LOGINเมื่อ ‘มู่ซีเยว่’ เถ้าแก่เนี้ยสาวสายงกแห่งตรอกเมฆาขาว ผู้มีปณิธานขยายร้านซาลาเปาตระกูลมู่ให้ยิ่งใหญ่ ดันไปพบ ‘อาปิน’ บุรุษรูปงามนอนจมกองเลือดอยู่หลังร้าน ด้วยความเสียดายและมองเห็นแรงงานชั้นดีราคา 0 อีแปะ นางจึงยอมควักเงินรักษาร่างกายอันสะบักสะบอม แล้วรับเขาไว้เป็นคนงานยกกระสอบแป้งและจับจีบซาลาเปาล่อลูกค้าสาว ๆ ทว่านางหารู้ไม่ว่า คนงานหน้าตายที่ยอมทนกินข้าวต้มเจือจางวิญญาณข้าว และโดนนางดุด่าทุกวัน แท้จริงแล้วคือ ‘เยี่ยนซื่อปิน’ ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน พยัคฆ์ทมิฬผู้กุมอำนาจล้นฟ้าแห่งวังหลวง! งานนี้ไม่รู้ว่าแรงงานทาสจอมเจ้าเล่ห์จะลวงเอาหัวใจเถ้าแก่เนี้ย หรือเถ้าแก่เนี้ยสายงกจะขูดรีดทองคำนับหมื่นชั่งจนหมดคลังวังอ๋องก่อนกัน
View Moreณ ตรอกเมฆาขาว
เสียงไอน้ำพุ่งออกมาจากฝาไม้ไผ่ดัง ‘ฟู่’ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนวลที่แผ่กระจายไปทั่วหัวมุมถนนสายเล็ก ๆ ในย่านตลาดท้ายเมือง มู่ซีเยว่ปาดเหงื่อที่ข้างแก้มก่อนส่งยิ้มสดใสให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวัน นิ้วเรียวเล็กหยิบซาลาเปาขาวอวบใส่ห่อกระดาษอย่างกระฉับกระเฉง ท่วงท่าอันชำนาญและรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นเป็นภาพที่ชินตาของชาวบ้าน เพราะใคร ๆ แถวนี้ต่างก็รู้ว่าภายใต้ท่าทางอ่อนโยน นางคือเจ้าของสูตรซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในย่านนี้
มู่ซีเยว่หยัดยืนด้วยตัวคนเดียวมาตลอด นับตั้งแต่ท่านลุงซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวจากไปเมื่อสามปีก่อน ทิ้งไว้เพียงเข่งนึ่งเก่า ๆ กับตำราแป้งที่นางประคับประคองสืบทอดมาอย่างสุดกำลัง ชีวิตของนางเรียบง่ายทว่าอ้างว้าง หญิงสาวมีเพียงความฝันที่อยากจะมีร้านใหญ่โตเป็นของตัวเอง เพื่อไม่ให้ผู้ที่ล่วงลับต้องผิดหวังและเป็นห่วง
เมื่อแผ่นหลังของลูกค้าคนสุดท้ายลับตาไป ความเงียบเชียบก็เข้าปกคลุมร้านซาลาเปาตระกูลมู่อีกครั้ง มู่ซีเยว่ลอบถอนหายใจยาวพลางบิดกายไล่ความเมื่อยล้าที่เกาะกินมาทั้งวัน แม่ค้าสาวรีบจัดแจงเก็บเข่งนึ่งที่ว่างเปล่าซ้อนทับกันเป็นชั้น สลับกับใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบแป้งบนโต๊ะไม้อย่างเบามือ จากนั้นจึงจัดการเขี่ยถ่านในเตาให้ดับสนิท และจัดแจงปิดแผงค้าลั่นดาลประตูไม้หน้าร้านอย่างแน่นหนา
หลังจากจัดเก็บทุกอย่างจนเสร็จสิ้น หญิงสาวก็ก้าวเข้าไปด้านในห้องหับอันปลอดภัย แล้วจึงทิ้งตัวลงนับเหรียญอีแปะในถุงผ้าดิบอย่างละเอียดรอบคอบ ก่อนจะยกยิ้มพึงใจให้กับภารกิจเลี้ยงปากท้องที่ลุล่วงไปอีกหนึ่งวัน
แสงตะเกียงสลัวภายในเรือนสะท้อนกับดวงตาที่เหนื่อยล้า มู่ซีเยว่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องแถวเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นแป้งอันคุ้นเคย สายตาของนางทอดมองเข่งนึ่งไม้ไผ่ที่วางซ้อนเป็นระเบียบ และโต๊ะไม้ตัวเก่าที่เริ่มสึกหรอจากการนวดแป้งมาแรมปี ทุกมุมห้องล้วนอบอวลไปด้วยร่องรอยของท่านลุงผู้ล่วงลับ ซึ่งสิ่งเหล่านี้คอยย้ำเตือนว่านางมิได้สู้อย่างไร้จุดหมาย ทว่ากำลังแบกรับเจตนารมณ์สุดท้ายเอาไว้ แม้ในใจจะเปี่ยมด้วยความอ้างว้างจากความเงียบงันยามค่ำคืน แต่เมื่อมองเห็นหยาดเหงื่อที่กลายเป็นหยดเงินหยดทองในวันนี้ ความท้อแท้ก็มลายหายไป หญิงสาวตักน้ำขึ้นลูบหน้าหวังชำระความเหน็ดเหนื่อย เพื่อเตรียมตัวเอนกายลงนอนและฝันถึงร้านซาลาเปาในอุดมคติของนางอีกครั้ง
ทว่าภายใต้ค่ำคืนที่พระจันทร์ถูกเมฆดำบดบังจนมืดมิดนี้ ในยามที่คนทั่วไปต่างจมดิ่งสู่การหลับใหล ณ ป่าไผ่ท้ายเมืองหลวง กลับยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่มิอาจข่มตาลงได้
เสียงฝีเท้าหนักย่ำลงบนใบไผ่แห้งดัง ‘สวบ’ พร้อมกับเงาดำนับสิบที่พุ่งทะยานเข้าล้อมบุรุษเรือนร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเขม่า เยี่ยนซื่อปินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อม นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวไม่มีวี่แววตื่นตระหนก แม้รอบกายจะอบอวลไปด้วยรังสีฆ่าฟันก็ตาม
“ส่งตราลัญจกรผู้สำเร็จราชการมาเสีย แล้วข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าตายแบบศพสวย ๆ” หนึ่งในนักฆ่าคำรามลอดไรฟัน
เยี่ยนซื่อปินแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก มือเรียวยาวทว่าแข็งแกร่งจับด้ามกระบี่แน่น “อาศัยเศษสวะปลายแถวไม่กี่คน คิดจะปลิดชีพข้าเชียวหรือ?”
‘ฉับ!’
ชั่วพริบตาที่คำพูดจบลง ประกายกระบี่สีเงินที่อัดแน่นด้วยลมปราณ ก็ตัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วเกินกว่าตาเปล่าจะมองเห็นได้ทัน ศีรษะของนักฆ่าคนแรกกระเด็นหลุดจากบ่า เลือดอุ่น ๆ ฉีดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าหล่อเหลาที่เหี้ยมเกรียม
ผู้สำเร็จราชการหนุ่มพุ่งตัวเข้าหาศัตรูอย่างดุดัน ท่วงท่าปราดเปรียวดุจพยัคฆ์ร้ายล่าเหยื่อ ทุกคราที่คมกระบี่ตวัดผ่านจะตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนและหยาดเลือดที่สาดกระจาย ความโหดเหี้ยมไร้ปรานีของเขาไม่ใช่แค่คำร่ำลือ หากแต่เป็นความจริงที่ประจักษ์ชัดจากซากศพตรงหน้า
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะสะบั้นลมหายใจสุดท้ายของศัตรู ทรวงอกของชายหนุ่มก็พลันสะท้านเยือกด้วยลางสังหรณ์ร้าย เสียงฉีกกระชากอากาศดังแว่วมาจากมุมมืดมิดที่อับสายตา เยี่ยนซื่อปินเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังช้าไปเพียงเสี้ยวอึดใจ
ลูกธนูหัวเหล็กแหลมคมพุ่งถากแผ่นหลังกว้างอย่างรุนแรง แรงปะทะอันมหาศาลกระชากอาภรณ์สีเขม่าจนขาดวิ่น คมลูกดอกครูดผิวเนื้อจนปริแยกเป็นทางยาว ความร้อนระอุราวกำลังถูกไฟแผดเผาแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจในทันที ของเหลวสีเข้มข้นเริ่มรินไหลซึมออกมาตามรอยแผล
‘ธนูอาบยาพิษ!’ ชายหนุ่มสบถในใจ
เสียงลมหายใจของเขาเริ่มแหบพร่าและติดขัดจากฤทธิ์ร้ายที่กัดกิน ลำคอแกร่งตีบตันจนแทบเค้นเสียงไม่ออก ทว่าแววตากลับยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวและเย็นยะเยือกอันเป็นเอกลักษณ์
ร่างสูงสง่าทรุดฮวบลงจนหัวเข่าข้างหนึ่งกระแทกพื้น พละกำลังที่เคยกร้าวแกร่งดุจขุนเขาเริ่มสั่นคลอน ทัศนวิสัยรอบกายเริ่มบิดเบี้ยวด้วยฤทธิ์ของยาพิษที่ไหลย้อนเข้าสู่กระแสเลือด เยี่ยนซื่อปินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาพยายามสะกดกั้นเสียงครางแห่งความเจ็บปวดไม่ให้หลุดรอดออกมาให้ศัตรูได้ยิน
ชายหนุ่มฝืนกุมด้ามกระบี่ค้ำยันกายหยัดยืนสะบัดอาวุธปลิดชีพนักฆ่าที่ย่างสามขุมเข้ามาอย่างย่ามใจ ก่อนจะซมซานพาร่างโชกเลือดที่ร้อนรุ่มราวถูกแผดเผาหนีฝ่าความมืดออกไปอย่างไร้จุดหมาย
ผู้สำเร็จราชการหนุ่มกึ่งเดินกึ่งลากสังขารอันสะบักสะบอมไปตามแสงจันทร์ที่เริ่มคล้อยต่ำลง จนกระทั่งแลเห็นป้ายตรอกเมฆาขาวราง ๆ เขาพยายามก้าวขาที่หนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน เดินโซซัดโซเซตามกลิ่นอายหอมกรุ่นของแป้งนึ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตามซอกตึก ทว่าไอเย็นแห่งความตายกลับกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาให้เลือนรางลงทุกที
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนความมืดมิดจะเข้าจู่โจมจนโลกทั้งใบของเขาดับวูบลง คือกองเข่งไม้เก่า ๆ ข้างประตูที่วางเรียงเป็นชั้น ๆ อย่างเป็นระเบียบ
เยี่ยนซื่อปินเช็ดโต๊ะได้ไม่นานนัก ก็มีชายผู้หนึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านเนื้อสากสีน้ำตาลหม่นซอมซ่อ แขนเสื้อขยำม้วนขึ้นจนถึงข้อศอก บนศีรษะโพกด้วยผ้าฝ้ายสีซีด ดูเผิน ๆ ไม่ต่างจากกรรมกรแบกหามที่มารับจ้างแรงงานในตรอกเมฆาขาว หากแต่ยามที่เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างระแวดระวัง แววตาคู่นั้นกลับฉายประกายความจงรักภักดีอย่างเปี่ยมล้นอันที่จริง องครักษ์ลับผู้นี้เห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินตั้งแต่ช่วงที่พระองค์ออกมานั่งปั้นแป้งในยามเช้าแล้ว เพียงแต่เวลานั้นมีสตรีรายล้อมหนาแน่นมากเกินไป เขาจึงมิกล้าผลีผลามปรากฏตัว และอีกประการหนึ่ง การที่มหาบุรุษทรงอำนาจล้นฟ้าแห่งราชสำนัก ผู้แผ่รังสีสังหารสะกดขุนนางนับร้อย ยอมมานั่งหลังขดหลังแข็งจับจีบซาลาเปาอัปลักษณ์ให้เหล่าแม่นางน้อยใหญ่ส่งสายตาแทะโลมหยาดเยิ้ม ภาพลักษณ์อันเหนือความคาดหมายเช่นนี้ ทำให้องครักษ์ใต้บังคับบัญชาเผลอคิดไปไกลด้วยความตื่นตระหนกว่า นายเหนือหัวของตนอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นสมองเลอะเลือนจำความไม่ได้ จึงโดนสตรีชาวบ้านจับตัวมาโขกสับใช้งานในร้านซาลาเปาแห่งนี้ซึ่งหากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วตนดันบุ่มบ่ามเข้าไปเปิดเผยฐานะในที่แจ้ง นอกจะเป็นการแหวกหญ้าให้
โจวเฉิงเอินเมื่อได้สบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววอ้อนวอนของสตรีข้างกาย กอปรกับเรื่องสมุนไพรจะเน่าเสียที่มิอาจละเลยได้ ในที่สุดหมอหนุ่มจึงทำได้เพียงผ่อนลมหายใจยาว จำต้องยอมคล้อยตามคำรบเร้าของหญิงสาวตรงหน้าแต่โดยดีทว่าในจังหวะนั้นเอง หวงเสี่ยวเถาที่แอบชำเลืองมองสหายรักอยู่เป็นระยะ พอนางเห็นหัวคิ้วคู่งามของมู่ซีเยว่ขมวดม้วนชนกันจนเป็นปม ก็รู้ได้ทันทีว่าเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยผู้โง่เขลาในเรื่องหัวใจ คงยังไม่เข้าใจเจตนาแฝงเร้นในการช่วยเปิดทางของนางเป็นแน่ ดรุณีน้อยจึงไม่รอช้า รีบดึงรั้งชายเสื้อคลุมของหมอหนุ่มแน่นขึ้น พลางออกแรงฉุดพาก้าวเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้โจวเฉิงเอินได้เหลียวหลังกลับมาอาลัยอาวรณ์ผู้ใดอีก ด้วยเกรงว่าหากชักช้า เขาจะจับพิรุธในแววตาของมู่ซีเยว่ได้ หรือไม่สหายรักก็อาจเอ่ยทักสิ่งใดขึ้นมา จนทำให้นางต้องปวดหัวหาทางแก้ต่างแก้ตัวให้วุ่นวายท่วงท่าดึงดันสู้ชีวิตของหญิงสาวตระกูลหวง ทำเอาเยี่ยนซื่อปินที่ยืนกอดอกลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ถึงกับนึกชมหวงเสี่ยวเถาอยู่ในใจ‘เจ้าทำได้ดีมาก วันหน้ายามที่ข้ากลับคืนสู่บัลลังก์อำนาจ ข้าจะตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม ชน
สายตาของหวงเสี่ยวเถาที่ทอดมองใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของสหายรักแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนห่วงใย นางรู้ดีว่ากำแพงน้ำแข็งในใจของมู่ซีเยว่ที่เคยปิดตายมานานปี บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวเพราะบุรุษลึกลับผู้นั้นเข้าเสียแล้วเมื่อความคิดแล่นปราด ดรุณีผู้ร่าเริงจึงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาฉายประกายแพรวพราวยามเอ่ยวางกลอุบายให้แก่สหายรัก“ในเมื่อเจ้าเสียดายแรงงานทาสชั้นเลิศ ซ้ำยังกลัวตั๋วเงินของแม่หม้ายตระกูลหลิวจะล่อลวงเขาไป เช่นนั้นข้ามีอุบายดี ๆ มาเสนอ” หวงเสี่ยวเถาเว้นจังหวะมองสตรีแก้มป่อง พอเห็นอีกฝ่ายทำหูผึ่งตั้งตาฟังด้วยความสนใจ นางจึงเอ่ยกลั้วหัวเราะ“เจ้าก็รู้ดีว่าอาปินผู้นั้นจับจีบซาลาเปาได้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ปานใด แล้วเหตุใดเจ้าไม่ใช้โอกาสนี้อ้างเรื่องขั้นตอนการทำ ขยับเข้าไปใกล้ชิดคอยสอนเขาทำอย่างใจเย็นเล่า? การทำเช่นนี้นอกจากร้านตระกูลมู่จะได้ซาลาเปาที่ดูเจริญตาขึ้นแล้ว ยังเป็นการผูกสัมพันธ์ของพวกเจ้าให้ดีขึ้นอีกด้วย”แม่สื่อตัวน้อยขยับเข้าไปใกล้มู่ซีเยว่ขึ้นอีกก้าว ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบาลง “อีกอย่าง เจ้าเองก็ต้องหัดยอมควักเนื้อ สละอีแปะไปซื้อเนื้อสัตว์ดี ๆ มาทำอาหารเลิศรสปรนเปรอเขาบ้าง ยามใด
ขณะที่สงครามประสาทอันหนาวเหน็บกำลังดำเนินไปอย่างเงียบเชียบหลังม่านกั้น บรรยากาศบริเวณหน้าร้านซาลาเปาตระกูลมู่กลับครึกครื้นผิดกันราวฟ้ากับดินทว่าความครึกครื้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อบุรุษหนุ่มหน้าตาดีหลบฉากไปนานเกินไป เหล่าสาวงามกระเป๋าหนักที่เคยแย่งกันซื้อก็เริ่มหมดไฟ เรี่ยวแรงยืนเบียดเสียดหดหายไปต่อหน้าต่อตา พวกนางเอาแต่ชะเง้อคอจ้องมองไปทางหลังร้านพลางถอนหายใจฟึดฟัด จนในที่สุดความอดทนก็สิ้นสุดลง เสียงร้องทวงอันอ่อนหวานทว่าแฝงความเร่งรัดของแม่นางน้อยนางหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา“เถ้าแก่เนี้ยมู่! ซาลาเปาไส้หมูสับของข้าได้หรือยัง? ข้ายืนรอจนขาแข็งไปหมดแล้วนะ!”“ได้แล้วเจ้าค่ะ! ไส้หมูสับร้อน ๆ สามลูกสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”มู่ซีเยว่ขยับยิ้มพลางยื่นก้อนแป้งนึ่งไส้หมูส่งให้ลูกค้า มือบางขยับรับเงินอีแปะโยนลงตะกร้าสานจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง วงหน้าจิ้มลิ้มบัดนี้ผุดพรายไปด้วยหยาดเหงื่อจากไอร้อนของซึ้งนึ่ง แต่เพียงไม่นานนัก แป้งที่นางนวดเตรียมเอาไว้ก็ขายหมดเกลี้ยง เถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยลอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางประสานมือโค้งกายคารวะลูกค้าที่เหลืออยู่ด้วยความนอบน้อมเจือเกรงใจ“ขออภัยทุกท่านด้วยจริง ๆ เจ้าค่ะ











