เรื่องสั้นอีโรติกจบในตอน V.2 เล่มที่1

ตอนที่ 1: สายตาที่จ้องมองในความมืด

​เสียงจังหวะดนตรีสไตล์ดีพเฮาส์ทุ่มต่ำดังก้องไปทั่วบรรยากาศสลัวของผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟดวงสีส้มส่องสะท้อนกับแก้วค็อกเทลในมือของฉัน มันเป็นสถานที่ที่ฉันชลดา หรือ คำแพง ในวัย 25 ปีมักจะแอบหนีมาผ่อนคลายเสมอเมื่อรู้สึกเบื่อหน่ายกับการต้องอยู่บ้านคนเดียวในคืนที่ไร้ผู้คน

​กลิ่นหอมหวานของลิเคียวร์ผสมน้ำผลไม้ในแก้วทรงสูงตัดกับกลิ่นไอความเย็นฉ่ำของก้อนน้ำแข็งที่ฉันใช้หลอดแก้วคนไปมาจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ ฉันเหม่อมองผู้คนที่กำลังโยกย้ายร่างกายอยู่บนลานเต้นรำด้านล่างจากมุม VIP ชั้นสองที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว

​แต่แล้วความเพลิดเพลินชั่วครู่ของฉันก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่หอมบางเบาอันคุ้นเคยแผ่กระจายเข้ามาในระยะสัมผัส มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

​เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บเนี๊ยบก้าวเข้ามาในพื้นที่โซนที่ฉันนั่งอยู่ บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยออร่าของความทรงอำนาจและความน่าเกรงขามจนพนักงานและบาร์เทนเดอร์แถวนั้นต้องค้อมหัวให้อย่างนอบน้อม

​"คำแพง..."

​เสียงทุ้มต่ำและนุ่มลึกเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังจนทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ฉันชะงักมือที่กำลังหมุนแก้วค็อกเทลแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงนั้น

​สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาทรงสวยของ คุณอากวิน กำลังจ้องมองลงมาที่ฉันด้วยความเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเข้มงวด ชายหนุ่มวัย 45 ปีตรงหน้าผู้มีรูปร่างสมส่วน สดใส และแฝงความลุ่มลึกของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาอย่างชาญฉลาด

​"คุณอา..." ฉันพึมพำเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมคู่นั้น หัวใจเต้นระทึกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่แค่เพราะความกลัวว่าจะโดนดุ แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนลึกอยู่ในใจของฉันมาเนิ่นนาน

​พ่อของฉันชื่อ ชลธาร พ่อต้องเดินทางไปดูงานและดูแลธุรกิจที่ต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่พ่อไม่อยู่ ผู้ที่ได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่ดูแลฉันอย่างสมบูรณ์แบบก็คือคุณอากวิน เพื่อนสนิทของพ่อ คุณอาเป็นเจ้าของผับหรูแห่งนี้รวมถึงร้านเหล้าอีกหลายแห่งทั่วกรุงเทพฯ แม้ว่าฉันจะโตจนอายุ 25 ปี เข้าสู่วัยทำงานแล้ว แต่ในสายตาของคุณพ่อและคุณอา ฉันก็ยังคงเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องมีคนคอยเฝ้าระวังอยู่เสมอ

​"อาบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะมาเที่ยว ให้บอกอาล่วงหน้า ไม่ใช่แอบหนีมาคนเดียวแบบนี้" คุณอากวินเดินเข้ามาใกล้ ขยับตัวด้วยท่วงท่าที่นิ่งสงบก่อนจะนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของฉันไม่วางตา

​"ก็ถ้าบอก... คุณอาก็คงไม่ยอมให้แพงมานี่คะ" ฉันพึมพำ ก้มหน้าหลบสายตา แล้วใช้หลอดแก้วเขี่ยก้อนน้ำแข็งในแก้วแก้เก้อ

​"อาเคยห้ามเราด้วยเหรอ?" คุณอาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่ามีรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

​ฉันนึกตามคำพูดของคุณอา... มันก็จริงอย่างที่เขาพูด คุณอาไม่เคยเอ่ยปากสั่งห้ามไม่ให้ฉันเที่ยว ไม่เคยสั่งกักบริเวณเหมือนพ่อ แต่ทุกครั้งที่ฉันแอบมาที่ผับของเขา คุณอาจะปรากฏตัวขึ้นเสมอ นั่งเฝ้า คอยควบคุมพฤติกรรม และสายตาคู่โตนั้นก็จะมองตามฉันอยู่ห่างๆ รังสีความน่าเกรงขามของคุณอาทำให้ไม่มีผู้ชายหน้าไหนกล้าเดินเข้ามาทักทายหรือชนแก้วกับฉันเลยแม้แต่คนเดียว

​"แก้วนี้แก้วที่เท่าไหร่แล้ว?" มือหนาและเรียวยาวของคุณอายื่นมาแตะที่ขอบแก้วค็อกเทลของฉันเบาๆ ปลายนิ้วอุ่นเฉียดผ่านหลังมือของฉันไปเพียงเล็กน้อย แต่มันกลับส่งกระแสความร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย

​"แก้วที่สอง... เองค่ะ" ฉันตอบตามจริง เสียงเบาลงเรื่อยๆ

​"พอได้แล้ว" คุณอากวินยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อเรียกการ์ดประจำผับที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนจะสั่งเสียงเรียบ "เปลี่ยนเป็นน้ำส้มคั้นสดแก้วหนึ่ง แล้วบอกบาร์เทนเดอร์ว่าโต๊ะนี้ห้ามเสิร์ฟแอลกอฮอล์เพิ่มอีก"

​"คุณอาคะ! แพงอายุ 25 แล้วนะคะ ไม่ใช่เด็ก 15 สักหน่อย ทำไมต้องยึดแก้วเหล้าแพงด้วย" ฉันเริ่มงอแง เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

​คุณอากวินเอนหลังพิงเบาะโซฟา หัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่ขมวดเข้าหากันของฉัน

​"ถึงจะอายุ 25 แต่น้ำหน้าอย่างเรา ดื่มเกินสามแก้วก็เมาจนจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้ว" คุณอาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทำเอาฉันลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "พ่อเราฝากเราไว้ให้อาดูแล ถ้าราชิตรู้ว่าปล่อยให้ลูกสาวสุดที่รักเมาสะเปะสะปะอยู่ในผับของตัวเอง อาจะตอบคำถามพ่อยิ่งกว่ายังไง?"

​"คุณพ่อไม่รู้หรอกค่ะ ถ้าคุณอาไม่บอก" ฉันเถียงอุบอิบ

​"อาก็ไม่ได้บอก..." คุณอากวินยกมือขึ้น ยื่นนิ้วเรียวยาวมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลงมาบดบังใบหน้าของฉันไปทัดไว้ที่หลังใบหูอย่างอ่อนโยน สัมผัสจากนิ้วอุ่นๆ ที่แตะโดนผิวแก้มทำให้หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "แต่อาต้อง 'ควบคุม' ให้เราอยู่ในสายตาของอาตลอดเวลา... นั่นคือสิ่งที่อาต้องทำ"

​ความเงียบครอบงำโต๊ะไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงดีพเฮาส์ที่ดังคลออยู่เบื้องหลัง สายตาที่คุณอากวินใช้มองฉันในยามนี้ ไม่ใช่สายตาของผู้ใหญ่มองเด็กสาวอีกต่อไป แต่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้ง ความปกป้อง ความหวงแหน และแรงดึงดูดที่ทำให้ฉันไม่สามารถถอนสายตากลับมาได้

​"ดื่มน้ำส้มหมดแก้วนี้ แล้วอาจะพาไปส่งบ้าน" คุณอาเอ่ยเสียงทุ้ม นั่งลงข้างๆ ฉัน ระยะห่างที่ลดลงทำให้อุณหภูมิรอบตัวสั่นไหว

​"แพงยังไม่อยากกลับ..." ฉันพึมพำเบาๆ แต่หัวใจกลับพองโตด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเปิดเผยได้

​การถูกคุณอากวินคอยควบคุมและจ้องมองแบบนี้ แม้จะดูเหมือนถูกจำกัดอิสระ... แต่ลึกๆ ในใจของฉัน กลับโหยหาสัมผัสและสายตาคู่นี้ของคุณอามากกว่าสิ่งใดในโลก 

ตอนที่ 2: กฎเหล็กของกวิน

​แก้วน้ำส้มคั้นสดถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสเบาๆ แม้รสชาติหวานซ่อนเปรี้ยวจะช่วยให้ความรู้สึกมึนเมาละอองแอลกอฮอล์เจือจางลงไปบ้าง แต่ความรู้สึกปั่นป่วนในอกกลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นทุกขณะ เสียงเพลงในผับเริ่มปรับจังหวะช้าลง เปลี่ยนบรรยากาศให้ทุ่มต่ำและเย้ายวนยิ่งกว่าเดิม ทว่าสายตาของฉันกลับจดจ่ออยู่แค่เพียงเงาร่างของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างกาย