นางบำเรอของมาเฟีย

นางบำเรอของมาเฟีย

last update最終更新日 : 2025-12-29
作家:  ศานิชล完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
79チャプター
6.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

เศร้าใจ

รักทรมาน

อีโรติก

มาเฟีย

คุณหนู

โหดร้าย/เหี้ยมโหด

แก้แค้น

ตั้งครรภ์

เซนต์ เอสเซียโน มาเฟียหนุ่ม อายุ 33 ปี สูง 188 ซม เขาโหดเหี้ยม เย็นชา ไร้ความรู้สึก เขาเป็นเปลวไฟจากนรกที่พร้อมจะแผดเผาใครก็ได้ที่กล้าลองดีกับอำนาจของเขาให้แหลกเหลวไม่เหลือแม้แต่กระดูก ใครหน้าไหนก็ตามที่มันกล้ามาเป็นศัตรูกับเขาโดยเฉพาะตระกูลแกรนด์เดย์เขาจะแผดเผาพวกมันทุกคนไม่ให้เหลือแม้แต่ป้ายชื่อหน้าหลุมศพ มายด์ เพียงพอใจ แกรนด์เดย์ อายุ 22 ปี สูง 160 ซม. เธอคือเหยื่อของความแค้นระหว่างสองตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ที่เขานั้นหมายตาเอาไว้แล้วว่าจะต้องชำระแค้นกับเธออย่างสาสม การตายอย่างไร้เกียรติของพ่อเขาเธอต้องเป็นคนชดใช้ทั้งหมด

もっと見る

第1話

ประทะ

「やっと……私たちの関係、世間に明かすつもりなの?」

御影舟真(みかげ しゅうま)は眉をひそめ、彼女を横目で見てふっと笑った。「何を明かすんだよ?明日、うちでお見合いなんだ。お前は場を和ませる役。相手に気を遣わせないようにな」

その一言一句が、雷のように朝霧汐音(あさぎり しおん)の耳に落ちた。

心臓が止まりそうになるほどの衝撃。脳が真っ白になった。「お見合い?じゃあ、私は何?」

舟真はすでに服を身につけながら、彼女の方をちらりと見て、怠そうに言った。「お前?お前は俺のいろんな『相棒』だろ。食事の相棒、ゲームの相棒……あと、性欲処理のベッドの相棒」

その言葉に、汐音の身体は冷たくなっていく。顔からは血の気が引き、唇が小刻みに震えた。

そんな彼女の表情を見た舟真は、冗談めいた笑みを浮かべたまま、顔を近づけた。「まさか、汐音、お前、俺たちが恋人同士だとでも思ってたのか?」

その軽い口調が、鋭い刃のように汐音の心を貫いた。

鼻の奥がつんと痛んだが、必死にこらえて微笑みを作った。「そんなわけ、ないじゃん……ちょっと、シャワー浴びてくるね」

汐音はふらふらと立ち上がり、足元のおぼつかないまま浴室へと消えていった。

扉を閉めた瞬間、全身から力が抜けて、その場に崩れ落ちた。

舟真の言葉が、耳の奥にこびりついて、何度も何度も胸を締めつけた。彼に刻まれた無数の痕跡を見つめながら、涙が止まらなくなった。

二人は、二十年以上の付き合いだった。同じミルクを飲み、同じ漫画を読み、同じ夢を語った。

十八の夜、酔った勢いで一度身体を重ねてしまってから──それから先は、何度も、何度も……終わりなんて来なかった。

夜はただひたすらに身体を重ね、昼は何食わぬ顔で恋人のように手を繋ぎ歩き、年越しには当たり前のようにキスをして、毎晩、眠るまで他愛のない話を電話で交わしていた。

汐音は信じていた。私たちはもう付き合ってる、ただ公表していないだけだと。

でも舟真はそうではなかった。

彼の一言で、汐音の世界は崩れ落ちた。喉の奥から嗚咽が漏れそうになり、水を最大に出してやっと声を上げて泣くことができた。

どれだけ泣いたか分からない。ようやく涙が枯れた頃、気持ちを整えて浴室を出ると、舟真はすでに服を着てソファで電話をしていた。

「明日は人数多いから、大きめの個室。相手はあっさり系の味が好きだから京料理で。ケーキはブラックフォレスト、花は白とピンクのバラ。

準備できたら写真送って。あと、黒のスーツ十数着用意しといて。帰ったら選ぶから。宜野は黒しか好まないからな」

その名前を聞いた瞬間、汐音の心が大きく揺れた。

思わず目を向けると、舟真は口元に甘い笑みを浮かべていた。

宜野?彼のお見合い相手はあの綾瀬宜野(あやせ ぎの)?

その名を聞いて、汐音は全てを悟った。

高校の頃、舟真は宜野に恋をしていた。毎日彼女の名前を何十回も口にしていた。

けれど、想いを伝える前に彼女は海外へ留学してしまった。

それ以降、舟真は宜野の話を一度もしていなかった。

汐音はてっきり、彼がもう忘れたのだと思っていた。

でも、そうじゃなかった。彼の中で、宜野はずっと、初恋のまま生き続けていた。

胸を締め付ける痛みに、手に持っていたスマホを落としそうになった。

「ガンッ!」物音に舟真が振り返り、にこにこと笑いながら言った。「もう上がった?じゃあ、チェックアウトよろしく。代は払ってあるし」

そう言って、上着を手に立ち上がり、部屋を出ようとしたが、ふと振り返って汐音を見た。その目は、どこまでも残酷で、どこまでも無邪気だった。

「汐音、俺はずっとお前を兄弟だと思って接してたよ。そんな絶望的な顔、俺の前で見せるなよ。変な誤解しちゃうだろ?

俺はお前のこと、全部分かってる。一目見れば何を考えてるかすぐに分かるし、そんなの、つまんなくない?もし恋人になったら、すぐに飽きるに決まってるじゃん」

彼の足音が遠ざかっても、その声は、ずっと汐音の胸に残っていた。

冷え切ったベッドに腰を下ろし、彼女はぽつりと笑った。笑って、笑って——やがて、涙に変わった。

舟真は、ずっと、こんな風に思ってたんだ。

その夜、彼女は一人で夜更けまで座り込み、ようやく重たい足を動かしてホテルを出た。

外は土砂降りだったが、濡れていることすら気づけないほど心は空っぽだった。帰宅すると、朝霧家の両親はびしょ濡れの娘を見て慌ててタオルを差し出した。「なんでこんな雨の中、タクシー使わなかったの?」

汐音は虚ろな瞳で二人を見つめ、かすれた声で言った。

「パパ、ママ。前に言ってたでしょ、会社の都合で海外移住の話。私、もう決めた。移住しよう。二度とここには戻らない」

半年もの間、何を言っても首を縦に振らなかった娘が——あまりの急展開に、朝霧家の両親は思わず顔を見合わせた。驚きながらも、その決意が心から嬉しかった。

「本当に吹っ切れたのか?あの彼氏とはもう別れたんだな?」

汐音は、舟真の言葉を思い出し、胸がきゅっと締め付けられた。乾いた笑みを浮かべ、首を横に振った。

「彼氏なんて、最初からいなかったの。結婚のプレッシャーを避けるために、嘘ついてただけ」

どこまで本気なのか分からないけど、朝霧家の両親はそれでも素直に喜んで、さっそく移住の手続きを進めながら、汐音に荷造りを急かしていた。

汐音は自室に戻ると、舟真にまつわる全てのものを処分した。

十年以上かけて大切にしてきたアルバム、彼から贈られた宝石や服、小物——一つ残らずゴミ箱へ。

「お嬢さま、こんなに高価なもの、全部捨てるんですか?」

家政婦が惜しそうに言うのに対して、汐音は微笑んで頷いた。

「いらないの」

物だけじゃない。この想いも、この男も、もう何もかも——いらないのだ。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

ศานิชล
ศานิชล
D D D D D D D D
2025-11-13 06:48:08
0
0
79 チャプター
วงล้อม
“ฝ่าวงล้อมออกไป”อัลวินสั่งการลูกน้องทั้งมือขวาที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถกับคนขับรถคู่ใจเสียงดังลั่นรถเมื่อในตอนนี้สถานการณ์ด้านนอกไม่สู้ดีนักเขากำลังถูกล้อมโดยศัตรูที่เป็นใครสักคนก็ยังไม่รู้แต่เท่าที่รู้ในตอนนี้ก็คืออีกฝ่ายวางแผนมาดีมากจนเขาแทบไม่มีทางหนีออกไปได้แต่ทว่าเขากลับต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อหาทางหนีไปให้ได้ แม้เป็นรถคันเดียวที่อยู่กลางวงล้อมด้วยรถของลูกน้องถูกกันออกไปด้านนอกหมดแล้วก่อนหน้านี้เพราะเขานั้นมีลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาต้องคอยปกป้องดูแล และที่สำคัญจะปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้ด้วยเธอนั้นเป็นดั่งอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในมือของเขาที่อาจใช้ต่อรองได้แม้ความตายมาเยือนตรงหน้า“ครับนาย”“ไม่ต้องกลัว ก้มหัวเอาไว้”มือหนาของคนเป็นพ่อวางลงบนศีรษะของลูกสาวอย่างเบามือที่สุดเพื่อมอบความปลอดภัยให้ แม้รู้ดีว่าสถานการณ์ด้านนอกเป็นรองจนแทบไม่มีทางรอดแล้วก็ตาม“ค่ะ”สายตาหวานหันมองผู้เป็นพ่อด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ทว่าก็ยังพยายามเข้มแข็งสุดกำลังเพื่อไม่ให้พ่อต้องกังวลกัดปากตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความกลัวออกมา แอบปาดน้ำตาไปก็หลายรอบเพื่อไม่ให้พ่อต้
続きを読む
ฉันคือใคร
เกือบหนึ่งเดือนหลังจากเกิดเหตุการณ์ประทะกันในวันนั้น ร่างกายของเพียงพอใจถูกพามารักษาตัวอย่างเงียบๆที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่นอกเมืองและนอกความสนใจของใครหลายคน โดยมีลูกน้องของเซนต์คอยเฝ้าดูไม่ห่างเรียกได้ว่านั่งเฝ้าอย่างใกล้ชิดที่หน้าห้องพักฟื้นนั้นทุกวันแต่ทว่าเพียงพอใจกลับยังคงหลับใหลเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที เธอนอนนิ่งมายาวนานจนแผลภายนอกของร่างกายหายดีเกือบจะหมดแล้วเหลือเพียงบางจุดที่หนักจริงๆไว้เท่านั้นโดยเฉพาะที่ศีรษะที่หมอยังคงมีผ้าปิดแผลเอาไว้จนลูกน้องของเซนต์พากันเบื่อหน่ายที่จะต้องมาเฝ้า จนกระทั่งเหลือแค่ลูกน้องคนสนิทของเขาเพียงสองคนที่มาเฝ้า ส่วนคนอื่นๆของกลับไปทำงานหนักๆที่โกดังจะดีซะกว่า“เดี๋ยวกูมา มึงเฝ้าไปก่อน”ลูคัสที่เป็นหนึ่งในสามของลูกน้องคนสนิทก็ได้แต่นั่งเบื่อทุกวัน และแทบจะทั้งวันทั้งคืนเลยด้วยถ้าไม่มีใครมาผลัดเวรเขาก็เลยมักแก้เบื่อด้วยการออกไปหากาแฟหวานๆดื่มสักแก้ว และให้โจเพื่อนสนิทอีกคนนั่งเฝ้าหญิงสาวคนนั้นเพียงคนเดียวไปก่อน แล้วเขาก็รีบเดินไปในทันเพราะทนความเบื่อไม่ไหวแล้ว“อืม”โจที่มักจะนิ่งกับเรื่องแบบนี้พยักหน้ารับคำเพื่อน พร้
続きを読む
สูญเสีย
“นายครับ”มาลิคเคาะประตูหน้าห้องทำงานสองสามเคาะเพื่อเป็นการร้องเตือนเจ้านายตามมารยาท ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้องนั้นด้วยท่าทางสุภาพแต่ทว่าแฝงไปด้วยมาดแห่งความน่าเกรงขามตามสไตล์มือขวาของมาเฟีย“มีเรื่องเหี้ยอะไรก็ว่ามา”เซนต์เงยหน้าขึ้นมองลูกน้องมือขวาที่เดินเข้ามาก่อนจะผลักเอกสารกองโตที่เพิ่งจะตรวจเสร็จให้ลูกน้องอีกคนเอาไปเก็บเวลานี้เป็นเวลาหัวค่ำที่เขายังคงทำงานอยู่ภายในห้องทำงานที่อยู่ในโกดังขนาดใหญ่ที่ซึ่งมีไว้สำหรับเก็บของเถื่อนเพื่อส่งออกไปขาย“ไอ้โจโทรมาครับ”มาลิคที่เพิ่งจะวางสายสนทนาระหว่างเขากับไอ้โจเพื่อนร่วมงานไปก็รีบเดินมารายงานเจ้านาย เพราะในช่วงวันสองวันนี้เรื่องที่โรงพยาบาลถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเจ้านายของเขา จะชักช้าเก็บข่าวเอาไว้ไม่ได้เลย“มันว่าไงล่ะ”มือหนาคว้าเอาแก้วเหล้าที่อยู่ใกล้มือมาจิบไปด้วยเพื่อเพิ่มบรรยากาศการรับฟังข่าวดีให้มันครื้นเครงกันหน่อย“หมอบอกว่าผู้หญิงคนนั้นสูญเสียความจำไปครับ”“จะเป็นไปได้ไงวะก่อนหน้านี้มันก็ร่างกายแข็งแรงดีไม่ใช่เหรอแค่รถคว่ำไม่กี่ตลบจะมามารยาความจำเสื่อม”ใบหน้านิ่งเฉยของมาเฟียถึงกับดูตึงเครียดขึ้นในทันทีที่ได้ยินข่
続きを読む
บ้าน
“ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ”เพียงพอใจถูกพาตัวออกจากโรงพยาบาลทันทีหลังจากที่หมอลงความเห็นว่าเธอความจำเสื่อม ทั้งที่ร่างกายของเธอนั้นยังไม่หายดี เวลาเดินเหินยังรู้สึกเวียนหัวอยู่เลยและก็ยังเจ็บระบมอยู่ด้วย ส่วนแผลภายนอกไม่ต้องพูดถึงบนศีรษะของเธอยังมีผ้าพันแผลพันรอบอยู่เลยพอมาถึงยังบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเด่นท้ายซอยที่ด้านหน้าเป็นปากซอยติดกับถนนใหญ่ รอบๆบริเวณไม่มีบ้านหลังอื่นเลยแม้แต่หลังเดียว ยิ่งทำให้บ้านหลังนี้โดดเด่นเอามากๆเลย แถมด้วยการล้อมรั้วสูงใหญ่และหนาจนคนนอกเดินผ่านมาไม่มีทางมองเห็นด้านในบ้านแน่นอนเธอถึงกับมีคำถามในทันทีว่าที่นี่คือที่แห่งใด เมื่อเธอไม่คุ้นตาเลยตั้งแต่รถถูกเลี้ยวเข้ามาแล้ว ไม่เหมือนกับที่เธอคุ้นหน้าคนที่สั่งให้เธอมาที่นี่เลยแม้แต่นิดเดียว“บ้านไง มองไม่เห็นหรือไงวะ”โจตอบออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ตั้งคำถามโง่ๆมาตลอดทาง ถามทางบ้าง ถามชื่อเขาบ้างล่ะ แล้วนี่ยังมาถามอีกว่าบ้านคืออะไร“ฉันเคยอยู่ที่นี่มาก่อนเหรอคะ”เธอพยายามนึกจนคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน อาการปวดหัวเริ่มถามหาอีกครั้ง แต่ทว่าก็ยังนึกไม่ออก“ถามมากจริงวะ หุบปากสักที หรือ
続きを読む
นางบำเรอ 25+++
“คุณ!”หลังจากที่ถูกพามาขังเอาไว้ในห้องหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ในทุกๆวันเพียงพอใจก็มักจะนั่งอยู่ตรงมุมห้องแคบๆเพื่อพยายามนึกให้ออกว่าเธอคือใคร และในวันนี้ก็เหมือนกัน เธอกำลังพยายามนึกอย่างนักจนไม่ได้สนสิ่งรอบตัว แต่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเขาที่เธอนั้นแสนคุ้นหน้ามายืนอยู่ตรงหน้าของเธอ“เออ กูเอง”มาเฟียหนุ่มที่กำลังเมาได้ที่ตอบกลับออกไปด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงที่จะมีอะไรด้วยมาพูดมากแบบนี้พวกเธอควรแค่นอนเป็นที่ระบายอารมณ์ของเขาก็พอ ไม่ควรมีปากมีเสียงให้เขาต้องรำคาญ“ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”หญิงสาวเอื้อนเอ่ยคำถามที่คาใจมาตลอดหลายวันด้วยความอยากรู้ เมื่อเธอนั้นไม่อาจนึกออกเองได้“หุบปากซะถ้าไม่อยากตายคามือกู”ร่างหนาจับกดร่างเล็กให้ลงไปนอนกับพื้นด้วยกำลังที่มีมากกว่า ขึ้นคร่อมร่างเล็กนั้นเอาไว้ในทันทีไม่ให้เธอขยับหนีไปไหนให้ต้องเสียเวลา“ทำไมฉันถึงเป็นนางบำเรอของคุณ”เธอเฝ้าถามเด็กสาวคนนั้นที่เข้ามาส่งข้าวส่งน้ำให้เธอมาหลายวันว่านางบำเรอคืออะไรจนได้คำตอบ เลยรีบถามเขาเมื่อมีโอกาสเพราะกลัวว่าเขาจะหายตัวไปอีก แล้วเธอก็จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองอีกเลย“ก็เพราะเธอมันร่า
続きを読む
มายด์ 25+++
“อื้อ”เพียงพอใจขยับร่างกายเล็กๆของเธอเบาๆเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนโหดร้ายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ ร่างกายที่ยังไม่หายดีจากอาการเจ็บป่วยที่ทำให้ต้องเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้นั้นกลับต้องเจ็บสาหัสอีกครั้งด้วยฝีมือของคนที่เขาเรียกเธอว่านางบำเรออาการของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าแทบเป็นแทบตายไปพร้อมๆกันเลยก็ว่าได้ ทั้งส่วนที่ฉีกขาดก็คงกำลังอักเสบอยู่ ทั้งส่วนที่บอบช้ำก็แทบขย้ำไม่ได้เลยมิหนำซ้ำยังรู้สึกตัวรุ่มๆเหมือนเป็นไข้จนภายในเริ่มหนาวสั่น ทำเอามือเล็กๆต้องควานหาสิ่งของใกล้ตัวเพื่อหวังหาความอบอุ่นมาห่อคลุ่มร่างกายที่นอนเปลือยเปล่าอยู่นั้น“ช่วยด้วย”มือบางคว้าได้เพียงเสื้อผ้าตัวเก่าของตัวเองที่ถูกเขาถอดออกเอาไว้เมื่อวานนี้เอามากอดเอาไว้ ประทังให้ตัวเองไม่ต้องนอนหนาวอยู่ลำพังกับพื้นห้องเย็นๆนั้น หวังให้ตัวเองอบอุ่นขึ้นและพอจะมีเรี่ยวแรงลุกกลับขึ้นไปนอนให้สบายบนเตียงแค่นี้เองทำไมเธอถึงเลือกที่จะเป็นนางบำเรอ ที่ต้องมามีชีวิตเหมือนกับตายทั้งเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมเธอช่างโง่เง่าแบบนี้กันนะ“นี่ข้าวมารับเอาไปสิ ต้องให้เดินไปประเคนถึงปากเลยหรือไง”เวลา
続きを読む
วันเกิด
“ไปพาตัวอีนั้นมา กูจะพาไปทำเรื่องสนุกๆด้วยซะหน่อย อยู่บ้านนานๆเดี๋ยวจะเบื่อ”หลังจากค่ำคืนที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนาที่แสนจะดิบเถื่อนกับหญิงสาว เขาก็หายหน้าออกไปจากบ้านอีกตามเคย ราวกับสบายตัวสบายใจแล้วก็ไม่เคยสนใจคนที่เป็นที่รองรับอารมณ์อีกเลยแต่ทว่าพอมีเรื่องให้เขานึกสนุกขึ้นมาได้ เซนต์มาเฟียหนุ่มเลือดร้อนก็รีบกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ของเขาที่สร้างเอาไว้ประดับบารมีในทันทีพร้อมกับเรียกหาลูกน้องมาใช้งานให้ได้วิ่งวุ่นกันทั้งบ้าน ด้วยเจ้านายอย่างเขาไม่ชอบความชักช้าน่ารำคาญใดๆทั้งนั้น“ครับนาย”โจที่มักจะได้เฝ้ายามบ้านหลังนี้เป็นหลักรีบวิ่งเข้ามารับหน้าเจ้านายในทันที ไม่มีท่าทีโอ้เอ้ชักช้าใดๆเป็นอันขาด พอรับคำสั่งของเจ้านายเสร็จสรรพก็รีบวิ่งแจ้นไปพาตัวหญิงสาวมาให้เจ้านายทันที“ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหมวะ”มาเฟียหนุ่มหันถามลูกน้องมือขวาของเขาอย่างมาลิคด้วยน้ำเสียงดุดันตามแบบฉบับของเขา ไม่มีอ่อนนุ่มใดๆกับลูกน้องที่เลี้ยงมาด้วยลำแข้งหลายปีนั้นเลยสักนิด และก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับลูกน้องคนไหนด้วย เพราะเขาเป็นมาเฟียไม่ใช่พ่อพระที่จะต้องทำดีเอาหน้าแบบนั้นเมื่อเขานั้นใช้ให้ลูกน้องเตรียมกล้
続きを読む
พยายาม
“ทำไมเขาถึงขายฉันให้คนอื่น”หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองมาเกินร้อยรอบเห็นจะได้ เพื่อจะนึกให้ออกถึงความทรงจำที่หายไป เธอนั่งคิดทบทวนถึงกับพูดของเขาที่เอ่ยกับเธอ และใบหน้าของคนที่เขาบอกว่าเป็นสามีของเธอ คิดวกวนไปมาอยู่แบบนั้น ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมาจนถึงตอนสายของวันใหม่แทบไม่ได้หลับได้นอน เพราะสิ่งเหล่านั้นตามหลอกหลอนให้เธอจำต้องนึกให้ออกว่าเหตุการณ์แท้จริงนั้นมันเป็นอย่างไรแต่ก็ไม่อาจหาความทรงจำนั้นเจอ มันมีแต่ความว่างเปล่าและความคุ้นเคยกับใบหน้าของคนใจร้ายคนนั้นเพียงคนเดียวเท่านั้นราวกับเขาคือภาพจำฝั่งใจที่ไม่เคยลืมเลื่อนไปได้เลยแม้เธอจะความจำเสื่อมก็ตาม เธอพยายามจนในหัวมันระบมไปหมด มันปวดเกินจะปวดไปมากแล้ว แต่เธอก็ไม่อาจหยุดที่จะพยายามได้เธออยากที่จะมองเห็นความทรงจำของเธอแม้น้อยนิดก็ยังดี อยากจะรู้สักนิดแม้เพียงว่าคนที่เป็นสามีนั้นชื่ออะไรก็ยังดี“ฉันเคยแต่งงานมีครอบครัวแล้วเหรอ”“ทำไมกันนะ”“ปวดหัวจัง”ร่างเล็กฟุ๊บตัวลงไปนอนอย่างไม่ได้ตั้งใจบนเตียงนอนของตัวเอง เมื่อเธอนั้นปวดหัวจนทนไม่ไหวแล้วอาการปวดรุนแรงขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ทว่าเธอก็พยายามอดทนเอาไว้และแทนที่มัน
続きを読む
คนใช้จำเป็น
“เรียบร้อยไหม”โจเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มๆตามประสาลูกน้องของมาเฟียเมื่อหมอที่ว่าจ้างให้มารักษานักโทษของเจ้านายเดินออกมาจากภายในห้องนั้นแต่ถึงจะไม่ได้เอ่ยถามเขาก็รู้ดีกว่าหมอซะอีก ด้วยก่อนหน้านี้เขาจับตาดูหมอกับนักโทษของเจ้านายมาโดยตลอด เพียงแต่เอ่ยถามออกไปเพื่อหยั่งเชิงหมอก็เท่านั้น ดูซิว่าสมควรจะจ่ายเงินหรือว่าควรจะทำให้เป็นศพ“ครับ เรียบร้อยดีครับ”หมอประจำคลินิกเถื่อนแห่งหนึ่งซึ่งหากินกับมาเฟียแก๊งนี้มานานเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาทำการรักษาเรียบร้อยตามคำสั่งและไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่คำเดียว แถมหน้าเธอเขาก็แทบไม่ค่อยอยากมองด้วยกลัวจะมีปัญหากับมาเฟียพวกนี้“รู้นะว่าต้องทำตัวยังไง”“ครับ”“ไอ้ลูคัส ส่งหมอด้วย”แล้วหมอก็สมควรได้กลับบ้าน เพราะจากพฤติกรรมทั้งหมดค่อนข้างน่าไว้ใจ แต่ก็ยังคงส่งคนคอยไปจับตามองอีกสักระยะเพื่อความแน่ใจ ด้วยคนที่ไอ้หมอเถื่อนนั้นมันรักษาไม่ใช่กระจอกๆทั่วไป ถ้าเกิดข่าวรั่วไปได้ตายห่ากันหมดนี่แน่ๆ“เออ”ลูคัสจำยอมต้องทำตามคำสั่งของไอ้โจเพื่อนยาก เพราะมันก็ดีกว่านั่งเฝ้าหน้าห้องผู้หญิงคนนั้น เพราะนั้นคงหมายถึงความเบื่อห
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status