LOGINคำโปรย... “คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับดิฉันก็พูดมาสิคะ มัวแต่ทำรุ่มร่ามอยู่นั่น แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่อง...” พูดแล้วจึงดันร่างเล็กกว่าถอยห่างออกจากอ้อมแขน หากแต่คนตัวใหญ่กลับรั้งมากอดไว้แนบแน่นกว่าเก่า “ผัวอยากจะชื่นใจเมีย มันรุ่มร่ามตรงไหนหึ...” “คุณเหม!...” ร่างน้อยผละห่างพร้อมช้อนสายตาจ้องมองเจ้าของตักอย่างฉงนในคำพูดของเขา ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยเรียกแทนตัวเองว่าผัวแล้วเรียกแทนเธอว่าเมีย ขนาดตอนร่วมรักกันเขายังไม่เคยหลุดปากพูดให้ได้ยินด้วยซ้ำ จะไม่ให้เธอตกใจได้ยังไง “ทำไม...หรือฉันพูดอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอย่างกับเห็นผีด้วยเล่า” “ก็คุณไม่เคยเรียกแทนตัวเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่สมควร คุณเองก็รู้ว่าเพราะอะไร”
View Moreใคร่รัก...
“อ๊ะ...อ๊าห์...ซี้ด...เยี่ยม เยี่ยมมาก อู๊ยยยย...เสียว ทั้งมันทั้งเสียวหัวอะไรอย่างนี้นะรดาจ๋า รดาคนงามของฉัน...” เสียงงึมงำของคนที่นั่งเชิดหน้าไปทางด้านหลังหลุดออกมาไม่เป็นคำดีนัก
โดยบนตักแกร่งแสนแข็งแรงนั้นกำลังโอบอุ้มร่างนวลลออเอาไว้ เรือนกายเธอเบาหวิวสำหรับเขา แต่น่าแปลกใจเหลือเกินไม่ว่าเขาจะจับต้องตรงส่วนไหน กลับล้วนทำให้เขารู้สึกเต็มไม้เต็มมืออย่างเหลือเชื่อ
ตับ ตับ ตับ ตับ
สาวน้อยยังคงขย่มบั้นท้ายงอนงามเข้าใส่เอ็นใหญ่จนหัวสั่นหัวคลอน ทำเอาเก้าอี้ไม้โยกเสียดสีกับพื้นเสียงดัง เอี๊ยด อ๊าด ตามแรงอารมณ์ร่านร้อน เผ็ดดุ
“อ๊ะ อ๊ะ อืมมมม ซี้ดดดด ...ซูดดดด สุดยอดเหลือเกินพ่อเลี้ยงขา”
เสียงครวญครางหวานหูดังกระหึ่มลั่นกระต๊อบท้ายไร่ ซึ่งเกิดจากความเสียวซ่านถึงใจในจังหวะรักแสนเร่าร้อน เท่ากับเป็นตัวกระตุ้นความอยากเสพสังวาสให้สาวน้อยวัยเพิ่งแตะเลขสองผ่านพ้นมาได้ไม่กี่วัน โหมกระพือบั้นท้ายเนื้อแน่นขึ้นสูง แล้วสะบัดเม็ดกระสันเข้าใส่เสียดสีลงกับแท่งสากอันมโหฬาร
ตับ ตับ ตับ ตับ
พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นเสียวซ่านจนใบหน้าหล่อคมคายบิดเบี้ยว เลือดในกายหนุ่มใหญ่แล่นพล่านระอุร้อน ก่อนบีบขยำก้อนเนื้อนุ่มนิ่มอย่างเมามันในอารมณ์ ส่งเสียงร้องครางสุขสม อิ่มเอมหัวใจ
“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊าห์...พ่อเลี้ยงขา รดาเองก็เสียวเหลือเกินค่ะ มันคับแน่นร่องจนรดาหายใจไม่ออก”
สาวน้อยดึงร่างงามถอยห่างจากตอสากจนหลุดเสียงดัง
บล็อก!
“อ๊าห์...ซี้ดดดด”
ก่อนจดจ่อกลีบผกาสองแคมงดงามซึ่งตอนนี้มันชุ่มฉ่ำด้วยน้ำรักจากการถูกสอดใส่มาก่อนหน้าเข้าหาตอสากที่ทั้งแข็งและยาวราวท่อนซุงของพ่อเลี้ยง ก่อนค้างเติ่งไว้อย่างนั้นโดยยังไม่คิดกดโพรงสวรรค์ครอบดุ้นร้ายอย่างที่เจ้าของตักต้องการเสียทีเดียว
คนเสียดเสียวถึงอารมณ์ต้องหรี่ตาคมกริบลงมอง คอยลุ่นเอาว่าเมื่อไหร่แม่สาวน้อยร้อนสวาทของเขาจะครอบโพรงเนื้อหวานลงมาหาเขาเสียที
เขารอรับความรัญจวนจนแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว สร้างความขัดใจให้กับพ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นเหลือเกิน ปากจึงเร่งเร้าร้องเตือนในสิ่งที่ใจปรารถนา
“เสียบลงมาเลยสิรดา ฉันกำลังรอความสุขจากเธออยู่นะ”
พ่อเลี้ยงคนหล่อเร่งเร้าเสียงกระเส่ารัญจวน ยิ่งเมื่อถูกใบหน้าเล็กลดลำตัวลงต่ำเพื่อดูดดื่มหัวนมสีน้ำตาลเข้มจนเสียวทั่วสรรพางค์กาย เหมราชแทบบ้าคลั่งในบัดดล กายหนาถึงกับเกร็งสั่นห่อริมฝีปากในรูปเป็นตัวโอ
“อู้ววว...โอ้วววว”
เขาไม่อยากรอคอยอะไรอีกแล้ว ความสุขกำลังกระโจนเข้าใส่ เมื่อเขารู้ดี ร่องรักของสาวน้อยนางนี้ นั้นสร้างความสุขให้เขามากมายขนาดไหน
เพียงแต่รุ่งรดาไม่คิดทำตาม เจ้าหล่อนยกยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมยืดตัวขึ้นแล้วแตะริมฝีปากอิ่มเข้ากับกลีบปากหยักหนาของคนออกคำสั่งแทนหัวนมสีเข้มของเขา เพื่อเป็นการยั่วยวนส่งท้าย เธออยากให้เขาขาดใจตายไปเสียเลยยิ่งดี
อยากทำตัวเป็นสุภาพบุรุษดีหนัก ทั้งที่เขาน่าจะเกรงใจเธอบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี
“รดาอย่าแกล้ง เสียบร่องเธอลงมาเสียดีๆ” คนรู้ทันสั่งเสียงเข้มใบหน้าบูดเบี้ยว
“พ่อเลี้ยงจะให้รดาเสียบตรงไหนดีล่ะคะ ถึงจะถูกใจพ่อเลี้ยง” สาวน้อยช่างยั่วสบดวงตาเปิดปรือของคนรูปหล่อ รูปร่างของเขานั้นไม่ต่างจากชายหนุ่มรุ่นลูก แม้นตอนนี้พ่อเลี้ยงเหมราชอายุจะล่วงเลยเข้าสู่หลักสี่ตอนต้นแล้วก็ตาม
แต่เขาทั้งหนุ่มแน่น ทนทาน อึดและแรงดีอีกต่างหาก
“อืม...แม่มดน้อย...ก็เสียบเจ้าโลกของฉันสิ หรือเธออยากจะเสียบอย่างอื่นแทนเพิ่มอีกรูล่ะหึ...”
พ่อเลี้ยงที่ถูกกระตุ้นอารมณ์จนถึงขีดสุดบิดปากถามเย้า คลึงปลายนิ้วเข้าใส่หัวนมแข็งเป็นไตแล้วจับบี้ รุ่งรดาเชิดใบหน้าขึ้นพร้อมส่งเสียงหัวเราะร่วน โดยไม่ลืมแอ่นทรวงงามอีกข้างให้เขาลงทัณฑ์เพื่อความเสมอภาค
ตั้งแต่ตกเป็นของเขา พ่อเลี้ยงเหมมักคลั่งไคล้เธอแบบนี้เสมอมา แต่ก็นั่นแหละถ้าเขาอยู่ในช่วงอารมณ์ปกติ เธอมันก็เป็นได้เพียงเด็กสาวที่เขารับมาอุปการะไว้ในบ้านคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีฐานะสำคัญอะไรสำหรับเขา
หญิงสาวจึงรู้ตัวเองดีว่าช่วงเวลาไหนเธอจะอยู่เหนือเขาได้ และช่วงเวลาไหนเธอต้องอยู่แบบเจียมตัวในฐานะแค่ผู้อาศัย
“ถ้าพ่อเลี้ยงยอม รดาจะไปว่าอะไรพ่อเลี้ยงได้ล่ะค่ะ รดาไม่เคยห้ามพ่อเลี้ยงได้สักครั้ง พ่อเลี้ยงก็รู้...” พูดพร้อมมองค้อนใบหน้าคว่ำ หากเมื่อเขาเกิดอารมณ์ต้องการขึ้นมาเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็นสถานแห่งหนไหน เธอไม่เคยห้ามปรามเขาได้สักครั้งเดียว ในหรือนอกสถานที่ เธอพร้อมอ้าขาตอบรับเขาเสมอ
เพราะนั่นเธอถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณอันท่วมหัวที่เขาอุตส่าห์ชุบเลี้ยงเธอจนมีชีวิตที่ดีขึ้น เขาคือผู้ให้ชีวิตใหม่แก่เธอ ถ้าไม่มีเขา เธอก็ไม่รู้ตอนนี้ชีวิตเธอจะเป็นเช่นไร
“โธ่!!!รดาจ๋า ใครมันจะไปยอมทำอย่างนั้นได้ อย่าแกล้งฉันอีกเลยนะ นะ ฉันอยากเข้าไปในตัวของรดาจนจะลงแดงตายอยู่แล้ว ไม่เห็นหรือไง หัวหอกมันร้อนฉ่าจนน้ำแทบพุ่งทะลัก” เหมราชจุ๊บริมฝีปากรูปกระจับ พร้อมส่งสายตาออดอ้อนอย่างแรงกล้า
“เห็นค่ะ...แต่ว่า...” เธอตอบเขาแล้วอมยิ้ม เพราะท่อนสากที่แข็งโป๊กนั้นตรงส่วนหัวเริ่มมีน้ำหวานของโปรดของเธอไหลปริ่มออกมาสีขาวขุ่น กลิ่นคาวของมันเรียกน้ำลายเธอให้สอทีเดียว
หญิงสาวเพียงรอเวลาให้เขาคลั่งจนทนไม่ไหวมากกว่านี้เสียก่อน ยังไม่อยากกดความเป็นหญิงลงลึกในทันที แม้นว่าตัวเองนั้นจะมีความต้องการไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด เธอยังอยากประวิงเวลา รอให้ร่างหนาเกิดความทรมานหนักๆไปเลยยิ่งดี
(ต่อ)เหมราชชักหัวเสียกับความดื้อดึง พอสาวน้อยยอมทำตาม เขาจึงไม่รอช้ารั้งสะโพกมนเบียดเข้าหาลำตัว แล้วรวบร่างเล็กเข้ามากอดไว้อย่างหลวมๆ ก่อนทำในสิ่งที่รุ่งรดาตกใจเกือบสิ้นสติ เมื่อเขาประกบปากหยักหนากระแทกจูบเข้าหา พร้อมแลกลิ้นอย่างดุเดือดไม่ให้เธอตั้งตัวเหมราชเร่งลงมือทำในสิ่งที่ความรู้สึกโหยหามันเรียกร้อง ถึงแม้ร่างกายจะไม่เอื้ออำนวยมากนักก็ตาม แต่ความอยากมันไม่เข้าใครออกใครเสียด้วยในตอนนี้รุ่งรดาตกใจกับการกระทำจาบจ้วงของพ่อเลี้ยง ทว่าเธอไม่กล้าขัดขืนเขามาก ยอมโอนอ่อนให้กับเขา ปล่อยให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติจากปากอิ่มของเธออย่างเต็มที่ ลำแขนเสลาตกลู่อยู่ข้างลำตัว ด้วยกลัวมือไม้เธอจะปัดไปถูกบาดแผลของเขาเข้า พร้อมกับแหงนเงยใบหน้าสวยแลกลิ้นกับเขาอย่างจำใจด้วยรสสวาทหวานหอม“อืมมมมม....” คนกลัดมันครางยาวด้วยความพึงพอใจในรสชาติโพรงปากอิ่ม เขากัดกินกลีบปากนุ่มนิ่มก่อนตวัดปลายลิ้นเกลี่ยหาความหวานเข้ามาสู่ภายในโพรงปากของตัวเอง สองร่างค่อยๆแนบชิด ปล่อยให้อารมณ์ราคะเป็นตัวนำทางเหมราชลูบไล้เรือนร่างนุ่มนิ่ม ถึงบางจุดจึงหยุดมือเพื่อบีบเคล้นลงน้ำหนัก ก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงมาถึงด้านล่าง เขาตลบกระโปรงบาน
(ต่อ)ตลอดระยะเวลาทั้งวันหลังจากเหมราชฟื้นสติขึ้นมา เขาก็นอนหลับต่ออีกยาวเลยมาจนถึงช่วงค่ำ โดยข้างเตียงคนไข้มีร่างน้อยแสนอวบอิ่มนั่งเฝ้าให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง ส่วนฟ้ากระจ่างปลีกตัวขอกลับบ้านของตน เนื่องจากทางโรงพยาบาลอนุญาตให้นอนเฝ้าไข้ได้เพียงคนเดียว และแน่นอนคนที่พ่อเลี้ยงร้องขอให้เฝ้าอาการ ก่อนเขาจะหลับด้วยฤทธิ์ยาอีกครั้ง คือสาวน้อยที่ทำให้ร่างกายเขาตื่นเต้นโดยไร้สาเหตุตลอดเวลาที่ได้เห็นหน้าของเจ้าหล่อน เขางุ่นง่าน ต้องการ แต่ด้วยสภาพร่างกายยังเจ็บหนัก อีกทั้งตัวยาที่ทานเข้าไปเพื่อรักษาอาการมันมีผลข้างเคียงคือทำให้เขาหลับยาว เลยพอช่วยระงับอาการฟุ้งซ่านที่เป็นได้หน่อย จนเมื่อเขาตื่นมาครั้งล่าสุดแล้วเห็นสาวน้อยนอนหมอบหลับอยู่ข้างกายตัวเองเข้า บางสิ่งในตัวมันเลยตื่นเพลิน กระตุ้นอารมณ์ใฝ่ต่ำให้เขาอยากคลอเคลียแนบสนิทเนื้อนางขาวลออ และเขาจะไม่ฝืนทนอีกต่อไปเขาปล่อยให้เธอหลับได้สักพัก ก่อนมีนางพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ เลยพลอยทำให้สาวน้อยผู้น่าใคร่ตื่นขึ้นมาด้วยเจ้าหล่อนขอตัวเลี่ยงเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว เป็นช่วงเวลาสบโอกาสงาม ทำให้พ่อเลี้ยงแห่งไร่องุ่นสอบถามบางอย่างแก่นางพยาบาลที่ท
(ต่อ)ชิส์...ฟ้ากระจ่างกลอกตามองบน ก่อนฉีกยิ้มกว้างให้กับคนไข้บนเตียง ซึ่งกำลังจ้องมายังเธอทั้งสองคนอย่างรอคอยคำตอบ...“พี่เหมฟื้นแล้ว...คือเราสองคนเป็น...” เธอกำลังจะเอ่ยปากแนะนำตัวเองว่าตนเองเป็นใครและสาวน้อยข้างกายเธอเป็นใครกับพี่สามี แต่ทว่าคุณหมอเจ้าของไข้ท่านผลักบานประตูเข้ามาเสียก่อน หญิงสาวจึงทำได้เพียงดึงมือเล็กของสาวน้อยมากุมไว้พลางส่ายหัวเนื่องจากสิ่งที่คาดการณ์เอาไว้ก่อนหน้า เป็นดั่งคำที่คุณหมอท่านแจ้งเอาไว้เสียด้วย เหมราชคงความจำเสื่อมชั่วขณะสินะ ถึงถามว่าเธอสองคนเป็น ใคร? “สวัสดีค่ะคุณลุงหมอ...” สองสาวหันไปยกมือไหว้พร้อมกับหลีกทางให้ท่านเดินนำหน้ามายังเตียงคนไข้“ช่วงนี้ต้องพักผ่อนเยอะๆนะครับพ่อเลี้ยง อย่าเพิ่งใช้ความคิดอะไรมาก มันจะส่งผลให้คุณรู้สึกปวดหัวขึ้นมาได้” คุณลุงหมออธิบายถึงอาการของคนไข้โดยละเอียด พร้อมด้วยการตรวจเช็คร่างกายอีกรอบก่อนท่านจะขอตัวกลับออกไปฟ้ากระจ่างฉวยเอาร่างเล็กมายืนข้างเตียงคนป่วยทันทีเมื่อประตูปิดสนิท ก่อนเอ่ยแนะนำตัวเธอว่าเป็นใคร และรุ่งรดาเป็นใครโดยที่เบียดเอาแม่คนจอมเสนอหน้ากระเด็นถอยห่าง กมลเนตรเม้มริมฝีปากแน่น นึกขัดใจจนอยากจะกรี๊ดเส
(ต่อ)ผ่านมาอีกสองวัน พ่อเลี้ยงเหมราชก็ยังไม่รู้สึกตัว คุณหมอบอกว่าเกิดจากสาเหตุที่ร่างกายของคนไข้ได้รับความบอบช้ำจากแรงกระแทกรุนแรง ยาที่ให้จึงมีผลทำให้ร่างกายนั้นอ่อนเพลีย ทำให้คนไข้รู้สึกตัวช้า แต่อาการโดยรวมนั้นไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง คุณรัชมีงานด่วนต้องรีบลงกรุงเทพฯอีกครั้ง แต่รอบนี้ชายหนุ่มเดินทางเพียงลำพัง ทิ้งภรรยาสุดสวยไว้อยู่เป็นเพื่อนหลานสาวนอกไส้ ด้วยทั้งยังรู้สึกเป็นห่วงอาการของพี่ชายและยังไม่อยากทิ้งรุ่งรดาให้อยู่เพียงคนเดียว สาวน้อยรีบยกมือเกลี่ยน้ำตาทิ้งตอนมันเริ่มเอ่อเกือบล้นตรงหัวตา แล้วรีบกะพริบตาให้ถี่ขึ้น เพื่อกล้ำกลืนน้ำตาที่กำลังจะไหลให้กลับสู่ที่เดิม ก่อนถอนหายใจแรง กักเก็บความเสียใจเอาไว้ข้างในอย่างที่เคยทำเสมอมา“ฉันจะเฝ้าสามีของฉันเอง เธอจะออกไปไหนก็ไปเสียทีเถอะ ฉันเห็นหน้าเธอทีไร รู้สึกเกะกะลูกตาชะมัด” นี่นับเป็นครั้งแรกที่คุณเนตรเปิดเผยความต้องการอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าเธอ โดยเลิกเสแสร้งแกล้งทำเป็นรักและเอ็นดู เจ้าตัวคงเห็นว่าคุณเหมไม่ได้สติ จึงกล้าทำเช่นนั้นดวงตางดงามกำลังทอดมองสายน้ำใสในสระบัวของทางโรงพยาบาลอย่างเศร้าสร้อย หัวใจดวงน้อยเจ็บลึกกับคำว่าสามี





