ฮีลใจ

"หมิว  มึงจะพากูมานั่งสมาธิจริงดิ?"

"อื้อ  มึงจะได้เลิกฟุ้งซ่านไง" 

"มึงแน่ใจนะ?"  ซันถามย้ำ

"เอาอะมาไม่แน่  มึงเลิกเบียดกูแล้วขยับไปนั่งดี ๆ ดิ" 

เธอเอ่ยอย่างคนนึกรำคาญซันที่เบียดตัวเกาะเธอราวกับเด็กขี้กลัว  แค่เธอพามานั่งสมาธิสงบจิตสงบใจสักหน่อยก็ทำตัวอยู่ไม่สุข  สงสัยบาปหนาล่ะสิท่า

"ขยับไปไหนเล่า  ขะ  ข้างหลังกูเป็นหลุมศพ!"

ซันอยากจะร้องไห้  ให้ตายเถอะ! ยัยบ้านี่พาเขามาเข้าร่วมการฝึกสมาธิที่วัด  บอกว่าจะพาเขามาฮีลใจเเละเลิกคิดมาก  ใช่  เขาเลิกฟุ้งซ่านก็จริง  นั่นเพราะตอนนี้ความกลัวเข้ามาแทนที่  กลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว!  เพราะยัยเพื่อนบ้านี่พาเขามานั่งสมาธิในป่าช้า!  ไม่รู้ว่าไปสรรหากิจกรรมนี้มาจากไหนกัน

"ซันอย่าเสียงดัง  รบกวนคนอื่น" 

เธอเตือนเขาเพราะเกรงใจคนอื่นที่นั่งอยู่เกือบสิบกว่าคนได้  ถามว่าเธอกลัวไหมก็คงไม่เท่าไร  เธอเคยมานั่งทำสมาธิที่นี่พร้อมกับเหล่าแม่ ๆ ที่เธอรู้จัก  เป็นการฝึกสมาธิได้ดีเลยทีเดียว  เธอเป็นประเภทวัดก็เข้าเหล้าก็กินน่ะ

"หมิวเพื่อน  พากูกลับเถอะ  กูขอร้อง~~" 

ปลายเสียงขอร้องนั่นราวกับคนหมดหวังในชีวิต  ซันเบียดตัวเข้าหาหญิงสาวจนแทบจะสิงร่างอยู่แล้ว  รบกวนตาที่ปิดอยู่เนื่องจากกำลังทำสมาธินั้น  ให้ลืมตาขึ้นมองเขาด้วยสายตาติดจะดุ ๆ 

"อะไรของมึงซัน  กูบอกให้อยู่นิ่ง ๆ นี่กูหวังดีกับมึงนะเนี่ย  อุตส่าห์พามาฮีลใจ  มึงช่วยให้ความร่วมมือหน่อยดิ"

"แต่กูกลัวอะ~ มึงไม่บอกแต่เเรกว่าจะพากูมานั่งกลางป่าช้าแบบนี้"  ซันเกือบจะน้ำตาคลอ  คนกลัวก็กลัวจริง  ส่วนเธอที่ไม่กลัวฟ้าดินอะไรเลยก็นั่งนิ่งไม่ไหวติง

"มึงต้องเอาชนะใจตัวเองให้ได้สิซัน  กูก็อยู่กับมึงตลอด  มึงลองสักชั่วโมง ชั่วโมงเดียว" 

คนตัวเล็กที่สวมชุดสีขาวเช่นเดียวกับเขา  ผมยาวถูกรวบขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าไร้การเเต่งเเต้มเครื่องสำอางค์  แต่กลับไม่น่าเกลียด  กลับดูดีเป็นธรรมชาติเสียอย่างนั้น  เธอบอกเขาพร้อมกับทำท่าทีจริงจัง

 ซึ่งหากเป็นเช่นนี้นั่นแปลว่าเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ  หากเขาไม่ฟังมีหวังหมิวต้องจัดการดัดสิสัยเขาแน่  ไม่ใช่ว่าเขากลัวหรอกนะ  เพียงแค่หมิวกุมอำนาจในฐานะคนดูแลที่มี๊ฝากฝังมา  หากขัดคำสั่งมีหวังโดนเปิดกระโหลกแน่

"ชั่วโมงเดียวจะพากลับเลยใช่ไหม?" คนตัวโตเอ่ยถามปากสั่นมองซ้ายขวา

 นี่ก็เป็นเวลาราว ๆ ห้าโมงเย็นได้  อีกชั่วโมงหนึ่งก็ค่ำพอดี  หากลีลาไม่ยอมทำตามก็จะยืดระยะเวลาให้นานกว่าเดิม  ซันจึงได้แต่จำยอม

"ใช่" เธอพยักหน้า

"ก็ได้  แต่กูขอนั่งตักมึงได้ไหม  กูเสียวหลังแปลก ๆ " 

"มึงจะบ้าหรือไง  กูไม่ไส้แตกเลยเหรอ  ตัวเท่าควายยังจะมานั่งตักกูที่ตัวเท่าเเมวเนี่ยนะ"

โชคดีที่แต่ละคนเเยกกันนั่งคนละที่  บทสนทนาของทั้งสองคนจึงไม่เป็นการรบกวนการทำสมาธิของคนอื่นมากนัก

"ก็กูกลัวอะ"

"มึงมานั่งข้างหน้ากูมา"  เธอปวดหัวกันคนแบบซันจริง ๆ ตัวเท่าควายแต่ใจเท่ามด

"ไม่เอา  เสียวข้างหน้า" 

"งั้นมึงจะเอายังไงซัน  กูปวดหัวกับมึงแล้วนะ"

"กูขอมือมึงข้างหนึ่งสิ" ซันว่าพลันนั่งขัดสมาธิเเละเบียดตัวเข้าชิดคนตัวเล็กอีกหน  ด้วยทีท่าร้อนรน 

"มึงจะบ้าเหรอ  กูก็พิการสิ" 

"กูไม่ได้จะตัดมือมึง  แต่จะขอมาจับเฉย ๆ " 

ไม่ว่าเปล่าเขาคว้าไปจับมือข้างหนึ่งของเธอมายัดไว้บนตัก  โดยไม่ต้องรอคำตอบ  ก่อนจะหลับตาปี๋เพราะความกลัวที่มีตีขึ้นหัว

"อ๋อ อื้อ คิก คิก"

เธอที่มองการกระทำของซันก็กลั้นขำจนใบหน้าบิดเบี้ยว  นั่นก็เพราะสภาพของซันดูตลกจนหาคำมาบรรยายไม่ได้  เธอรู้ดีว่าซันขี้กลัวจะตาย  กลัวผี  กลัวความมืด  น่าแปลกที่คนกลัวถูกผีหลอกแบบมันเลือกให้คนหลอก  จะเรียกว่าฉลาดน้อยหรือโง่ดีล่ะ?

"จะเขี่ยเพื่อ?"

เพราะซันนั้นอยู่นิ่งไม่เป็น  เขาเอามือเธอซุกตักไม่พอยังเอานิ้วมาเขี่ย ๆ มือเธอไม่หยุด  

"จะบอกว่าอย่าหนีไปไหนนะ  มึงอย่าชิ่งทิ้งกูล่ะ"

เขาเอ่ยปากบอกเธอแต่กลับไม่ยอมลืมตา  เพราะกำลังนับเลขในใจให้คลายความกลัวลง  แม้จะไม่ค่อยช่วยเท่าไรก็เถอะ

"ไม่หนีหรอกน่า  ใครจะกล้าทิ้งมึง"

คนตัวเล็กเอ่ยประโยคนั้นพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก  เธอมองมือหนาคู่นั้นที่กอบกุมมือเธอเอาไว้  ภายในใจก็เกิดความรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก  เธอมักจะรู้สึกดีทุกครั้งที่ซันทำแบบนี้กับเธอ  แต่เเล้วต้องรีบสลัดความคิดนั้นออกจากหัวในทันที  แต่ทว่า

"กูก็ไม่ให้มึงไปไหนเหมือนกันแหละ"

มันก็เป็นเพียงประโยคธรรมดา  ที่เพื่อนคนหนึ่งจะสามารถพูดได้นี่  แต่ทำไมกันนะ  ทำไมเธอถึงอยากให้สิ่งที่เขาพูดมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น  และเกิดขึ้นจริง  อยากให้เขาต้องการเธออยู่ข้างกายเสมอ  ไม่ว่าสถานะอะไรก็ยินดีทั้งนั้น...

"มึงพูดแล้วห้ามคืนคำนะ"

"มันแน่อยู่เเล้วเพื่อน"

เพื่อน...เพื่อนอีกแล้ว  คำก็เพื่อนสองคำก็เพื่อน  เธอคงมีสิทธิ์เป็นได้แค่นี้สินะ  ต่อให้ทำดีแค่ไหนก็เป็นได้แค่นี้  คิดแล้วหัวใจดวงน้อยก็หล่นตุ๊บ  ปวดหนึบจนพูดอะไรต่อไม่ไหว  ได้แต่หลับตาและปลอบใจตัวเองต่อไป

บางทีเธออาจจะหวังอะไรที่เกินตัวมากไปหน่อย  อย่างเธอจะเอาอะไรไปเทียบกับคนที่ซันชอบ  ก็คงไกลกันหลายโขเลยแหละ  ทั้งฐานะครอบครัว  แม้กระทั่งรูปร่างหน้าตายิ่งไปกันใหญ่  ไม่ใช่ว่าหมิวไม่สวย  เธอเพียงแค่ไม่ใช่แบบพิมพ์นิยมก็เท่านั้น