บทที่7

ทางด้านฟ้านับพันเมื่อปลีกตัวออกมาได้จึงเดินลัดเลาะไปตามทางเดิน จนเจอห้องพักอาจารย์ที่อยู่ในตึกถัดมา

คนหน้าหวานชะเง้อชะแง้หาอาจารย์สมโภชผู้มีความสามารถปราบลูกศิษย์จอมเกเร ซึ่งจะแย่หน่อยตรงที่เวลานี้อาจารย์ส่วนใหญ่ล้วนไปพักทานอาหารกลางวัน ดังนั้นภายในห้องจึงค่อนข้างเงียบ แต่ยังโชคดีของญาดาที่ตัวช่วยยังไม่หนีไปกินข้าวเหมือนใครเขา

คนต่างภพรีบสับเท้าเดินเข้าไปด้านในด้วยความกระตือรือร้น ไม่ได้สนใจชายร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษาที่กำลังคุยกับอาจารย์อยู่ก่อนหน้า

“อาจารย์สมโภชคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”

“ว่ายังไง นักศึกษาฟ้านับพัน?”

“คือ..เมื่อกี้หนูเห็นพวกปาลินลากตัวญาดาไปรุมตบที่ห้องกิจกรรมสามศูนย์หนึ่งค่ะ”

ปัง

“เอาอีกแล้วนะ เด็กพวกนี้!” อาจารย์ตบโต๊ะตะโกนด้วยความหัวร้อน ก่อนจะผลุนผลันออกไป ฟ้านับพันรีบวิ่งเข้าไปขวางท่านหน้าตื่น

“เดี๋ยวก่อนค่ะ อาจารย์”

“เธอมีอะไรจะพูดอีก” น้ำเสียงคนอายุมากกว่าชักหงุดหงิด นักศึกษาในชุดรัดติ้วรีบยกมือไหว้ท่วมหัว ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความเว้าวอน

“หนูขอร้อง อาจารย์อย่าบอกพวกเขานะคะว่าหนูมาฟ้อง”

“….”

“คือพ่อหนูทำงานเป็นลูกน้องคุณพ่อของปาลินค่ะ จริงๆ หนูอยากไปช่วยห้ามเอง แต่ถ้าหนูทำแบบนั้น ที่บ้านคงเดือดร้อนแน่ๆ หนูเลย..เอ่อ ต้องมาขอร้องให้อาจารย์ไปช่วยเพื่อนนี่แหละค่ะ” คนหน้าหวานแก้ตัวเสียงอ่อย

ผู้สั่งสอนวิชามีสีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย พลางขยับแว่นมองมาที่ลูกศิษย์อย่างเข้าใจกับสถานการณ์

“ได้ อาจารย์จะไม่บอกว่าเธอเป็นคนมาฟ้อง”

“ขอบคุณนะคะ อาจารย์ใจดีสุดๆ ไปเลย” รีบประจบตามน้ำ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะมองตามหลังอาจารย์ไปด้วยสีหน้าที่ลุ้นให้นางเอกของเรื่องรอดจากพวกชั่ว

“ขอให้เธอรอดนะญาดา…ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาฉันแย่แน่ แถมฉันไม่อยากให้เธอกับคนรักมาตามแก้แค้นทีหลังด้วย” เสียงหวานบ่นอุบอิบ โดยลืมไปว่าก่อนหน้านี้มีใครอีกคนอยู่ในห้องก่อนแล้ว..

“เธอคิดจะทำอะไรกันแน่” เสียงทุ้มเย็นชาจากคนด้านหลัง พาให้หญิงสาวต่างภพสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าเล็กปราศจากเครื่องสำอางเอี้ยวมอง ก่อนจะสบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่ที่สวยที่สุดตั้งแต่หล่อนเคยเห็น โดยเฉพาะจมูกโด่งขึ้นสันรับกับปากหยักได้รูปสีแดงธรรมชาติ แนวสันกรามที่ไม่คมเกินไป พาให้ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนลงหลายส่วน

โคตรหล่อ

พ่อเจ้าแม่เจ้า ช่วยลูกที..คนเราจะหน้าตาดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ!?

โลกนี้โคตรจะไม่ยุติธรรมเลย!!

“หึ เธอเองก็อยู่ในแก๊งที่แกล้งเด็กคนนั้นด้วยนี่? พวกเธอกำลังวางแผนอะไรกันอีก” น้ำเสียงเยาะหยันรู้ทัน

ใครบ้างล่ะจะไม่รู้แก๊งตัวร้ายพวกนี้ สันดานเสียชอบกลั่นแกล้งเพื่อน แม้แต่ปสินที่เป็นเพื่อนร่วมคณะ และมีสถานะเป็นพี่ชายของปาลินเองก็ไม่ใช่คนดี

ซึ่งหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เองก็เป็นหนึ่งในลูกสมุนในแก๊งนี้

ทว่าเหมือนคำพูดของชายหนุ่มจะไม่เข้าหูเจ้าหล่อนแม้แต่นิด ภายใต้แพขนตายาวตามธรรมชาติดวงตากลมโตกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างทึ่งๆ ไม่พอมือเรียวสวยยังเลื่อนมาประกบแก้มเขา พาให้ผู้ชายตัวโตถึงกับตัวแข็งทื่อ

ไม่ทันจะได้ด่า คำพูดที่คล้ายกับ ‘เพ้อเจ้อ’ ก็ถูกพ่นออกมาจากปากเล็กๆ นั่น

“สมแล้วที่อยู่บนโลกซีรีส์ หน้าตาแบบนี้ก็ยังสร้างขึ้นมาได้ เสียดายจริงๆ พี่สาวอยู่เล่นด้วยไม่ได้” ไม่พูดเปล่า มือเล็กนั่นยังตบเปาะแปะอยู่ตรงข้างแก้มอย่างหยอกเย้า พลางฉีกยิ้มกว้างตาหยีพาคนมองตาพร่า กว่ากษิดิศจะรู้ตัวยัยรุ่นน้องผู้ลามปามในชุดนักศึกษารัดติ้วก็วิ่งหายไปไหนไม่รู้แล้ว

ฟ้านับพันแอบย่องมาทางด้านหลังห้องกิจกรรมสี่ศูนย์หนึ่ง หรือห้องเชือดที่แก๊งตัวร้ายในซีรีส์เรื่องสลับคืนสู่ฐานะเดิมชอบลากเพื่อนนักศึกษาผู้ต่ำศักดิ์มารังแก

ใบหน้าเล็กๆ แนบหูลงข้างหน้าต่างที่ถูกม่านบัง เมื่อเสียงข้างในยังเงียบ ย่อมตีความได้ว่าอาจารย์สมโภชคงมาช่วยนางเอกของเรื่องได้ทัน หญิงสาวจึงพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่โทรศัพท์มือถือที่ประดับด้วยเพชรหลากสีจะทั้งสั่นทั้งส่งเสียงเพื่อเรียกร้องความสนใจ

หญิงสาวมองชื่อที่บันทึกบนนั้น ‘ชีส’ หรือลูกสมุนนัมเบอร์ทูของเรื่อง ส่วนใครลูกน้องนัมเบอร์วันก็หล่อนไงจะใครอีก!!!

ฟ้านับพันแสยะยิ้มไปหนึ่งทีก่อนจะกดรับ

“แฮ่กๆ นังฟ้าแกอยู่ไหน” เสียงปนหอบดังมาตามสาย

“ฉันพึ่งออกจากห้องน้ำมาเนี่ย กำลังจะเดินไปหา ว่าแต่แกโทรมามีอะไร?” หล่อนโยนคำถามกลับ

“เออ ฉันจะโทรบอกแกว่า แกไม่ต้องมาที่ห้องเชือดแล้วนะ”

“อ้าว มีไรป่ะ” แกล้งไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ไม่รู้ใครไปฟ้องอาจารย์สมโภชว่าพวกเราลากตัวนังอิ๋วมาตบ”

“อ้าว เหรอ”

ขอให้พวกแกโดนทัณฑ์บน ขอให้สวรรค์สาป ขอให้พวกตัวร้ายจงโดนลงโทษ

เพี้ยงงงงง

ทว่าคำอธิษฐานของหญิงสาวต่างภพดันไม่เป็นผล