Masukตอนที่ 7
ความจริงที่เปิดเผย ประตูเรือนฮูหยินเอกถูกเปิดออกเบา ๆ หลี่จิ่งเทียนก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบพร้อมกับบุรุษวัยกลางคนที่สวมชุดเรียบง่าย ทว่าแววตาเปี่ยมด้วยความเชี่ยวชาญ “คารวะคุณชายหลี่ ข้าต้องขออภัยที่รบกวนท่านในยามวิกาลเช่นนี้” อวี้เหมียนเหมียนโค้งคำนับอย่างรวดเร็ว แต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “ไม่เป็นไร” หลี่จิ่งเทียนตอบสั้น ๆ ดวงตาสีนิลเหลือบมองร่างของฮูหยินอวี้บนเตียงก่อนจะหันไปสั่งหมอไป๋ “ท่านหมอ โปรดตรวจให้ละเอียดที่สุด” ท่านหมอไป๋ใช้เวลาเกือบชั่วยามในการวินิจฉัย เขาตรวจชีพจร ซักถามอาการอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งถอนหายใจยาวออกมา “คุณหนูอวี้ อาการของฮูหยินเอกมิใช่แค่ความอ่อนแอ” ท่านหมอกล่าวเสียงเครียด “นางถูกลอบวางยาพิษชนิดหนึ่งที่ออกฤทธิ์ช้า ชื่อว่า ‘เย่ว์หานซาน’ (เหมันต์จันทรา) มันจะค่อย ๆ บั่นทอนสุขภาพของผู้รับประทาน ทำให้อ่อนแอลงทีละน้อย จนกระทั่งร่างกายทนไม่ไหวและเสียชีวิตไปในที่สุด อาการไอเป็นเลือดเมื่อครู่เป็นสัญญาณสุดท้ายก่อนที่ธาตุไฟจะแตกดับ” อวี้เหมียนเหมียนยืนนิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาด แม้นางจะคาดเดาไว้แล้ว แต่เมื่อความจริงถูกยืนยันด้วยคำพูดจากหมอผู้เชี่ยวชาญ ความเย็นชาก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง “ใครเป็นคนทำ...” หลี่จิ่งเทียนเอ่ยถามแทน น้ำเสียงเย็นยะเยือกจนอากาศในห้องลดต่ำลง “เป็นยาที่ถูกผสมในยาบำรุงที่ต้องรับประทานทุกวัน หรือในอาหารที่ต้องทานอย่างสม่ำเสมอ ยาบำรุงที่นางทานคงไม่ใช่ของที่สะอาดแล้วขอรับ” ท่านหมอไป๋ระบุ ยาบำรุงที่หมอประจำจวนจัดให้...หลักฐานชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด หลังจากท่านหมอไป๋อธิบายวิธีรักษาและจัดการจ่ายยาถอนพิษที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนอย่างสูงสุด หลี่จิ่งเทียนก็สั่งให้คนสนิทพาท่านหมอกลับอย่างปลอดภัยและเป็นความลับ เหลือเพียงอวี้เหมียนเหมียนกับหลี่จิ่งเทียนในเรือนที่เงียบสงบ อวี้เหมียนเหมียนเดินไปที่หน้าต่าง ปล่อยให้ลมเย็นปะทะใบหน้าเพื่อระงับความโกรธแค้น “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะคุณชายหลี่ ถ้าไม่ได้ท่านและท่านหมอไป๋...ท่านแม่ของข้าคง...” นางพูดไม่จบ แต่ความรู้สึกขอบคุณนั้นหนักแน่นเกินกว่าคำพูด หลี่จิ่งเทียนเพียงเดินมายืนข้าง ๆ มองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน “เจ้าคือคู่หมั้นของข้า เรื่องในครอบครัวเจ้า...ก็คือเรื่องของสกุลหลี่ด้วย” คำพูดที่แฝงความหมายว่า 'ข้าจะปกป้องเจ้า' ทำให้หัวใจที่เย็นชาของอวี้เหมียนเหมียนอุ่นขึ้น “ข้าไม่ไว้ใจใครในจวนนี้อีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ” นางพึมพำด้วยน้ำเสียงอันตราย “อนุเจินกับอวี้หรูซิน...พวกนางสมควรได้รับบทเรียนที่สาสม” อวี้เหมียนเหมียนหันกลับมา ดวงตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเยือกเย็น “คุณชายหลี่ ข้าสงสัยอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ...เรื่องที่ข้าถูกรถม้าคลุ้มคลั่งชนเมื่อสองปีก่อน” สีหน้าของหลี่จิ่งเทียนเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขาฟังอย่างตั้งใจเมื่อนางอธิบายถึงอาการบาดเจ็บสาหัสของตนเมื่อสองปีก่อน แม้ว่าเขาจะเคยรู้เรื่องของนางมาอย่างละเอียดแล้วก็ตาม แต่พอได้ฟังจากปากของนางเองเขากำอดที่จะกำมือแน่นไม่ได้ “หากไม่ใช่เพราะข้าได้โอกาสมาเกิดใหม่ในร่างนี้ โลกนี้ก็จะไม่มีอวี้เหมียนเหมียนแล้ว” นางกัดฟันคิดในใจ “อาการบาดเจ็บของท่านแม่ที่เกิดขึ้นตอนนี้ ทำให้ข้าสงสัยว่าเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน... อาจเป็นฝีมือของพวกนางด้วยเช่นกัน” “ข้าต้องการสืบเรื่องนี้ แต่คนที่ดูแลรถม้าและม้าของจวนเมื่อสองปีก่อนนั้น ทั้งสามคนต่างพากันค่อย ๆ ทยอยลาออกไปทีละคนและหายไปอย่างไร้ร่องรอย นี่มันน่าสงสัยเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” หลี่จิ่งเทียนรับฟังอย่างเงียบ ๆ รังสีอำมหิตในตัวเขาหนาแน่นขึ้น “เรื่องนี้ใหญ่กว่าที่เจ้าจะลงมือเพียงคนเดียว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “มอบเรื่องนี้ให้ข้าจัดการ สกุลหลี่มีวิธีสืบหาคนหายที่เก่งกว่าคนของสกุลอวี้มากนัก ข้าจะนำความจริงเกี่ยวกับรถม้าคันนั้นมามอบให้เจ้า” อวี้เหมียนเหมียนมองใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมด้วยความจริงจังของเขา ครั้งแรกที่พบกันความเย็นชาของเขาเกือบทำทุกคนแข็งตาย แต่ยามนี้นางกับพบว่าภายใต้ความเย็นชาของเขานั้นก็แอบซ่อนไปด้วยความอบอุ่นเช่นกัน “ขอบคุณอีกครั้งเจ้าค่ะคุณชายหลี่” นางโค้งคำนับอย่างจริงใจ “เรียกว่า จิ่งเทียน เถิด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “ในเมื่อเราเป็นคู่หมั้นกันแล้ว...และกำลังจะร่วมมือกันในเรื่องที่ไม่ง่ายเช่นนี้” อวี้เหมียนเหมียนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการแสดง แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยแผนการและความรู้สึกขอบคุณ “เช่นนั้น...ข้าขอเรียกท่านว่า พี่จิ่งเทียน ก็แล้วกันเจ้าค่ะ” การสืบสวนคดีเก่าและใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายใต้การร่วมมืออย่างลับ ๆ ระหว่างนางร้ายมืออาชีพ กับคุณชายผู้เย็นชาแต่ทรงอำนาจที่สุดในเมืองหลวงตอนพิเศษ รักแท้และรักเดียวของเธอตลอดไปเมื่อมู่หลินหลินก้าวเข้าสู่ห้องชุดเพนต์เฮาส์ที่ตั้งอยู่บนตึกสูงระฟ้าเธอก็พบว่าห้องนอนใหญ่ที่หรูหรานั้นได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น ดินแดนแห่งความโรแมนติกกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบสดอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟ ภายในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัวอบอุ่น เทียนหอมนับสิบเล่มถูกจุดเรียงรายสร้างบรรยากาศที่นุ่มนวลและเย้ายวน บนเตียงนอนขนาด ใหญ่ถูกโปรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดเป็นรูปหัวใจอย่างพิถีพิถัน“พี่ชิงเหอ...” มู่หลินหลินเอ่ยเสียงแผ่ว ความเหนื่อยล้าและ ความเศร้าที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตื้นตันและความรักที่ท่วมท้นหลี่ชิงเหอเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ความอบอุ่น และ กลิ่นหอมสะอาดของเขาเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยและคิดถึงมาตลอดหลายเดือน“ถึงแม้ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้จัดเตรียมงานวิวาห์อันแสนยิ่งใหญ่...แต่ผมจะไม่ยอมให้ภรรยาของผมพลาดคืนเข้าหอที่โรแมนติกไปได้” หลี่ชิงเหอกระซิบเสียงพร่าพลางจูงมือพาเธอไปยังระเบียงส่วนตัวบนโต๊ะเล็ก ๆ มีแชมเปญชั้นเลิศถูกแช่เย็นไว้พร้อมแก้วทรงสูงสองใบแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืนทอดยาวเป็นฉากหลัง“วันนี้คือการเริ่มต้นใหม่ของเราอย่างแ
ในอ้อมกอดนั้นความรู้สึกและความทรงจำของพวกเขา ประสานกันอย่างสมบูรณ์ความเข้าใจที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ไม่จำเป็นต้อง มีคำพูดใด ๆ มาอธิบายอีกต่อไปพวกเขาต่างรู้ดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นใน โลกคู่ขนานนั้น เป็นความจริงและความรักที่เคยมีในโลกนั้นได้ถูกนำติดตัวกลับมายังโลกนี้ด้วยเช่นกันเมื่อผละออกจากกัน หลี่ชิงเหอจับมือของมู่หลินหลินไว้แน่น เขากลับมาควบคุมสติอารมณ์ในแบบฉบับของนักธุรกิจใหญ่ได้อีกครั้ง แม้จะยังคงมีความอ่อนโยน และ ความรัก ฉายอยู่ในแววตาที่มองนาง“คุณมู่... หรือว่าผมควรจะเรียกคุณว่า เหมียนเหมียน ดี” เขาลองเรียกชื่อนั้นด้วยเสียงกระซิบมู่หลินหลินสั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาแห่งความสุข ไหลออกมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตนเองจากปากของเขา“คุณจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ค่ะ ตราบใดที่พวกเราได้อยู่ด้วยกัน”หลี่ชิงเหอกดจูบลงบนหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา “ผมจะไม่ยอมให้พวกเราต้องพรากจากกันอีกแล้ว”“ฉันก็ไม่อยากต้องพรากจากคุณอีกแม้สักเสี้ยวนาที”“ถ้าอยากนั้นก็ต้องเริ่มที่จะต้องหาวิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น“วิธีที่จะสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องแล้ว” หญิงสา
ตอนที่ 30/1 สวรรค์มิอาจพรากรัก มู่หลินหลินและเฟิงอวี้มาถึงห้องทำงานหรูของท่านประธานแห่ง บริษัทยักษ์ใหญ่ตึกสูงระฟ้าและความหรูหราทันสมัยทำให้เฟิงอวี้ตื่นเต้น อย่างเห็นได้ชัด“ตื่นเต้นจังหลินหลิน ท่านประธานคนนี้ลึกลับมาก ไม่เคยมีใคร เห็นหน้าอย่างเป็นทางการเลยนะ”มู่หลินหลินพยักหน้าเล็กน้อย ภายในใจของเธอนั้นยังคงว่าง เปล่าและเศร้าหมอง เธอมาที่นี่เพียงเพราะต้องการทำงานให้หนักจนไม่มีเวลาคิดถึงหลี่จิ่งเทียนไม่นานหลังจากนั้นประตูห้องทำงานที่ปิดอยู่ก็เปิดออกร่างสูง ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างสง่างามและเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาประสานเข้ากับมู่หลินหลินโลกทั้งใบของมู่หลินหลินราวหยุดหมุนทันทีนี่มัน...ใบหน้าของบุรุษตรงหน้านั้น เหมือนกับหลี่จิ่งเทียนราวกับแกะ โครงหน้าคมคาย ดวงตาที่ลึกซึ้ง และริมฝีปากที่สง่างาม ทุกสัดส่วน คือ คนที่เธอรักสุดหัวใจ“พี่จิ่งเทียน...” คำนั้นผุดขึ้นมาในลำคอของมู่หลินหลินอย่าง แผ่วเบาจนไม่มีใครได้ยิน ยกเว้นตัวเธอเองหยาดน้ำตาแห่งความสับสน และความปิติที่มาพร้อมกันเริ่มเอ่อคลอในดวงตาบุรุษตรงหน้าไม่ได้สวมชุดผ้าไหมจีนโบราณ แต่เป็นชุดสูทร
ตอนที่ 29สวรรค์ไร้เมตตาจริงหรือ ในวันที่อวี้เหมียนเหมียนเสียชีวิตวิญญาณในร่างก็กลับไปอยู่ในร่างมู่หลินหลินซึ่งเป็นร่างเดิมของตนเองที่นอนโคมม่าอยู่โรงพยาบาลมาตลอดสามเดือนเต็มเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเฉียบ ทั่วร่างกาย กลิ่นฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องมือแพทย์ ที่ดังเป็นสิ่งแรกที่ทำให้เธอรู้ว่าได้กลับมายังมิติเดิมของตนเองแล้ว สิ่งแรกที่เธอเอ่ยขึ้นคือชื่อของชายหนุ่มที่เธอจำได้ว่ารักเขาหมดใจ และต้องจากเขามาในขณะที่เขากำลังเจ็บปวดที่สูญเสียเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว หญิงสาวร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ เมื่อนึกถึงชายคนรักรวมไปถึง ชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ ที่นางเพิ่งจะได้รับรู้การมีอยู่ของเขาไม่กี่วันก็ต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาลเช่นเดียวกันราวกับไม่ใช่เรื่องจริง ราวกับทั้งหมดเป็นเพียงความฝันอัน ยาวนาน แต่หากเป็นเพียงเรื่องในความฝันเหตุใดเธอรู้สึกได้ถึงความรักของเขาและ ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ได้อย่างชัดเจนขนาดนี้กันสำหรับเธอทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน ทั้งหมดคือความจริง เพียงแต่ ความจริงคือพวกเรา ไม่อาจพบกันอีกได้ หรือไม่ก็ต้องรอคอยอย่าง ไร้จุดหมาย ซึ่งถึงแม้ไร้จุดหมายเธอก็ยังตั้งใจที่จะรอ เพื่
ตอนที่ 28สวรรค์โปรดเมตตาข้าณ จวนสกุลหลี่ยามนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศชื่นมื่นครื้นเครงสำหรับงานมงคล ทุกคนไม่ว่าจะเป็นญาติ สหาย ร่วมไปถึงแขกและผู้ร่วมความคึกครักต่างก็พากันตั้งตาขบวนเจ้าสาวกันอย่างใจจดจ่องานแต่งระหว่างสกุลหลี่และสกุลอวี้ถือเป็นงานแต่งที่ใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีที่เคยจัดขึ้นนอกจากงานแต่งของราชวงศ์แล้วก็ไม่มีงานใดเทียบกับงานแต่งในวันนี้ได้อีกหลี่จิ่งเทียนที่ควบม้าพาอวี้เหมียนเหมียนกลับมาในสภาพที่โชกไปด้วยเลือดและหญิงสาวที่หมดสติราวกับไร้ชีวิตมิใช่เจ้าสาวแสนงามที่ก้าวลงจากเกี้ยวเจ้าสาวอย่างที่ทุกคนคาดคิดและควรจะเป็นทำให้ทุกคนต่างแตกตื่นไปทั่ว แต่หลี่จิ่งเทียนกับไม่สนใจผู้อื่นว่าจะเป็นอย่างไร เขาอุ้มร่างเล็กวิ่งเข้าไปในจวนสกุลหลี่ในทันที พร้อมกับเรียกท่านหมอไป๋ที่มาเป็นแขกร่วมงานมงคลในวันนี้ของเขาด้วย ให้รีบมาดูอาการศหญิงคนรักของเขานางถูกอุ้มไปที่ห้องหอ ท่านหมอไป๋เข้าไปตรวจรักษานาง หลี่จิ่งเทียนถูกกันให้รออยู่ด้านนอกพร้อมบิดาและมารดาของเขาไม่นานคนจากสกุลหลี่ก็ที่รู้ข่าวก็ตามมาเช่นเดียวกันการตรวจรักษาใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม [1] หลี่จิ่งเทียนเฝ้ารอจนแทบสิ้นสติ หากไม่ใช่ว่า
ตอนที่ 27งานสมรสที่ควรจะน่าปิติยินดีที่สุดการตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดงรอบๆ จวนเป็นการเสริมสร้างบรรยากาศแห่งงานมงคงที่มาถึงได้อย่างดีเกี้ยวแปดคนห่ามสำหรับรับตัวเจ้าสาวมาถึงจวนสกุลอวี้ โดนมีหลี่จิ่งเทียนผู้เป็นเจ้าบ่าวขี่ม้านำขบวนมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองหลี่จิ่งเทียนเมื่อได้อยู่ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดมีรวดลายมงคลปักอยู่ก็ยิ่งขับให้รูปโฉมน่ามองของเขาโดดเด่นขึ้นมา สตรีน้อยใหญ่ที่ยังไม่ออกเรือนหรือออกเรือนไปแล้วเมื่อได้เห็นก็แทบจะยากนักที่จะไม่หลงใหล พวกนางต่างกำลังนึกอิจฉาคุณหนูอวี้ที่กำลังจะได้แต่งกับบุรุษที่แสนร่ำรวยทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติเช่นนี้เจ้าบ่าวหนุ่มโดนรั้งเอาไว้จากญาติของฝ่ายเจ้าสาวตามธรรมเนียมที่จะต้องให้เจ้าบ่าวตอบเล่นเกมตอบปัญหาหรือแต่งก่อนให้เจ้าสาว จนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่เจ้าสาวก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวด้านในห้องแต่งตัวเจ้าสาวยามนี้อวี้เหมียนเหมียนสวมใส่ชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงให้มารดาเข้ามาคลุมผ้าปิดหน้าเจ้าสาวให้ก็จะสามารถเดินออกไปที่หน้าประตูจวนที่สนุกสนานกันจนดังมาถึงเรือนที่นางใช้แต่งตัวอยู่“คุณหนูท่านไหวหรือไม่เจ้าค่ะ...ยามนี้รู้สึก
ตอนที่ 11/2 สิ่งตอบแทนใต้แสงจันทร์และสายน้ำ“ข้าไม่เพียงแค่พอใจกับการตอบแทนนี้ของเจ้าเหมียนเหมียน... ที่ข้าพอใจที่สุดก็คือการที่ระหว่างเราต่างไว้วางใจซึ่งกันและกันและในตอนนี้ที่อยู่ด้วยกันเช่นนี้ที่ทำให้ข้าผ่อนคลายมิใช่เพียงแค่บรรยากาศหรือทิวทัศน์งดงามเพียงเท่านั้น...แต่เป็นเพราะเจ้าที่อยู่กับข้าใน
ตอนที่ 11/1สิ่งตอบแทนใต้แสงจันทร์และสายน้ำหลังจากเหตุการณ์เปิดโปงอนุเจินในโถงใหญ่ผ่านพ้นไป จวนสกุลอวี้ก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง นายท่านอวี้นั้นรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้งที่ละเลยภรรยาเอกและบุตรสาวคนรอง เขาดูแลฮูหยินของตนอย่างใกล้ชิด และสั่งให้มีการปรับปรุงเรือนของฮูหยินให้ดีขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเ
“น้องรองข้ารู้ว่าเจ้าผูกใจเจ็บเรื่องที่ข้าเคยเอ่ยว่าคุณชายหลี่ควรจะเป็นคู่หมั้นของข้า...น้องรองพี่หญิงขอโทษเจ้าตอนนี้ดีหรือไม่ พี่เป็นเพียงบุตรสาวอนุต่อไปจะไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดต่อหน้าเจ้าซึ่งเป็นบุตรสาวฮูหยินเอกของจวนอีก...แต่ข้าของได้หรือไม่ ได้โปรดอย่างใส่ร้ายท่านแม่กับข้าเลยต่อไปนี้พวกเราอยู่ในจวนส
ตอนที่ 10/1เปิดโปงแผนร้ายหนึ่งสัปดาห์ต่อมารถม้าสกุลอวี้ซึ่งภายในมีนายท่านสกุลอวี้อยู่นั้นในที่สุดก็มาจอดที่หน้าประตูจวนอวี้อีกครั้งหลังจากออกเดินทางไปเจรจาการค้าหลายสิบวัน ทันทีที่ท่านอวี้ชิงก้าวลงจากรถม้า สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปเป็นกังวล เพราะเขาได้ยินข่าวลือเรื่องอาการป่วยหนักของฮูหยินของต







