นางบำเรอของมาเฟีย

เกือบหนึ่งเดือนหลังจากเกิดเหตุการณ์ประทะกันในวันนั้น ร่างกายของเพียงพอใจถูกพามารักษาตัวอย่างเงียบๆที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่นอกเมืองและนอกความสนใจของใครหลายคน โดยมีลูกน้องของเซนต์คอยเฝ้าดูไม่ห่างเรียกได้ว่านั่งเฝ้าอย่างใกล้ชิดที่หน้าห้องพักฟื้นนั้นทุกวันแต่ทว่าเพียงพอใจกลับยังคงหลับใหลเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที เธอนอนนิ่งมายาวนานจนแผลภายนอกของร่างกายหายดีเกือบจะหมดแล้วเหลือเพียงบางจุดที่หนักจริงๆไว้เท่านั้นโดยเฉพาะที่ศีรษะที่หมอยังคงมีผ้าปิดแผลเอาไว้จนลูกน้องของเซนต์พากันเบื่อหน่ายที่จะต้องมาเฝ้า จนกระทั่งเหลือแค่ลูกน้องคนสนิทของเขาเพียงสองคนที่มาเฝ้า ส่วนคนอื่นๆของกลับไปทำงานหนักๆที่โกดังจะดีซะกว่า“เดี๋ยวกูมา มึงเฝ้าไปก่อน”ลูคัสที่เป็นหนึ่งในสามของลูกน้องคนสนิทก็ได้แต่นั่งเบื่อทุกวัน และแทบจะทั้งวันทั้งคืนเลยด้วยถ้าไม่มีใครมาผลัดเวรเขาก็เลยมักแก้เบื่อด้วยการออกไปหากาแฟหวานๆดื่มสักแก้ว และให้โจเพื่อนสนิทอีกคนนั่งเฝ้าหญิงสาวคนนั้นเพียงคนเดียวไปก่อน แล้วเขาก็รีบเดินไปในทันเพราะทนความเบื่อไม่ไหวแล้ว“อืม”โจที่มักจะนิ่งกับเรื่องแบบนี้พยักหน้ารับคำเพื่อน พร้

“ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ”เพียงพอใจถูกพาตัวออกจากโรงพยาบาลทันทีหลังจากที่หมอลงความเห็นว่าเธอความจำเสื่อม ทั้งที่ร่างกายของเธอนั้นยังไม่หายดี เวลาเดินเหินยังรู้สึกเวียนหัวอยู่เลยและก็ยังเจ็บระบมอยู่ด้วย ส่วนแผลภายนอกไม่ต้องพูดถึงบนศีรษะของเธอยังมีผ้าพันแผลพันรอบอยู่เลยพอมาถึงยังบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเด่นท้ายซอยที่ด้านหน้าเป็นปากซอยติดกับถนนใหญ่ รอบๆบริเวณไม่มีบ้านหลังอื่นเลยแม้แต่หลังเดียว ยิ่งทำให้บ้านหลังนี้โดดเด่นเอามากๆเลย แถมด้วยการล้อมรั้วสูงใหญ่และหนาจนคนนอกเดินผ่านมาไม่มีทางมองเห็นด้านในบ้านแน่นอนเธอถึงกับมีคำถามในทันทีว่าที่นี่คือที่แห่งใด เมื่อเธอไม่คุ้นตาเลยตั้งแต่รถถูกเลี้ยวเข้ามาแล้ว ไม่เหมือนกับที่เธอคุ้นหน้าคนที่สั่งให้เธอมาที่นี่เลยแม้แต่นิดเดียว“บ้านไง มองไม่เห็นหรือไงวะ”โจตอบออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นักเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ตั้งคำถามโง่ๆมาตลอดทาง ถามทางบ้าง ถามชื่อเขาบ้างล่ะ แล้วนี่ยังมาถามอีกว่าบ้านคืออะไร“ฉันเคยอยู่ที่นี่มาก่อนเหรอคะ”เธอพยายามนึกจนคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน อาการปวดหัวเริ่มถามหาอีกครั้ง แต่ทว่าก็ยังนึกไม่ออก“ถามมากจริงวะ หุบปากสักที หรือ

“อื้อ”เพียงพอใจขยับร่างกายเล็กๆของเธอเบาๆเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนโหดร้ายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ ร่างกายที่ยังไม่หายดีจากอาการเจ็บป่วยที่ทำให้ต้องเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้นั้นกลับต้องเจ็บสาหัสอีกครั้งด้วยฝีมือของคนที่เขาเรียกเธอว่านางบำเรออาการของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าแทบเป็นแทบตายไปพร้อมๆกันเลยก็ว่าได้ ทั้งส่วนที่ฉีกขาดก็คงกำลังอักเสบอยู่ ทั้งส่วนที่บอบช้ำก็แทบขย้ำไม่ได้เลยมิหนำซ้ำยังรู้สึกตัวรุ่มๆเหมือนเป็นไข้จนภายในเริ่มหนาวสั่น ทำเอามือเล็กๆต้องควานหาสิ่งของใกล้ตัวเพื่อหวังหาความอบอุ่นมาห่อคลุ่มร่างกายที่นอนเปลือยเปล่าอยู่นั้น“ช่วยด้วย”มือบางคว้าได้เพียงเสื้อผ้าตัวเก่าของตัวเองที่ถูกเขาถอดออกเอาไว้เมื่อวานนี้เอามากอดเอาไว้ ประทังให้ตัวเองไม่ต้องนอนหนาวอยู่ลำพังกับพื้นห้องเย็นๆนั้น หวังให้ตัวเองอบอุ่นขึ้นและพอจะมีเรี่ยวแรงลุกกลับขึ้นไปนอนให้สบายบนเตียงแค่นี้เองทำไมเธอถึงเลือกที่จะเป็นนางบำเรอ ที่ต้องมามีชีวิตเหมือนกับตายทั้งเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมเธอช่างโง่เง่าแบบนี้กันนะ“นี่ข้าวมารับเอาไปสิ ต้องให้เดินไปประเคนถึงปากเลยหรือไง”เวลา

“ทำไมเขาถึงขายฉันให้คนอื่น”หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองมาเกินร้อยรอบเห็นจะได้ เพื่อจะนึกให้ออกถึงความทรงจำที่หายไป เธอนั่งคิดทบทวนถึงกับพูดของเขาที่เอ่ยกับเธอ และใบหน้าของคนที่เขาบอกว่าเป็นสามีของเธอ คิดวกวนไปมาอยู่แบบนั้น ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมาจนถึงตอนสายของวันใหม่แทบไม่ได้หลับได้นอน เพราะสิ่งเหล่านั้นตามหลอกหลอนให้เธอจำต้องนึกให้ออกว่าเหตุการณ์แท้จริงนั้นมันเป็นอย่างไรแต่ก็ไม่อาจหาความทรงจำนั้นเจอ มันมีแต่ความว่างเปล่าและความคุ้นเคยกับใบหน้าของคนใจร้ายคนนั้นเพียงคนเดียวเท่านั้นราวกับเขาคือภาพจำฝั่งใจที่ไม่เคยลืมเลื่อนไปได้เลยแม้เธอจะความจำเสื่อมก็ตาม เธอพยายามจนในหัวมันระบมไปหมด มันปวดเกินจะปวดไปมากแล้ว แต่เธอก็ไม่อาจหยุดที่จะพยายามได้เธออยากที่จะมองเห็นความทรงจำของเธอแม้น้อยนิดก็ยังดี อยากจะรู้สักนิดแม้เพียงว่าคนที่เป็นสามีนั้นชื่ออะไรก็ยังดี“ฉันเคยแต่งงานมีครอบครัวแล้วเหรอ”“ทำไมกันนะ”“ปวดหัวจัง”ร่างเล็กฟุ๊บตัวลงไปนอนอย่างไม่ได้ตั้งใจบนเตียงนอนของตัวเอง เมื่อเธอนั้นปวดหัวจนทนไม่ไหวแล้วอาการปวดรุนแรงขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ทว่าเธอก็พยายามอดทนเอาไว้และแทนที่มัน