นางบำเรอของมาเฟีย

นางบำเรอของมาเฟีย

last updateLast Updated : 2025-12-29
By:  ศานิชลCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
79Chapters
7.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เซนต์ เอสเซียโน มาเฟียหนุ่ม อายุ 33 ปี สูง 188 ซม เขาโหดเหี้ยม เย็นชา ไร้ความรู้สึก เขาเป็นเปลวไฟจากนรกที่พร้อมจะแผดเผาใครก็ได้ที่กล้าลองดีกับอำนาจของเขาให้แหลกเหลวไม่เหลือแม้แต่กระดูก ใครหน้าไหนก็ตามที่มันกล้ามาเป็นศัตรูกับเขาโดยเฉพาะตระกูลแกรนด์เดย์เขาจะแผดเผาพวกมันทุกคนไม่ให้เหลือแม้แต่ป้ายชื่อหน้าหลุมศพ มายด์ เพียงพอใจ แกรนด์เดย์ อายุ 22 ปี สูง 160 ซม. เธอคือเหยื่อของความแค้นระหว่างสองตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ที่เขานั้นหมายตาเอาไว้แล้วว่าจะต้องชำระแค้นกับเธออย่างสาสม การตายอย่างไร้เกียรติของพ่อเขาเธอต้องเป็นคนชดใช้ทั้งหมด

View More

Chapter 1

ประทะ

Maya's POV

“Yes, Alpha… you’re so big. Make me yours again.”

Chloe’s high-pitched, shameless moans pierced through the heavy wooden door of the master chambers, driving straight into my chest like splinters of crushed ice. I stood completely motionless in the fortress’s icy hallway, my numb fingers gripping the rough handle of the heavy wooden bucket I held in my trembling hands. The gray, soapy water inside swayed gently, reflecting the dimness of a place that was supposed to be my home but had become my own prison of punishment.

Through the mystical bond of our union, a connection that the Moon Goddess had carved into my soul on the day I turned eighteen, I could feel every rapid heartbeat of Hunter. I could feel the friction of his skin, the suffocating heat of his arousal, and, above all, the absolute contempt he sent me like blasts of icy wind through our mental connection. He knew perfectly well that I was standing outside. He knew that his fated mate, the woman destiny had chosen to rule by his side, was silently listening as he devoured another she-wolf in his bed.

To Hunter, I was not a companion, nor an equal. I was nothing but a damned mistake of nature. A defective she-wolf born without an inner wolf, a useless orphan with overly wide hips, thick thighs, and a curvy figure that did not fit the beauty standards of the elite warriors. In the halls of Silver Moon, my only apparent purpose was to scrub the stone floors, carry heavy sacks of flour in the kitchen, and eat the cold leftovers everyone else left behind on their plates. A strong, slender, ruthless Luna like Chloe was what the pack demanded—not a fat servant who only wasted space and supplies.

The violent creak of the door flying open made me step back on pure instinct. Hunter appeared in the doorway wearing nothing but his black combat trousers. His muscular, tanned torso was covered in a thin sheen of sweat, and his blue eyes, which had once looked at me with the warmth of childhood, were now clouded with superiority and disgust. Behind him, Chloe emerged with a feline stride, wearing one of Hunter’s silk shirts that barely covered her slender thighs, looking at me with a sadistic smile of pure triumph.

“What a shame you always smell like cheap kitchen grease and mud, Maya,” Chloe mocked, crossing her arms as she leaned against the doorframe. “It’s a genuine miracle the Alpha hasn’t banished you to the wastelands to starve to death yet. Just look at yourself. You’re pathetic.”

Hunter took one step forward, and the crushing pressure of his Supreme Alpha aura fell upon my shoulders like a slab of lead, forcing me to hold my breath. The air in the hallway became dense and suffocating, designed to force me to my knees. There was not a trace of guilt in his eyes, not the slightest hint of remorse for the betrayal he had just committed. There was only the cold determination to rid himself of what he considered a stain on his reputation.

“I’m tired of seeing your presence getting in the way in the halls of my palace, Maya,” Hunter declared, his commanding voice echoing through the ceiling beams, carrying a mystical vibration that struck me directly in the stomach. “Your father owed this pack far too much before he disappeared at the border, and you’ve worked like a slave long enough to repay that so-called blood debt. I don’t want you here. I, Alpha Hunter of the Silver Moon Pack, formally reject you as my fated mate and as a member of my pack.”

A choked, heart-wrenching gasp escaped my lips the very instant a stab of physical pain, so violent it made me see stars, split my heart in two. It felt as though an invisible claw plunged into my chest and ripped the mystical bond out by the roots, leaving behind an icy, bleeding void that made me stagger. My sturdy legs buckled, threatening to send me crashing onto the cold stone floor, but I forced myself to swallow the scream of agony fighting to escape my throat.

“From this very second onward, you are nothing to me but a nameless rogue,” Hunter continued, arching an eyebrow as he savored the pallor of my face. “You have until the first ray of dawn touches the walls to get off my lands with nothing but the clothes on your back. If my trackers find you wandering around after that, I’ll order them to hunt you down like the defenseless, useless animal you are.”

Chloe let out a shrill little laugh and, taking a quick step forward, stretched out the tip of her elegant shoe. With one sharp, perfectly calculated movement, she kicked the base of my wooden bucket. The impact overturned it completely, spilling all the gray, soapy, foul-smelling water across the marble floor I had spent three hours cleaning. The filthy liquid splashed over my worn boots and soaked the hem of my patched dress, covering me in grime right in front of them.

“Oops, how clumsy of me! My foot slipped,” the harpy pretended, casually adjusting a strand of her hair. “Pick up your trash right now and get out of our sight, you useless fat cow. No one is going to miss your deformed curves in this pack.”

Hunter turned away without giving me one last glance, closing the bedroom door behind him to return to his lover’s arms. They expected me to break down crying on the floor, to beg on my knees for them not to take away my shelter or to spare my life. But instead, the searing pain in my chest began to transform into a cold, dense, solid fury as unyielding as blessed steel.

I wiped my trembling hands on my dirty apron, straightened my back with majestic slowness, and fixed Chloe with a stare so icy and so laden with an unspoken promise of destruction that the harpy’s smile vanished instantly as she took a step backward toward the safety of the room.

Without uttering a single word of apology, I turned around and walked with firm, flawless steps toward the dark basement stairs. Hunter thought he had gotten rid of a simple, troublesome servant, but in his damned ignorance, the Alpha had just broken the chains that had been holding back an Empress.

His worst nightmare had only just begun.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

ศานิชล
ศานิชล
D D D D D D D D
2025-11-13 06:48:08
1
0
79 Chapters
วงล้อม
“ฝ่าวงล้อมออกไป”อัลวินสั่งการลูกน้องทั้งมือขวาที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถกับคนขับรถคู่ใจเสียงดังลั่นรถเมื่อในตอนนี้สถานการณ์ด้านนอกไม่สู้ดีนักเขากำลังถูกล้อมโดยศัตรูที่เป็นใครสักคนก็ยังไม่รู้แต่เท่าที่รู้ในตอนนี้ก็คืออีกฝ่ายวางแผนมาดีมากจนเขาแทบไม่มีทางหนีออกไปได้แต่ทว่าเขากลับต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อหาทางหนีไปให้ได้ แม้เป็นรถคันเดียวที่อยู่กลางวงล้อมด้วยรถของลูกน้องถูกกันออกไปด้านนอกหมดแล้วก่อนหน้านี้เพราะเขานั้นมีลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาต้องคอยปกป้องดูแล และที่สำคัญจะปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้ด้วยเธอนั้นเป็นดั่งอำนาจที่ยิ่งใหญ่ในมือของเขาที่อาจใช้ต่อรองได้แม้ความตายมาเยือนตรงหน้า“ครับนาย”“ไม่ต้องกลัว ก้มหัวเอาไว้”มือหนาของคนเป็นพ่อวางลงบนศีรษะของลูกสาวอย่างเบามือที่สุดเพื่อมอบความปลอดภัยให้ แม้รู้ดีว่าสถานการณ์ด้านนอกเป็นรองจนแทบไม่มีทางรอดแล้วก็ตาม“ค่ะ”สายตาหวานหันมองผู้เป็นพ่อด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ทว่าก็ยังพยายามเข้มแข็งสุดกำลังเพื่อไม่ให้พ่อต้องกังวลกัดปากตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ให้ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความกลัวออกมา แอบปาดน้ำตาไปก็หลายรอบเพื่อไม่ให้พ่อต้
Read more
ฉันคือใคร
เกือบหนึ่งเดือนหลังจากเกิดเหตุการณ์ประทะกันในวันนั้น ร่างกายของเพียงพอใจถูกพามารักษาตัวอย่างเงียบๆที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่นอกเมืองและนอกความสนใจของใครหลายคน โดยมีลูกน้องของเซนต์คอยเฝ้าดูไม่ห่างเรียกได้ว่านั่งเฝ้าอย่างใกล้ชิดที่หน้าห้องพักฟื้นนั้นทุกวันแต่ทว่าเพียงพอใจกลับยังคงหลับใหลเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที เธอนอนนิ่งมายาวนานจนแผลภายนอกของร่างกายหายดีเกือบจะหมดแล้วเหลือเพียงบางจุดที่หนักจริงๆไว้เท่านั้นโดยเฉพาะที่ศีรษะที่หมอยังคงมีผ้าปิดแผลเอาไว้จนลูกน้องของเซนต์พากันเบื่อหน่ายที่จะต้องมาเฝ้า จนกระทั่งเหลือแค่ลูกน้องคนสนิทของเขาเพียงสองคนที่มาเฝ้า ส่วนคนอื่นๆของกลับไปทำงานหนักๆที่โกดังจะดีซะกว่า“เดี๋ยวกูมา มึงเฝ้าไปก่อน”ลูคัสที่เป็นหนึ่งในสามของลูกน้องคนสนิทก็ได้แต่นั่งเบื่อทุกวัน และแทบจะทั้งวันทั้งคืนเลยด้วยถ้าไม่มีใครมาผลัดเวรเขาก็เลยมักแก้เบื่อด้วยการออกไปหากาแฟหวานๆดื่มสักแก้ว และให้โจเพื่อนสนิทอีกคนนั่งเฝ้าหญิงสาวคนนั้นเพียงคนเดียวไปก่อน แล้วเขาก็รีบเดินไปในทันเพราะทนความเบื่อไม่ไหวแล้ว“อืม”โจที่มักจะนิ่งกับเรื่องแบบนี้พยักหน้ารับคำเพื่อน พร้
Read more
สูญเสีย
“นายครับ”มาลิคเคาะประตูหน้าห้องทำงานสองสามเคาะเพื่อเป็นการร้องเตือนเจ้านายตามมารยาท ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้องนั้นด้วยท่าทางสุภาพแต่ทว่าแฝงไปด้วยมาดแห่งความน่าเกรงขามตามสไตล์มือขวาของมาเฟีย“มีเรื่องเหี้ยอะไรก็ว่ามา”เซนต์เงยหน้าขึ้นมองลูกน้องมือขวาที่เดินเข้ามาก่อนจะผลักเอกสารกองโตที่เพิ่งจะตรวจเสร็จให้ลูกน้องอีกคนเอาไปเก็บเวลานี้เป็นเวลาหัวค่ำที่เขายังคงทำงานอยู่ภายในห้องทำงานที่อยู่ในโกดังขนาดใหญ่ที่ซึ่งมีไว้สำหรับเก็บของเถื่อนเพื่อส่งออกไปขาย“ไอ้โจโทรมาครับ”มาลิคที่เพิ่งจะวางสายสนทนาระหว่างเขากับไอ้โจเพื่อนร่วมงานไปก็รีบเดินมารายงานเจ้านาย เพราะในช่วงวันสองวันนี้เรื่องที่โรงพยาบาลถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับเจ้านายของเขา จะชักช้าเก็บข่าวเอาไว้ไม่ได้เลย“มันว่าไงล่ะ”มือหนาคว้าเอาแก้วเหล้าที่อยู่ใกล้มือมาจิบไปด้วยเพื่อเพิ่มบรรยากาศการรับฟังข่าวดีให้มันครื้นเครงกันหน่อย“หมอบอกว่าผู้หญิงคนนั้นสูญเสียความจำไปครับ”“จะเป็นไปได้ไงวะก่อนหน้านี้มันก็ร่างกายแข็งแรงดีไม่ใช่เหรอแค่รถคว่ำไม่กี่ตลบจะมามารยาความจำเสื่อม”ใบหน้านิ่งเฉยของมาเฟียถึงกับดูตึงเครียดขึ้นในทันทีที่ได้ยินข่
Read more
บ้าน
“ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ”เพียงพอใจถูกพาตัวออกจากโรงพยาบาลทันทีหลังจากที่หมอลงความเห็นว่าเธอความจำเสื่อม ทั้งที่ร่างกายของเธอนั้นยังไม่หายดี เวลาเดินเหินยังรู้สึกเวียนหัวอยู่เลยและก็ยังเจ็บระบมอยู่ด้วย ส่วนแผลภายนอกไม่ต้องพูดถึงบนศีรษะของเธอยังมีผ้าพันแผลพันรอบอยู่เลยพอมาถึงยังบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเด่นท้ายซอยที่ด้านหน้าเป็นปากซอยติดกับถนนใหญ่ รอบๆบริเวณไม่มีบ้านหลังอื่นเลยแม้แต่หลังเดียว ยิ่งทำให้บ้านหลังนี้โดดเด่นเอามากๆเลย แถมด้วยการล้อมรั้วสูงใหญ่และหนาจนคนนอกเดินผ่านมาไม่มีทางมองเห็นด้านในบ้านแน่นอนเธอถึงกับมีคำถามในทันทีว่าที่นี่คือที่แห่งใด เมื่อเธอไม่คุ้นตาเลยตั้งแต่รถถูกเลี้ยวเข้ามาแล้ว ไม่เหมือนกับที่เธอคุ้นหน้าคนที่สั่งให้เธอมาที่นี่เลยแม้แต่นิดเดียว“บ้านไง มองไม่เห็นหรือไงวะ”โจตอบออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ตั้งคำถามโง่ๆมาตลอดทาง ถามทางบ้าง ถามชื่อเขาบ้างล่ะ แล้วนี่ยังมาถามอีกว่าบ้านคืออะไร“ฉันเคยอยู่ที่นี่มาก่อนเหรอคะ”เธอพยายามนึกจนคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน อาการปวดหัวเริ่มถามหาอีกครั้ง แต่ทว่าก็ยังนึกไม่ออก“ถามมากจริงวะ หุบปากสักที หรือ
Read more
นางบำเรอ 25+++
“คุณ!”หลังจากที่ถูกพามาขังเอาไว้ในห้องหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ในทุกๆวันเพียงพอใจก็มักจะนั่งอยู่ตรงมุมห้องแคบๆเพื่อพยายามนึกให้ออกว่าเธอคือใคร และในวันนี้ก็เหมือนกัน เธอกำลังพยายามนึกอย่างนักจนไม่ได้สนสิ่งรอบตัว แต่แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเขาที่เธอนั้นแสนคุ้นหน้ามายืนอยู่ตรงหน้าของเธอ“เออ กูเอง”มาเฟียหนุ่มที่กำลังเมาได้ที่ตอบกลับออกไปด้วยความไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงที่จะมีอะไรด้วยมาพูดมากแบบนี้พวกเธอควรแค่นอนเป็นที่ระบายอารมณ์ของเขาก็พอ ไม่ควรมีปากมีเสียงให้เขาต้องรำคาญ“ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”หญิงสาวเอื้อนเอ่ยคำถามที่คาใจมาตลอดหลายวันด้วยความอยากรู้ เมื่อเธอนั้นไม่อาจนึกออกเองได้“หุบปากซะถ้าไม่อยากตายคามือกู”ร่างหนาจับกดร่างเล็กให้ลงไปนอนกับพื้นด้วยกำลังที่มีมากกว่า ขึ้นคร่อมร่างเล็กนั้นเอาไว้ในทันทีไม่ให้เธอขยับหนีไปไหนให้ต้องเสียเวลา“ทำไมฉันถึงเป็นนางบำเรอของคุณ”เธอเฝ้าถามเด็กสาวคนนั้นที่เข้ามาส่งข้าวส่งน้ำให้เธอมาหลายวันว่านางบำเรอคืออะไรจนได้คำตอบ เลยรีบถามเขาเมื่อมีโอกาสเพราะกลัวว่าเขาจะหายตัวไปอีก แล้วเธอก็จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองอีกเลย“ก็เพราะเธอมันร่า
Read more
มายด์ 25+++
“อื้อ”เพียงพอใจขยับร่างกายเล็กๆของเธอเบาๆเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนโหดร้ายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ ร่างกายที่ยังไม่หายดีจากอาการเจ็บป่วยที่ทำให้ต้องเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้นั้นกลับต้องเจ็บสาหัสอีกครั้งด้วยฝีมือของคนที่เขาเรียกเธอว่านางบำเรออาการของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าแทบเป็นแทบตายไปพร้อมๆกันเลยก็ว่าได้ ทั้งส่วนที่ฉีกขาดก็คงกำลังอักเสบอยู่ ทั้งส่วนที่บอบช้ำก็แทบขย้ำไม่ได้เลยมิหนำซ้ำยังรู้สึกตัวรุ่มๆเหมือนเป็นไข้จนภายในเริ่มหนาวสั่น ทำเอามือเล็กๆต้องควานหาสิ่งของใกล้ตัวเพื่อหวังหาความอบอุ่นมาห่อคลุ่มร่างกายที่นอนเปลือยเปล่าอยู่นั้น“ช่วยด้วย”มือบางคว้าได้เพียงเสื้อผ้าตัวเก่าของตัวเองที่ถูกเขาถอดออกเอาไว้เมื่อวานนี้เอามากอดเอาไว้ ประทังให้ตัวเองไม่ต้องนอนหนาวอยู่ลำพังกับพื้นห้องเย็นๆนั้น หวังให้ตัวเองอบอุ่นขึ้นและพอจะมีเรี่ยวแรงลุกกลับขึ้นไปนอนให้สบายบนเตียงแค่นี้เองทำไมเธอถึงเลือกที่จะเป็นนางบำเรอ ที่ต้องมามีชีวิตเหมือนกับตายทั้งเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมเธอช่างโง่เง่าแบบนี้กันนะ“นี่ข้าวมารับเอาไปสิ ต้องให้เดินไปประเคนถึงปากเลยหรือไง”เวลา
Read more
วันเกิด
“ไปพาตัวอีนั้นมา กูจะพาไปทำเรื่องสนุกๆด้วยซะหน่อย อยู่บ้านนานๆเดี๋ยวจะเบื่อ”หลังจากค่ำคืนที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนาที่แสนจะดิบเถื่อนกับหญิงสาว เขาก็หายหน้าออกไปจากบ้านอีกตามเคย ราวกับสบายตัวสบายใจแล้วก็ไม่เคยสนใจคนที่เป็นที่รองรับอารมณ์อีกเลยแต่ทว่าพอมีเรื่องให้เขานึกสนุกขึ้นมาได้ เซนต์มาเฟียหนุ่มเลือดร้อนก็รีบกลับเข้าบ้านหลังใหญ่ของเขาที่สร้างเอาไว้ประดับบารมีในทันทีพร้อมกับเรียกหาลูกน้องมาใช้งานให้ได้วิ่งวุ่นกันทั้งบ้าน ด้วยเจ้านายอย่างเขาไม่ชอบความชักช้าน่ารำคาญใดๆทั้งนั้น“ครับนาย”โจที่มักจะได้เฝ้ายามบ้านหลังนี้เป็นหลักรีบวิ่งเข้ามารับหน้าเจ้านายในทันที ไม่มีท่าทีโอ้เอ้ชักช้าใดๆเป็นอันขาด พอรับคำสั่งของเจ้านายเสร็จสรรพก็รีบวิ่งแจ้นไปพาตัวหญิงสาวมาให้เจ้านายทันที“ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหมวะ”มาเฟียหนุ่มหันถามลูกน้องมือขวาของเขาอย่างมาลิคด้วยน้ำเสียงดุดันตามแบบฉบับของเขา ไม่มีอ่อนนุ่มใดๆกับลูกน้องที่เลี้ยงมาด้วยลำแข้งหลายปีนั้นเลยสักนิด และก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับลูกน้องคนไหนด้วย เพราะเขาเป็นมาเฟียไม่ใช่พ่อพระที่จะต้องทำดีเอาหน้าแบบนั้นเมื่อเขานั้นใช้ให้ลูกน้องเตรียมกล้
Read more
พยายาม
“ทำไมเขาถึงขายฉันให้คนอื่น”หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองมาเกินร้อยรอบเห็นจะได้ เพื่อจะนึกให้ออกถึงความทรงจำที่หายไป เธอนั่งคิดทบทวนถึงกับพูดของเขาที่เอ่ยกับเธอ และใบหน้าของคนที่เขาบอกว่าเป็นสามีของเธอ คิดวกวนไปมาอยู่แบบนั้น ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมาจนถึงตอนสายของวันใหม่แทบไม่ได้หลับได้นอน เพราะสิ่งเหล่านั้นตามหลอกหลอนให้เธอจำต้องนึกให้ออกว่าเหตุการณ์แท้จริงนั้นมันเป็นอย่างไรแต่ก็ไม่อาจหาความทรงจำนั้นเจอ มันมีแต่ความว่างเปล่าและความคุ้นเคยกับใบหน้าของคนใจร้ายคนนั้นเพียงคนเดียวเท่านั้นราวกับเขาคือภาพจำฝั่งใจที่ไม่เคยลืมเลื่อนไปได้เลยแม้เธอจะความจำเสื่อมก็ตาม เธอพยายามจนในหัวมันระบมไปหมด มันปวดเกินจะปวดไปมากแล้ว แต่เธอก็ไม่อาจหยุดที่จะพยายามได้เธออยากที่จะมองเห็นความทรงจำของเธอแม้น้อยนิดก็ยังดี อยากจะรู้สักนิดแม้เพียงว่าคนที่เป็นสามีนั้นชื่ออะไรก็ยังดี“ฉันเคยแต่งงานมีครอบครัวแล้วเหรอ”“ทำไมกันนะ”“ปวดหัวจัง”ร่างเล็กฟุ๊บตัวลงไปนอนอย่างไม่ได้ตั้งใจบนเตียงนอนของตัวเอง เมื่อเธอนั้นปวดหัวจนทนไม่ไหวแล้วอาการปวดรุนแรงขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ทว่าเธอก็พยายามอดทนเอาไว้และแทนที่มัน
Read more
คนใช้จำเป็น
“เรียบร้อยไหม”โจเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มๆตามประสาลูกน้องของมาเฟียเมื่อหมอที่ว่าจ้างให้มารักษานักโทษของเจ้านายเดินออกมาจากภายในห้องนั้นแต่ถึงจะไม่ได้เอ่ยถามเขาก็รู้ดีกว่าหมอซะอีก ด้วยก่อนหน้านี้เขาจับตาดูหมอกับนักโทษของเจ้านายมาโดยตลอด เพียงแต่เอ่ยถามออกไปเพื่อหยั่งเชิงหมอก็เท่านั้น ดูซิว่าสมควรจะจ่ายเงินหรือว่าควรจะทำให้เป็นศพ“ครับ เรียบร้อยดีครับ”หมอประจำคลินิกเถื่อนแห่งหนึ่งซึ่งหากินกับมาเฟียแก๊งนี้มานานเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาทำการรักษาเรียบร้อยตามคำสั่งและไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลยแม้แต่คำเดียว แถมหน้าเธอเขาก็แทบไม่ค่อยอยากมองด้วยกลัวจะมีปัญหากับมาเฟียพวกนี้“รู้นะว่าต้องทำตัวยังไง”“ครับ”“ไอ้ลูคัส ส่งหมอด้วย”แล้วหมอก็สมควรได้กลับบ้าน เพราะจากพฤติกรรมทั้งหมดค่อนข้างน่าไว้ใจ แต่ก็ยังคงส่งคนคอยไปจับตามองอีกสักระยะเพื่อความแน่ใจ ด้วยคนที่ไอ้หมอเถื่อนนั้นมันรักษาไม่ใช่กระจอกๆทั่วไป ถ้าเกิดข่าวรั่วไปได้ตายห่ากันหมดนี่แน่ๆ“เออ”ลูคัสจำยอมต้องทำตามคำสั่งของไอ้โจเพื่อนยาก เพราะมันก็ดีกว่านั่งเฝ้าหน้าห้องผู้หญิงคนนั้น เพราะนั้นคงหมายถึงความเบื่อห
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status