Masukตอนที่ 5
การพบกันอีกครั้งรุ่งเช้าหลังงานเลี้ยงผ่านไป จวนสกุลอวี้ยังคงคึกคักด้วยการพูดคุยถึงแขกผู้มาเยือนเมื่อวาน
ชื่อของ “คุณชายหลี่จิ่งเทียน” ถูกเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกมุมเรือน บ่าวไพร่ล้วนเอาไปพูดอย่างชื่นชมไม่ขาดปาก
แน่นอนว่า อวี้หรูซินคือผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดสตรีที่เคยคิดว่าตนจะได้เป็นคู่หมั้นของบุรุษผู้สูงศักดิ์ ต้องกลายเป็นเพียงผู้ชมในชั่วพริบตาเดียว
แต่อวี้เหมียนเหมียนกลับใช้เช้านั้นอย่างสงบ
นางจิบชาอย่างสบายอารมณ์ พลางทอดสายตามองดอกเหมยที่กำลังบานสะพรั่งในสวน
“คุณชายผู้เย็นชา...ข้าควรจะเริ่มจากบทไหนดีนะ”
นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหัวเราะน้อยๆ เสียงหัวเราะใสที่เต็มไปด้วยแผนในใจ
ไม่นาน เสี่ยวช่งจือก็รีบวิ่งเข้ามา “คุณหนูเจ้าคะ! มีข่าวมาว่าคุณชายหลี่ส่งรถม้ามาที่หน้าจวน บอกว่าจะมารับตัวคุณหนูไปเดินเล่นชมตลาดเจ้าค่ะ!”
“ชมตลาด?” อวี้เหมียนเหมียนเลิกคิ้ว ยิ้มเอียงอย่างขบขัน “คุณชายผู้เย็นชาอยากพาข้า ‘เดินตลาด’ งั้นหรือ...ช่างน่าสนใจจริงๆ”
เสียงล้อรถม้าหยุดลงที่หน้าจวนสกุลหลี่ รถม้าสีดำขลับหรูหราแต่เรียบง่ายตามแบบฉบับของเจ้าของถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย
อวี้เหมียนเหมียนก้าวขึ้นรถม้าด้วยท่าทีสง่างาม หลี่จิ่งเทียนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เขาเพียงปรายตาขึ้นมามองนางแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับไปอ่านเอกสารในมือโดยไม่เอ่ยคำ
“เจ้ามาเร็วกว่าที่คิด” เขากล่าวเรียบๆ
“ท่านก็เช่นกันเจ้าค่ะ ข้าเกรงว่าคุณชายจะเปลี่ยนใจเสียก่อน”
คำตอบของนางทำให้มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นน้อยจนแทบมองไม่เห็น
“ข้าไม่ใช่คนที่พูดแล้วคืนคำ”
“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าท่านเป็น เพียงแต่คนเย็นชาอย่างท่านมักไม่เสียเวลาไปเดินตลาดกับสตรีง่ายๆ เท่านั้นเอง”
เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดจากริมฝีปากของนาง ทว่าอีกฝ่ายกลับวางเอกสารลงและหันมาสบตาเต็มๆ
สายตาคมเข้มคู่นั้นเยือกเย็นราวหิมะ ทว่ากลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้อวี้เหมียนเหมียนรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย
“เจ้ารู้จักข้าน้อยไป”
“งั้นวันนี้ ข้าก็จะถือว่าได้มาทำความรู้จักคุณชายหลี่ให้มากขึ้นหน่อยแล้วกันเจ้าค่ะ”
รถม้าเคลื่อนออกจากจวน เสียงล้อบดถนนดังกึกกักในความเงียบ
บรรยากาศภายในรถม้ากลับไม่อึดอัดเลยสักนิด มีเพียงแรงดึงดูดบางอย่างที่ต่างฝ่ายต่างรู้ตัว แต่ไม่มีใครยอมพูด
ตลาดกลางเมืองวันนี้คึกคักเต็มไปด้วยผู้คน กลิ่นขนมอบหอมกรุ่นปะปนกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเชิญชวน
ใครเลยจะคิดว่า คุณชายใหญ่แห่งสกุลหลี่ จะปรากฏตัวท่ามกลางฝูงชนเช่นนี้
“คุณชายหลี่” อวี้เหมียนเหมียนยกชายกระโปรงเดินตามด้วยรอยยิ้มเจือขบขัน “ท่านเคยเดินตลาดบ้างหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เคย” เขาตอบตรงๆ ไม่อ้อมค้อม
“แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากลองล่ะเจ้าคะ”
“อยากรู้ว่า...คู่หมั้นของข้าจะรับมือกับที่แบบนี้ได้ดีแค่ไหน”
คำตอบเรียบง่าย แต่กลับทำให้นางถึงกับหัวเราะออกมา “งั้นท่านกำลังทดสอบข้าอยู่สินะ”
“เจ้าคิดว่าไม่ใช่หรือ?”
คำพูดนั้นทำเอานางชะงักไปครู่ ก่อนจะยิ้มกว้าง “งั้นข้าก็จะเล่นด้วยให้เต็มที่เลยเจ้าค่ะ”
นางเดินเข้าไปในแผงขายของอย่างคล่องแคล่ว หยิบดูขนมที่พ่อค้าหญิงวัยกลางคนยื่นให้ “ขนมถั่วบดนี่หอมดีจริงๆ ขอข้าลองชิมหน่อยเจ้าค่ะ”
หญิงชราหัวเราะ “คุณหนูคนงามเช่นท่านนี่ เหมาะกับขนมหวานมากเลยเจ้าค่ะ”
“จริงหรือเจ้าคะ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ”
นางหันไปยื่นขนมอีกชิ้นให้ชายหนุ่มผู้ยืนพับแขนอยู่ด้านหลัง “ลองไหมเจ้าคะ”
“ข้าไม่ชอบของหวาน”
“งั้นถือว่าเป็นการฝึกความอดทนละกันเจ้าค่ะ คุณชายเย็นชา”
เขาเลิกคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะรับขนมมากัดคำเล็กๆ
ริมฝีปากเรียบแน่นของเขาขยับเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “...หวาน”
“ก็แน่ละเจ้าค่ะ ของหวานย่อมหวาน”
“ข้าหมายถึง...เจ้าต่างหาก”
อวี้เหมียนเหมียนชะงักไปหนึ่งจังหวะ ดวงตากลมโตเบิกเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “คุณชายหลี่ ท่านนี่เก่งกว่าที่ข้าคิดนะเจ้าคะ”
“เจ้าก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน”
ทั้งสองสบตากันท่ามกลางเสียงผู้คนพลุกพล่าน รอบข้างเหมือนค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแรงดึงดูดบางอย่างที่เริ่มคลี่คลายออกอย่างช้าๆ
เมื่อกลับถึงจวน อวี้เหมียนเหมียนนั่งลงบนเตียงนอน พลางแตะริมฝีปากตนเบาๆ
“คุณชายผู้เย็นชา...พูดชมสตรีเป็นด้วยรึ”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของนาง
“ดี...เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง”
ตอนพิเศษ รักแท้และรักเดียวของเธอตลอดไปเมื่อมู่หลินหลินก้าวเข้าสู่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ที่ตั้งอยู่บนตึกสูงระฟ้าเธอก็พบว่าห้องนอนใหญ่ที่หรูหรานั้นได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น ดินแดนแห่งความโรแมนติกกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบสดอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟ ภายในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวอบอุ่น เทียนหอมนับสิบเล่มถูกจุดเรียงรายสร้างบรรยากาศที่นุ่มนวลและเย้ายวน บนเตียงนอนขนาด ใหญ่ถูกโปรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดเป็นรูปหัวใจอย่างพิถีพิถัน“พี่ชิงเหอ...” มู่หลินหลินเอ่ยเสียงแผ่ว ความเหนื่อยล้าและ ความเศร้าที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันและความรักที่ท่วมท้นหลี่ชิงเหอเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ความอบอุ่น และ กลิ่นหอมสะอาดของเขาเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยและคิดถึงมาตลอดหลายเดือน“ถึงแม้ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้จัดเตรียมงานวิวาห์อันแสนยิ่งใหญ่...แต่ผมจะไม่ยอมให้ภรรยาของผมพลาดคืนเข้าหอที่โรแมนติกไปได้” หลี่ชิงเหอกระซิบเสียงพร่าพลางจูงมือพาเธอไปยังระเบียงส่วนตัวบนโต๊ะเล็ก ๆ มีแชมเปญชั้นเลิศถูกแช่เย็นไว้พร้อมแก้วทรงสูงสองใบแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนทอดยาวเป็นฉากหลัง“วันนี้คือการเริ่มต้นใหม่ของเราอย่างแ
ในอ้อมกอดนั้นความรู้สึกและความทรงจำของพวกเขา ประสานกันอย่างสมบูรณ์ความเข้าใจที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ไม่จำเป็นต้อง มีคำพูดใด ๆ มาอธิบายอีกต่อไปพวกเขาต่างรู้ดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นใน โลกคู่ขนานนั้น เป็นความจริงและความรักที่เคยมีในโลกนั้นได้ถูกนำติดตัวกลับมายังโลกนี้ด้วยเช่นกันเมื่อผละออกจากกัน หลี่ชิงเหอจับมือของมู่หลินหลินไว้แน่น เขากลับมาควบคุมสติอารมณ์ในแบบฉบับของนักธุรกิจใหญ่ได้อีกครั้ง แม้จะยังคงมีความอ่อนโยน และ ความรัก ฉายอยู่ในแววตาที่มองนาง“คุณมู่... หรือว่าผมควรจะเรียกคุณว่า เหมียนเหมียน ดี” เขาลองเรียกชื่อนั้นด้วยเสียงกระซิบมู่หลินหลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาแห่งความสุข ไหลออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองจากปากของเขา“คุณจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ค่ะ ตราบใดที่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน”หลี่ชิงเหอกดจูบลงบนหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา “ผมจะไม่ยอมให้พวกเราต้องพรากจากกันอีกแล้ว”“ฉันก็ไม่อยากต้องพรากจากคุณอีกแม้สักเสี้ยวนาที”“ถ้าอยากนั้นก็ต้องเริ่มที่จะต้องหาวิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น“วิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” หญิงสา
ตอนที่ 30/1 สวรรค์มิอาจพรากรัก มู่หลินหลินและเฟิงอวี้มาถึงห้องทำงานหรูของท่านประธานแห่ง บริษัทยักษ์ใหญ่ตึกสูงระฟ้าและความหรูหราทันสมัยทำให้เฟิงอวี้ตื่นเต้น อย่างเห็นได้ชัด“ตื่นเต้นจังหลินหลิน ท่านประธานคนนี้ลึกลับมาก ไม่เคยมีใคร เห็นหน้าอย่างเป็นทางการเลยนะ”มู่หลินหลินพยักหน้าเล็กน้อย ภายในใจของเธอนั้นยังคงว่าง เปล่าและเศร้าหมอง เธอมาที่นี่เพียงเพราะต้องการทำงานให้หนักจนไม่มีเวลาคิดถึงหลี่จิ่งเทียนไม่นานหลังจากนั้นประตูห้องทำงานที่ปิดอยู่ก็เปิดออกร่างสูง ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างามและเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาประสานเข้ากับมู่หลินหลินโลกทั้งใบของมู่หลินหลินราวหยุดหมุนทันทีนี่มัน...ใบหน้าของบุรุษตรงหน้านั้น เหมือนกับหลี่จิ่งเทียนราวกับแกะ โครงหน้าคมคาย ดวงตาที่ลึกซึ้ง และริมฝีปากที่สง่างาม ทุกสัดส่วน คือ คนที่เธอรักสุดหัวใจ“พี่จิ่งเทียน...” คำนั้นผุดขึ้นมาในลำคอของมู่หลินหลินอย่าง แผ่วเบาจนไม่มีใครได้ยิน ยกเว้นตัวเธอเองหยาดน้ำตาแห่งความสับสน และความปิติที่มาพร้อมกันเริ่มเอ่อคลอในดวงตาบุรุษตรงหน้าไม่ได้สวมชุดผ้าไหมจีนโบราณ แต่เป็นชุดสูทร
ตอนที่ 29สวรรค์ไร้เมตตาจริงหรือ ในวันที่อวี้เหมียนเหมียนเสียชีวิตวิญญาณในร่างก็กลับไปอยู่ในร่างมู่หลินหลินซึ่งเป็นร่างเดิมของตนเองที่นอนโคมม่าอยู่โรงพยาบาลมาตลอดสามเดือนเต็มเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเฉียบ ทั่วร่างกาย กลิ่นฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ ที่ดังเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เธอรู้ว่าได้กลับมายังมิติเดิมของตนเองแล้ว สิ่งแรกที่เธอเอ่ยขึ้นคือชื่อของชายหนุ่มที่เธอจำได้ว่ารักเขาหมดใจ และต้องจากเขามาในขณะที่เขากำลังเจ็บปวดที่สูญเสียเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว หญิงสาวร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ เมื่อนึกถึงชายคนรักรวมไปถึง ชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ ที่นางเพิ่งจะได้รับรู้การมีอยู่ของเขาไม่กี่วันก็ต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาลเช่นเดียวกันราวกับไม่ใช่เรื่องจริง ราวกับทั้งหมดเป็นเพียงความฝันอัน ยาวนาน แต่หากเป็นเพียงเรื่องในความฝันเหตุใดเธอรู้สึกได้ถึงความรักของเขาและ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ได้อย่างชัดเจนขนาดนี้กันสำหรับเธอทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน ทั้งหมดคือความจริง เพียงแต่ ความจริงคือพวกเรา ไม่อาจพบกันอีกได้ หรือไม่ก็ต้องรอคอยอย่าง ไร้จุดหมาย ซึ่งถึงแม้ไร้จุดหมายเธอก็ยังตั้งใจที่จะรอ เพื่
ตอนที่ 28สวรรค์โปรดเมตตาข้าณ จวนสกุลหลี่ยามนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่นครื้นเครงสำหรับงานมงคล ทุกคนไม่ว่าจะเป็นญาติ สหาย ร่วมไปถึงแขกและผู้ร่วมความคึกครักต่างก็พากันตั้งตาขบวนเจ้าสาวกันอย่างใจจดจ่องานแต่งระหว่างสกุลหลี่และสกุลอวี้ถือเป็นงานแต่งที่ใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีที่เคยจัดขึ้นนอกจากงานแต่งของราชวงศ์แล้วก็ไม่มีงานใดเทียบกับงานแต่งในวันนี้ได้อีกหลี่จิ่งเทียนที่ควบม้าพาอวี้เหมียนเหมียนกลับมาในสภาพที่โชกไปด้วยเลือดและหญิงสาวที่หมดสติราวกับไร้ชีวิตมิใช่เจ้าสาวแสนงามที่ก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาวอย่างที่ทุกคนคาดคิดและควรจะเป็นทำให้ทุกคนต่างแตกตื่นไปทั่ว แต่หลี่จิ่งเทียนกับไม่สนใจผู้อื่นว่าจะเป็นอย่างไร เขาอุ้มร่างเล็กวิ่งเข้าไปในจวนสกุลหลี่ในทันที พร้อมกับเรียกท่านหมอไป๋ที่มาเป็นแขกร่วมงานมงคลในวันนี้ของเขาด้วย ให้รีบมาดูอาการศหญิงคนรักของเขานางถูกอุ้มไปที่ห้องหอ ท่านหมอไป๋เข้าไปตรวจรักษานาง หลี่จิ่งเทียนถูกกันให้รออยู่ด้านนอกพร้อมบิดาและมารดาของเขาไม่นานคนจากสกุลหลี่ก็ที่รู้ข่าวก็ตามมาเช่นเดียวกันการตรวจรักษาใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม [1] หลี่จิ่งเทียนเฝ้ารอจนแทบสิ้นสติ หากไม่ใช่ว่า
ตอนที่ 27งานสมรสที่ควรจะน่าปิติยินดีที่สุดการตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดงรอบๆ จวนเป็นการเสริมสร้างบรรยากาศแห่งงานมงคงที่มาถึงได้อย่างดีเกี้ยวแปดคนห่ามสำหรับรับตัวเจ้าสาวมาถึงจวนสกุลอวี้ โดนมีหลี่จิ่งเทียนผู้เป็นเจ้าบ่าวขี่ม้านำขบวนมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองหลี่จิ่งเทียนเมื่อได้อยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดมีรวดลายมงคลปักอยู่ก็ยิ่งขับให้รูปโฉมน่ามองของเขาโดดเด่นขึ้นมา สตรีน้อยใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนหรือออกเรือนไปแล้วเมื่อได้เห็นก็แทบจะยากนักที่จะไม่หลงใหล พวกนางต่างกำลังนึกอิจฉาคุณหนูอวี้ที่กำลังจะได้แต่งกับบุรุษที่แสนร่ำรวยทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติเช่นนี้เจ้าบ่าวหนุ่มโดนรั้งเอาไว้จากญาติของฝ่ายเจ้าสาวตามธรรมเนียมที่จะต้องให้เจ้าบ่าวตอบเล่นเกมตอบปัญหาหรือแต่งก่อนให้เจ้าสาว จนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่เจ้าสาวก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวด้านในห้องแต่งตัวเจ้าสาวยามนี้อวี้เหมียนเหมียนสวมใส่ชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงให้มารดาเข้ามาคลุมผ้าปิดหน้าเจ้าสาวให้ก็จะสามารถเดินออกไปที่หน้าประตูจวนที่สนุกสนานกันจนดังมาถึงเรือนที่นางใช้แต่งตัวอยู่“คุณหนูท่านไหวหรือไม่เจ้าค่ะ...ยามนี้รู้สึก
ตอนที่ 11/2 สิ่งตอบแทนใต้แสงจันทร์และสายน้ำ“ข้าไม่เพียงแค่พอใจกับการตอบแทนนี้ของเจ้าเหมียนเหมียน... ที่ข้าพอใจที่สุดก็คือการที่ระหว่างเราต่างไว้วางใจซึ่งกันและกันและในตอนนี้ที่อยู่ด้วยกันเช่นนี้ที่ทำให้ข้าผ่อนคลายมิใช่เพียงแค่บรรยากาศหรือทิวทัศน์งดงามเพียงเท่านั้น...แต่เป็นเพราะเจ้าที่อยู่กับข้าใน
ตอนที่ 11/1สิ่งตอบแทนใต้แสงจันทร์และสายน้ำหลังจากเหตุการณ์เปิดโปงอนุเจินในโถงใหญ่ผ่านพ้นไป จวนสกุลอวี้ก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง นายท่านอวี้นั้นรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้งที่ละเลยภรรยาเอกและบุตรสาวคนรอง เขาดูแลฮูหยินของตนอย่างใกล้ชิด และสั่งให้มีการปรับปรุงเรือนของฮูหยินให้ดีขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเ
“น้องรองข้ารู้ว่าเจ้าผูกใจเจ็บเรื่องที่ข้าเคยเอ่ยว่าคุณชายหลี่ควรจะเป็นคู่หมั้นของข้า...น้องรองพี่หญิงขอโทษเจ้าตอนนี้ดีหรือไม่ พี่เป็นเพียงบุตรสาวอนุต่อไปจะไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดต่อหน้าเจ้าซึ่งเป็นบุตรสาวฮูหยินเอกของจวนอีก...แต่ข้าของได้หรือไม่ ได้โปรดอย่างใส่ร้ายท่านแม่กับข้าเลยต่อไปนี้พวกเราอยู่ในจวนส
ตอนที่ 10/1เปิดโปงแผนร้ายหนึ่งสัปดาห์ต่อมารถม้าสกุลอวี้ซึ่งภายในมีนายท่านสกุลอวี้อยู่นั้นในที่สุดก็มาจอดที่หน้าประตูจวนอวี้อีกครั้งหลังจากออกเดินทางไปเจรจาการค้าหลายสิบวัน ทันทีที่ท่านอวี้ชิงก้าวลงจากรถม้า สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปเป็นกังวล เพราะเขาได้ยินข่าวลือเรื่องอาการป่วยหนักของฮูหยินของต







