ชู้เสียวของเภสัชสาว

วันนั้นเรากลับถึงบ้านประมาณเกือบทุ่มครึ่ง พี่เมฆกลับมาก่อน วันนี้เขาดูอารมณ์ดี บอกว่าจบงานเร็ว เลยอยากกินข้าวกับเราสองคนเรากินข้าวด้วยกัน คุยเรื่องงาน เรื่องบ้าน เรื่องทั่วไป แต่สายตาเรามองไปที่เป้ากางเกงของเขาเป็นระยะ หวังลึก ๆ ว่าคืนนี้เขาจะมีอารมณ์มากกว่าปกติหลังกินข้าวเสร็จ เราอาบน้ำก่อน ใส่ชุดนอนผ้าซาตินบาง ๆ สีครีม ไม่ใส่ยกทรง หน้าอกเด้ง ๆ ใต้เนื้อผ้า เราเดินไปหาพี่เมฆที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่“พี่เมฆ…ชุดนี้เป็นไงบ้างนิดเพิ่งสั่งมาใหม่” เราพูดพร้อมส่งสายตายั่วยวนเหมือนทุกครั้ง แต่หวังว่าคืนนี้มันจะต่างออกไป พี่เมฆหันมามองแล้วลุกขึ้นมาจูบเราทันทีเราจูบกันที่ขอบเตียง เขาถอดเสื้อผ้าเราออกอย่างรวดเร็วเหมือนเคย ทั้ง ๆ ที่เราเพิ่งอวดว่าซื้อมาใหม่ พี่เมฆไซร้ซอกคอและติ่งหูเราจนขนลุก ก่อนจะก้มลงดูดเลียหัวนมของเราสลับกับใช้ปลายลิ้นวนไปมาจนเราเริ่มเสียวขึ้นมาบ้าง พี่เมฆนอนทับเราเอาไว้พอดุ้นเนื้อของเขาแข็งได้ที่ก็สอดเข้ามาในร่องเสียวของเราทีเดียวมิดลำ “อ่าส์ พี่เมฆ ดีจังค่ะ วันนี้นิดมีอารมณ์มากเลย ช่วยนิดหน่อยน๊า อื๊มมมม”พอทุกอย่างเข้าที่พี่เมฆก็เริ่มขยับสะโพกเข้าออกในร่องเสียวของเรา เข

หน้าเราร้อนผ่าวเหงื่อซึมออกมือหมอเอกยังคงกุมมือเราเอาไว้แน่นจนมาถึงหน้าห้องพักหมายเลข 507 ของโรงแรมหรูสมฐานะหมอของโรงพยาบาลเอกชน หมอเอกใช้คีย์การ์ดเปิดประตูห้องเข้าไป โดยมีเราหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู ตอนนี้เรายังมีโอกาสหันหลังกลับ แต่ถ้าเดินตามเขาเข้าไปมันอาจะเปลี่ยนชีวิตเราไปอีกโลกหนึ่งเลยก็ว่าได้ จากผู้หญิงที่พยายามรักนวลสงวนตัว รักเดียวใจเดียว กลายเป็นสาวร่านที่ยอมถ่างขาให้ใครก็ได้ที่เราพอใจ แน่นอนว่าถ้าเราเลือกหันหลังกลับเรื่องราวคงไม่มีตอนต่อไป นั่นหมายความว่าเราพร้อมแล้วที่จะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับหมอเอกเพื่อเติมเต็มในสิ่งที่ชีวิตคู่ตอนนี้ไม่สามารถให้เราได้เราปิดประตูห้องด้วยมือของเราเอง ก่อนจะหันหลังเดินตามหมอเอกที่กำลังสำรวจห้องตามนิสัยคนเจ้าระเบียบที่แทบทุกคนในโรงพยาบาลรู้ดี แต่ตอนนี้หมอจองเฮี้ยบกำลังดึงเราเข้าไปสู่วังวนของกามารมณ์ที่ก้าวข้ามเส้นแบ่งของความถูกใจและถูกต้องหมอเอกเลือกห้องสวีทราคาแพง ห้องพักกว้างขวาง มีเตียงขนาดคิงไซส์ หน้าต่างบานใหญ่เห็นวิวเมืองยามค่ำคืนอย่างชัดเจน หมอเอกโอบร่างเราเข้าหาเพื่อยืนชมวิวด้วยกัน เราไม่ได้รู้สึกเหมือนตกหลุงรักแบบนี้มานานแล้วบรรยากาศภ

ช่วงเย็นระหว่างทางกลับบ้านหมอเอกก็ส่งข้อความมาหาเราอีก///วันนี้เจอกันที่เดิมได้มั้ยครับคุณนิด สองทุ่มนะครับ///เรากับหมอเอกเหมือนข้าวใหม่ปลามันที่โลกกำลังเป็นสีชมพู แม้จะถูกสอดแทรกด้วยสีเทาบ้างก็ตาม เราตอบกลับทันทีที่รถติดไฟแดง///ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ///เรากลับถึงบ้านประมาณหกโมงครึ่ง ยังพอมีเวลาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปตามนัดกับหมอเอก พอเข้าบ้านก็เห็นรถพี่เมฆจอดอยู่ก่อนแล้วทำเอาเราถึงกับหน้าเสีย เพราะคงต้องยกเลิกนัดกับหมอเอกพี่เมฆกำลังวุ่นอยู่ในครัวพร้อมกับอาหารทะเล “กลับมาแล้วเหรอนิด ไปอาบน้ำอาบท่าไป เดี๋ยววันนี้พี่ทำอาหารทะเลให้กิน พอดีแวะซื้อมาจากตลาด”“ไหนว่าจะกลับพรุ่งนี้ไงคะ งานเสร็จแล้วเหรอ”“ยังหรอก แต่วัสดุที่สั่งไปยังมาไม่ครบ อาทิตย์หน้าก็ต้องไปอีกรอบ”“งั้นนิดไม่อาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวลงมากินข้าวด้วย ทำให้อร่อยล่ะ”เราพยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุดทั้งที่ภายในปั่นป่วนเพราะคงต้องส่งข้อความไปยกเลิกหมอเอก แต่เรากลับอ้อยอิ่งไม่อยากกดส่งข้อความไปยกเลิกนัด แต่ก็หาเหตุผลออกจากบ้านไม่ได้พออาบน้ำเสร็จเราก็ลงมานั่งกินข้าวกับพี่เมฆ เราคุยกันเรื่องทั่วไป เรื่องงาน เรื่องที่พี่เมฆจะพาเราไปเ

เรากลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืน พี่เมฆนอนหลับไปก่อนแล้ว เราอาบน้ำเงียบ ๆ แล้วกลับมานอนข้างเขา แต่คืนนั้นเรานอนไม่หลับ ภาพของหมอเอกยังวนเวียนอยู่ในหัว ภาพดุ้นเนื้อใหญ่ ๆ ภาพลิ้นที่เลียติ่งเสียว ภาพการดูดเลียน้ำกามจากร่องเสียว ทุกอย่างมันเร้าอารมณ์และชวนฝันสำหรับเรา แล้วเราก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ จากชั้นล่าง เราลุกขึ้น เดินลงมาช้า ๆ เห็นลุงแหวงยืนอยู่ที่ประตูหลังบ้าน มือถือโทรศัพท์เก่า ๆ กำลังมองอะไรบางอย่าง ลุงแหวงหันมาเห็นเราแล้วสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์ “คุณนิด…เอ่อ ยังไม่นอนอีกเหรอครับ” เขาถามเสียงสั่นนิด ๆ “ลุงแหวง…ทำอะไรเหรอดึก ๆ แบบนี้” “ผมแค่มาดูว่าประตูหลังล็อคดีหรือยังครับ” ลุงแหวงตอบแต่สายตาของเขาที่มองเรา มันต่างออกไป มันเป็นสายตาของคนที่เห็นอะไรบางอย่างหรือไม่ก็อยากถามบางเรื่อง เราไม่พูดอะไร เดินกลับขึ้นห้อง แต่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เราไม่รู้เลยว่าลุงแหวงเพิ่งเปิดคลิปที่แอบถ่ายเรากับแตงกวาในครัวซ้ำเป็นครั้งที่ร้อย และดุ้นเนื้อของเขากำลังแข็งตัวขึ้นอีกครั้งในความมืด อีกอย่างเราไม่รู้เลยว่าความต้องการของตัวเองที่เพิ่งถูกปลดปล่อยกับหมอเอกไปวันนี้ จะทำให้เราย

ตอนเช้ามืดเราลงมาชั้นล่างเพื่อดื่มน้ำ เห็นลุงแหวงกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน แสงไฟจากโคมไฟส่องใบหน้าเขา สายตาของเขาช่างเหมือนในความฝันเราเมื่อคืน“คุณนิดตื่นแต่เช้าเลยครับ หน้าซีดเชียวฝันร้ายรึเปล่า” “เอ่อ...เปล่าค่ะแค่กระหายน้ำ”“ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับ สำหรับคุณนิดถึงไหนถึงกัน”คำพูดของลุงแหวงเหมือนปรารถนาดี แต่เรากลับรู้สึกว่ามันแฝงเอาไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์บางอย่าง บางอย่างที่กำลังจะเข้ามาดึงเราไปสู่วังวนใหม่ที่ยากจะถอนตัวที่โรงพยาบาล วันนี้เป็นวันพุธ คนไข้ไม่เยอะมาก แต่เรารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างประหลาด จนดาวสังเกตเห็น“นิด หน้ามึงซีด ๆ นะ ช่วงนี้ทำงานหนักหรือเปล่า หรือว่า…มีคนทำให้เหนื่อย” ดาวแซวขณะเรานั่งกินข้าวเที่ยงกัน “มึงคิดมากไปเองดาว”“จริง ๆ นะ กูเห็นมึงเดินแบบขาสั่น ๆ บ่อย ๆ เลย อย่าบอกนะว่าหมอเอกเล่นแรงเกิน” ดาวกระซิบ แล้วหัวเราะคิกคัก เราหน้าแดงก่ำ รีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้วเมื่อวานเลิกงานมึงไปไหนอีกวะ”ดาวยิ้มกรุ้มกริ่ม “ไปกับหมอต้นอีกนั่นแหละ คราวนี้เขาเอากูในห้องน้ำโรงพยาบาลเลยนะ ชั้นบนสุดที่ไม่มีคนใช้”เรากลืนน้ำลาย “ไม่กลัวคนเห็นเหรอ”“กลัวสิ แต่ยิ่งเสี่ยงยิ่งเสีย