Mag-log inความสัมพันธ์แบบไหนกัน? เป็นแค่ที่ระบาย เป็นตัวสำรอง เป็นคนรับใช้ให้เพื่อนสนิทตัวเอง เป็นเพื่อนไม่ว่าจะทุกข์จะสุข เป็นทุกอย่างยกเว้น 'คนรัก' นี่มันความสัมพันธ์แบบไหนกัน? แต่ที่เเน่ๆ คือเธอไม่อยากเป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว ไม่อยากถูกด้อยค่า และเป็นตัวตลกในสายตาใครต่อใครอีกต่อไป แต่พอถึงตอนจะตัดใจ เพื่อนสนิทกลับอยากเปลี่ยนสถานะตัวเองขึ้นมาเป็น 'ผัว' ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอที่เเสนยุ่งเหยิงนี้ ควรจะไปจบที่ตรงไหนดี?
view more"Ms. Manuela Iriz Ibañez, do you take Mr. Uno Juaquin Urquio to be your lawfully wedded husband, for better or for worse, in sickness and in health, until death do you part?" The priest's words hung heavy, a prelude to a life irrevocably altered. Manuela, her heart a captive bird, knew this wasn't a choice, but a desperate gamble for her brother's freedom. A chilling bargain struck with the enigmatic Uno Juaquin Urquio, a mafia boss whose icy gaze held both danger and a strange, intoxicating allure.
whisper, a breath against her ear, was a stark contrast to the solemnity of the occasion – "The priest is asking you, Manuela." Her eyes darted to the witnesses: Uno's grandfather, a stoic figure, and her seven-year-old brother, a silent plea in his wide eyes. The priest's patient query, "Ms. Manuela?", broke the tense silence. Her response, a barely audible "I do," was a surrender, a desperate plea whispered against the roaring tide of her fear. The ceremony, a stark contrast between sacred vows and a clandestine contract, unfolded with a chilling grace. The priest's pronouncements echoed in the cavernous space, the words "husband and wife" a stark reality that felt both alien and inescapable. Then, the kiss – a fleeting touch, a brand of possession, a silent acknowledgment of their precarious arrangement. Uno's words, a low murmur against her lips, were a cruel twist of fate: "Let's keep this 365-day marriage our secret. And don't worry, kissing you is the least I'll do." The veiled threat, the raw power in his voice, sent a shiver down her spine. The congratulations were hollow, the celebratory air thick with unspoken tensions. The jarring ring of Uno's phone shattered the fragile illusion of marital bliss. A call from "Mozart," a cryptic reference to a pressing business matter, ripped Uno away from the newly-minted wife he barely knew. His grandfather's disappointment was palpable, his words laced with concern: "You're leaving, Juaquin? You just got married!" But Uno's response was cold, calculated. "This shipment is crucial, lolo. My wife understands," he said, his gaze locking with Manuela's. Her forced smile, a mask of compliance, hid the turmoil within. "Of course, i met Uno with this kind of his business and i understand it." "Are you sure, Manuela?" Don Victorino asked. "Don't worry about me, lolo, i'm sure my husband will come back to me immidiately, right?" Manuela said as she smiled at Uno who is looking at her with serious look. The ensuing conversation was a carefully orchestrated performance, a dance of polite deception. Manuela's feigned understanding, her carefully chosen words, were a testament to her desperate situation. Yet, beneath the surface, a silent rebellion simmered. As the guests departed, Manuela stood alone, the weight of her new identity pressing down on her. Mrs. Manuela Iriz Urquio. The name was a cage, a contract, a year-long sentence to a life she never chose, yet a life that held the promise – however faint – of a love born from the ashes of a desperate bargain.รถยนต์คันหรูขับเข้าจอดหน้ารีสอร์ตแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นธุรกิจครอบครัวที่ผู้เป็นพ่อของซันบริหารอยู่ แต่ไม่แน่ว่าอีกไม่นานซันเองก็จะมีโอกาสมาดูแลเเทน นั่นเพราะพี่ชายคนโตอย่างเฮียโซลก็มีธุระกิจของตัวเอง ส่วนเฮียโซ่รายนั้นไม่คิดจะสนใจ ไปทำตามความฝันของตัวเองที่เมืองนอก เหลือเพียงซันเท่านั้น แม้เมื่อก่อนจะเป็นคนที่ไม่เอาไหนมากที่สุด มาเวลานี้กลับเป็นคนที่เอาการเอางานจนราวกับเป็นคนละคน"ป๊าไม่ได้บอกมี๊แน่นะ?"ซันเอ่ยถามผู้เป็นพ่อที่ลงจากรถมาพร้อมกัน เพราะเขาเตรียมเซอร์ไพร์สคนที่แอบคิดถึง เขาตั้งใจไม่ยอมบอกหมิวว่าจะกลับวันไหน รอให้เขาเดินเข้าไปเจอเธอโน่นแหละถึงจะตื่นเต้นดี คิดเเล้วก็กลับเป็นตัวเขาเองที่ตื่นเต้นมากกว่าเธอด้วยซ้ำ"ยังไม่บอก ๆ ""ป๊าว่าหมิวเจอผมจะดีใจม่ะ?" ในระหว่างเดินเท้าเข้าบ้านซันก็เอ่ยถามกวน ๆ อย่างปกติ ในใจพลันเต้นเเรงอย่างบอกไม่ถูก"คิดว่าไม่" ผู้เป็นพ่อเองก็เอ่ยความจริงในใจอย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด"ป๊า!! ป๊าไม่คิดว่าเมียผมจะคิดถึงผมบ้างเลยหรือไง"ชายหนุ่มทำปากคว่ำเมื่อไม่เป็นดั่งใจ เขาก็คาดหวังคำตอบที่จะตรงกับใ
"วู้ว ~~~~~"หลังจากประโยคพูดของเธอจบลง ก็เกิดเสียงโห่ร้องดังทั่วทั้งร้าน โดยเฉพาะเหล่าเพื่อนทั้งสามที่คอยเชียร์อยู่ด้านล่าง ซึ่งดูเหมือนว่าจะเสียงดังกว่าใคร ๆ ฉากสวีทหวานของหนุ่มสาวที่จูบโชว์สายตาหลายคู่นั้น เรียกเสียงฮือฮาและเสียงแซวกันยกใหญ่ หนำซ้ำยังมีหลายคนต่างก็ชื่นชอบเป็นอย่างมาก"กรี๊ดดด!" เมื่อไม่เป็นที่สนใจก็ต้องสร้างจุดสนใจ เจนกรีดร้องราวกับคนปรี๊ดแตกเมื่อถูกหักหน้าแบบนั้น เธอคิดเสมอว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น โดยเฉพาะหมิว แต่ตอนนี้เธอกลับแพ้! เธอไม่อยากยอมรับมันเด็ดขาด!"อะไรวะเนี่ย ร้องน่ารำคาญชะมัดเลย" ทัพเอ่ยจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ นั่นเพราะรำคาญเสียงแสบแก้วหูที่ร้องวีด ๆ อยู่ในตอนนี้"แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย"จู่ ๆ เสือก็แหกปากร้องเชียร์เสียงดังลั่นร้าน เป็นตัวเปิดให้อีกหลายคนได้ร้องตามบ้าง ทำเอาหมิวรีบดันตัวซันออกห่างทันที เธอตั้งใจว่าจะหันไปส่งสัญญาณให้เพื่อนหุบปากเสียที เธอเพียงแค่อยากให้ยัยนั่นหน้าแตกก็เท่านั้น ส่วนเรื่องแต่งงานมันไม่ใช่เวลานี้ซะหน่อย เธอกับซันตกลงกันแล้วว่าต้องใช้เวลาอีกสักพัก"อื้อ~ เสือ มึงหุบปาก
"เด็ก ๆ มานี่ซิ"เสียงเรียกดังขึ้นภายในบาร์ซึ่งซันเป็นเจ้าของกิจการอยู่ เขาเอ่ยเรียกน้อง ๆ พนักงานในร้านเข้ามา เพื่อแนะนำใครบางคนให้เหล่าพนักงานทุกคนได้รู้จัก ซึ่งก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนตัวเล็กข้างกายเขา"สวัสดีครับเฮีย"หนุ่มน้อยราว ๆ สิบคนเดินเข้ามาทักทายเจ้าของร้าน เวลานี้ในร้านไม่มีลูกค้าเลยสักคน มีเพียงพนักงานที่นั่งเหงาหงอยกันเท่านั้น"อื้อ นี่ ซ้อหมิว เมียเฮียเอง""หู้~~~ ซ้อสวัสดีครับผม"หนึ่งในโฮสเดินเข้ามาไหว้เธออย่างใกล้ชิด ทั้ง ๆ ที่ซันก็เพิ่งบอกไปหมาด ๆ ว่านี่เมียเขา ไอ้เด็กพวกนี้เห็นสาวหน่อยเป็นไม่ได้ ถึงกับวิ่งเข้าใส่ไม่ดูตีนดูมือผัวเขาเลยสักนิด"เมียกู! ๆ "ซันง้างเท้าหมายจะถีบหนุ่มน้อยคนนั้นเสียเเล้ว แต่โชคดีที่โดนหมิวตีขาไว้ก่อน เพราะซันเป็นแบบนี้เด็กมันถึงไม่นับถือล่ะสิ"ซันหยุดดิ๊""ขอโทษครับเฮีย ผมแค่หยอกซ้อเล่นเฉย ๆ ""ช่างเถอะ ๆ ในนี้ใครเป็นเบอร์ตอง"หมิวมาถึงก็เปิดประเด็นถามทันที นั่นเพราะเธอสังเกตทุกอย่างโดยรอบ การจัดตกแต่งทุกอย่างในร้านซันทำได้ดีมาก ดีจนน่าทึ
"ทำได้แน่นอนครับ หมิวรอนะ"คนตัวโตเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาที่มองเธอก็ล้วนแต่จริงจัง เพราะเขาอยากทำเพื่อเธอจริง ๆ หมิวเองก็รับรู้ถึงความตั้งใจของซัน เธอเองก็ดีใจจนแทบร้องไห้เหมือนกัน แต่ดีที่กลั้นน้ำตาไว้ได้ นี่คือซันที่เธอต้องการไม่ใช่หรือ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออดเป็นห่วงซันไม่ได้เลยสักวัน กลัวว่าถ้าเขาไม่เอาไหนแบบนั้นแล้วใครจะทนอยู่กับเขาได้ ใครจะรักและอยู่เคียงข้างและคอยช่วยเหลือเขา เธอทั้งรักทั้งห่วงขนาดนี้ หวังว่าต่อจากนี้ไปซันจะเป็นคนที่ดีขึ้น และพึ่งพาได้อย่างที่เขาสัญญา"อื้อ จะรอแล้วกัน แต่ต้องมาขอจริง ๆ นะ หม้ายขันหมากไม่เอานะเว่ย" เธอเอ่ยติดตลกพร้อมกับโถมตัวเข้ากอดชายหนุ่มตรงหน้า"หม้ายได้ไงเล่า มึงได้กูแล้วนะหมิว เราต้องแต่งงานกันอยู่เเล้ว""สลับบทพูดป่ะ คือมึงต้องบอกว่ามึงได้กู""ไม่ เราได้กันต่างหาก" ประโยคนี้ซันเริ่มพูดเสียงดังมากขึ้น จนเธอกลัวว่าคนที่อยู่บนบ้านจะได้ยินเข้า จึงรีบห้ามปราม"อย่าเสียงดังซัน""เอ้า ก็พูดความจริงอะ ว่าแล้วก็...วันนี้เรามารื้อฟื้นความหลังหน่อยไหม?"รอยยิ้มร้ายยกขึ้นมุ
"แค่ก แค่ก! ๆ ๆ ๆ"เสียงไอโขลกดังทั่วห้อง หญิงสาวที่รู้สึกตัวตื่นสักพักแล้ว แต่กลับต้องคุดคู้ทั้งไอจามอย่างทรมาน ร่างกายเธอตอนนี้ปวดระบมทั้งยังคงมีไข้ขึ้น หายใจก็ลำบากเหลือเกิน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาล เล่นเอาเธอลุกไม่ไหวนอนไออยู่อย่างนั้น จนกระทั่งได้ยินเ
"ฮึก~ แต่ตอนนี้กูไม่อยากเป็นแล้ว กูไม่เอาแล้ว มึงไปอยู่กับคนที่มึงรักเถอะนะ ปล่อยกูเถอะกูขอร้อง~ กูเจ็บ ฮือ ฮือ ฮือ~"เสียงสะอื้นไห้ราวกับจะขาดใจ คนที่อยู่ใต้ร่างเขาเวลานี้ตัวสั่นเทิ้มจนเขาตกใจมือไม้สั่น ตั้งสติกลับมาในทันที เพราะแววตาเจ็บปวดน้ำตานองหน้าของเธอ ใบหน้าที่เคยยิ้
"มึงพูดมาดิว่าเหตุผลมันคืออะไร?"ซันยืนตัวเเข็งกำหมัดแน่น ความรู้สึกจุกในอกแล่นขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่เคยคิดว่าหมิวจะเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง ทำเอาใจสั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ลมหายใจที่เป่ารดล้วนเต็มไปด้วยไอร้อนตามอารมณ์ที่พุ่งสูง"กูไม่อยากเป็นเพื่อนมึงอีก
ง่ายซะที่ไหนกว่าจะส่งทุกคนขึ้นแท็กซี่กลับคอนโดได้ เล่นเอาเธอถึงกับหอบ เหงื่อไหลใจเต้นเกือบจะต้องเรียกรถพยาบาลแล้วด้วยซ้ำ หลังจากที่พาซันมาถึงเตียงนอนได้สำเร็จ เธอนั่งลงข้างขอบเตียงพร้อมกับถอนลมหายใจร้อนซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นของเเอลกอฮอล์ เธอดื่มรวดเดียวขนาดนั้นไม่เมาก็บ