคุ้นเคยกับใบหน้าของคนใจร้ายคนนั้นเพียงคนเดียวเท่านั้นราวกับเขาคือภาพจำฝั่งใจที่ไม่เคยลืมเลื่อนไปได้เลยแม้เธอจะความจำเสื่อมก็ตาม เธอพยายามจนในหัวมันระบมไปหมด มันปวดเกินจะปวดไปมากแล้ว แต่เธอก็ไม่อาจหยุดที่จะพยายามได้เธออยากที่จะมองเห็นความทรงจำของเธอแม้น้อยนิดก็ยังดี อยากจะรู้สักนิดแม้เพียงว่าคนที่เป็นสามีนั้นชื่ออะไรก็ยังดี“ฉันเคยแต่งงานมีครอบครัวแล้วเหรอ”“ทำไมกันนะ”“ปวดหัวจัง”ร่างเล็กฟุ๊บตัวลงไปนอนอย่างไม่ได้ตั้งใจบนเตียงนอนของตัวเอง เมื่อเธอนั้นปวดหัวจนทนไม่ไหวแล้วอาการปวดรุนแรงขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ทว่าเธอก็พยายามอดทนเอาไว้และแทนที่มัน
Leer más
คนใช้จำเป็น
“เรียบร้อยไหม”โจเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มๆตามประสาลูกน้องของมาเฟียเมื่อหมอที่ว่าจ้างให้มารักษานักโทษของเจ้านายเดินออกมาจากภายในห้องนั้นแต่ถึงจะไม่ได้เอ่ยถามเขาก็รู้ดีกว่าหมอซะอีก ด้วยก่อนหน้านี้เขาจับตาดูหมอกับนักโทษของเจ้านายมาโดยตลอด เพียงแต่เอ่ยถามออกไปเพื่อหยั่งเชิงหมอก็เท่านั้น ดูซิว่าสมควรจะจ่ายเงินหรือว่าควรจะทำให้เป็นศพ“ครับ เรียบร้อยดีครับ”หมอประจำคลินิกเถื่อนแห่งหนึ่งซึ่งหากินกับมาเฟียแก๊งนี้มานานเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาทำการรักษาเรียบร้อยตามคำสั่งและไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่คำเดียว แถมหน้าเธอเขาก็แทบไม่ค่อยอยากมองด้วยกลัวจะมีปัญหากับมาเฟียพวกนี้“รู้นะว่าต้องทำตัวยังไง”“ครับ”“ไอ้ลูคัส ส่งหมอด้วย”แล้วหมอก็สมควรได้กลับบ้าน เพราะจากพฤติกรรมทั้งหมดค่อนข้างน่าไว้ใจ แต่ก็ยังคงส่งคนคอยไปจับตามองอีกสักระยะเพื่อความแน่ใจ ด้วยคนที่ไอ้หมอเถื่อนนั้นมันรักษาไม่ใช่กระจอกๆทั่วไป ถ้าเกิดข่าวรั่วไปได้ตายห่ากันหมดนี่แน่ๆ“เออ”ลูคัสจำยอมต้องทำตามคำสั่งของไอ้โจเพื่อนยาก เพราะมันก็ดีกว่านั่งเฝ้าหน้าห้องผู้หญิงคนนั้น เพราะนั้นคงหมายถึงความเบื่อห
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status