ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย

ซาลาเปาสื่อรักกับพยัคฆ์ซ่อนลาย

last updateLast Updated : 2026-11-18
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
19Chapters
10views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อ ‘มู่ซีเยว่’ เถ้าแก่เนี้ยสาวสายงกแห่งตรอกเมฆาขาว ผู้มีปณิธานขยายร้านซาลาเปาตระกูลมู่ให้ยิ่งใหญ่ ดันไปพบ ‘อาปิน’ บุรุษรูปงามนอนจมกองเลือดอยู่หลังร้าน ด้วยความเสียดายและมองเห็นแรงงานชั้นดีราคา 0 อีแปะ นางจึงยอมควักเงินรักษาร่างกายอันสะบักสะบอม แล้วรับเขาไว้เป็นคนงานยกกระสอบแป้งและจับจีบซาลาเปาล่อลูกค้าสาว ๆ ทว่านางหารู้ไม่ว่า คนงานหน้าตายที่ยอมทนกินข้าวต้มเจือจางวิญญาณข้าว และโดนนางดุด่าทุกวัน แท้จริงแล้วคือ ‘เยี่ยนซื่อปิน’ ชินอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน พยัคฆ์ทมิฬผู้กุมอำนาจล้นฟ้าแห่งวังหลวง! งานนี้ไม่รู้ว่าแรงงานทาสจอมเจ้าเล่ห์จะลวงเอาหัวใจเถ้าแก่เนี้ย หรือเถ้าแก่เนี้ยสายงกจะขูดรีดทองคำนับหมื่นชั่งจนหมดคลังวังอ๋องก่อนกัน

View More

Chapter 1

ตอนที่1 สองชีวิตที่แตกต่าง

ณ ตรอกเมฆาขาว

เสียงไอน้ำพุ่งออกมาจากฝาไม้ไผ่ดัง ‘ฟู่’ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนวลที่แผ่กระจายไปทั่วหัวมุมถนนสายเล็ก ๆ ในย่านตลาดท้ายเมือง มู่ซีเยว่ปาดเหงื่อที่ข้างแก้มก่อนส่งยิ้มสดใสให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวัน นิ้วเรียวเล็กหยิบซาลาเปาขาวอวบใส่ห่อกระดาษอย่างกระฉับกระเฉง ท่วงท่าอันชำนาญและรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นเป็นภาพที่ชินตาของชาวบ้าน เพราะใคร ๆ แถวนี้ต่างก็รู้ว่าภายใต้ท่าทางอ่อนโยน นางคือเจ้าของสูตรซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในย่านนี้

มู่ซีเยว่หยัดยืนด้วยตัวคนเดียวมาตลอด นับตั้งแต่ท่านลุงซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวจากไปเมื่อสามปีก่อน ทิ้งไว้เพียงเข่งนึ่งเก่า ๆ กับตำราแป้งที่นางประคับประคองสืบทอดมาอย่างสุดกำลัง ชีวิตของนางเรียบง่ายทว่าอ้างว้าง หญิงสาวมีเพียงความฝันที่อยากจะมีร้านใหญ่โตเป็นของตัวเอง เพื่อไม่ให้ผู้ที่ล่วงลับต้องผิดหวังและเป็นห่วง

เมื่อแผ่นหลังของลูกค้าคนสุดท้ายลับตาไป ความเงียบเชียบก็เข้าปกคลุมร้านซาลาเปาตระกูลมู่อีกครั้ง มู่ซีเยว่ลอบถอนหายใจยาวพลางบิดกายไล่ความเมื่อยล้าที่เกาะกินมาทั้งวัน แม่ค้าสาวรีบจัดแจงเก็บเข่งนึ่งที่ว่างเปล่าซ้อนทับกันเป็นชั้น สลับกับใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบแป้งบนโต๊ะไม้อย่างเบามือ จากนั้นจึงจัดการเขี่ยถ่านในเตาให้ดับสนิท และจัดแจงปิดแผงค้าลั่นดาลประตูไม้หน้าร้านอย่างแน่นหนา

หลังจากจัดเก็บทุกอย่างจนเสร็จสิ้น หญิงสาวก็ก้าวเข้าไปด้านในห้องหับอันปลอดภัย แล้วจึงทิ้งตัวลงนับเหรียญอีแปะในถุงผ้าดิบอย่างละเอียดรอบคอบ ก่อนจะยกยิ้มพึงใจให้กับภารกิจเลี้ยงปากท้องที่ลุล่วงไปอีกหนึ่งวัน

แสงตะเกียงสลัวภายในเรือนสะท้อนกับดวงตาที่เหนื่อยล้า มู่ซีเยว่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องแถวเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นแป้งอันคุ้นเคย สายตาของนางทอดมองเข่งนึ่งไม้ไผ่ที่วางซ้อนเป็นระเบียบ และโต๊ะไม้ตัวเก่าที่เริ่มสึกหรอจากการนวดแป้งมาแรมปี ทุกมุมห้องล้วนอบอวลไปด้วยร่องรอยของท่านลุงผู้ล่วงลับ ซึ่งสิ่งเหล่านี้คอยย้ำเตือนว่านางมิได้สู้อย่างไร้จุดหมาย ทว่ากำลังแบกรับเจตนารมณ์สุดท้ายเอาไว้ แม้ในใจจะเปี่ยมด้วยความอ้างว้างจากความเงียบงันยามค่ำคืน แต่เมื่อมองเห็นหยาดเหงื่อที่กลายเป็นหยดเงินหยดทองในวันนี้ ความท้อแท้ก็มลายหายไป หญิงสาวตักน้ำขึ้นลูบหน้าหวังชำระความเหน็ดเหนื่อย เพื่อเตรียมตัวเอนกายลงนอนและฝันถึงร้านซาลาเปาในอุดมคติของนางอีกครั้ง

ทว่าภายใต้ค่ำคืนที่พระจันทร์ถูกเมฆดำบดบังจนมืดมิดนี้ ในยามที่คนทั่วไปต่างจมดิ่งสู่การหลับใหล ณ ป่าไผ่ท้ายเมืองหลวง กลับยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่มิอาจข่มตาลงได้

เสียงฝีเท้าหนักย่ำลงบนใบไผ่แห้งดัง ‘สวบ’ พร้อมกับเงาดำนับสิบที่พุ่งทะยานเข้าล้อมบุรุษเรือนร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเขม่า เยี่ยนซื่อปินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อม นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวไม่มีวี่แววตื่นตระหนก แม้รอบกายจะอบอวลไปด้วยรังสีฆ่าฟันก็ตาม

“ส่งตราลัญจกรผู้สำเร็จราชการมาเสีย แล้วข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าตายแบบศพสวย ๆ” หนึ่งในนักฆ่าคำรามลอดไรฟัน

เยี่ยนซื่อปินแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก มือเรียวยาวทว่าแข็งแกร่งจับด้ามกระบี่แน่น “อาศัยเศษสวะปลายแถวไม่กี่คน คิดจะปลิดชีพข้าเชียวหรือ?”

‘ฉับ!’

ชั่วพริบตาที่คำพูดจบลง ประกายกระบี่สีเงินที่อัดแน่นด้วยลมปราณ ก็ตัดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วเกินกว่าตาเปล่าจะมองเห็นได้ทัน ศีรษะของนักฆ่าคนแรกกระเด็นหลุดจากบ่า เลือดอุ่น ๆ ฉีดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าหล่อเหลาที่เหี้ยมเกรียม

ผู้สำเร็จราชการหนุ่มพุ่งตัวเข้าหาศัตรูอย่างดุดัน ท่วงท่าปราดเปรียวดุจพยัคฆ์ร้ายล่าเหยื่อ ทุกคราที่คมกระบี่ตวัดผ่านจะตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนและหยาดเลือดที่สาดกระจาย ความโหดเหี้ยมไร้ปรานีของเขาไม่ใช่แค่คำร่ำลือ หากแต่เป็นความจริงที่ประจักษ์ชัดจากซากศพตรงหน้า

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะสะบั้นลมหายใจสุดท้ายของศัตรู ทรวงอกของชายหนุ่มก็พลันสะท้านเยือกด้วยลางสังหรณ์ร้าย เสียงฉีกกระชากอากาศดังแว่วมาจากมุมมืดมิดที่อับสายตา เยี่ยนซื่อปินเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังช้าไปเพียงเสี้ยวอึดใจ

ลูกธนูหัวเหล็กแหลมคมพุ่งถากแผ่นหลังกว้างอย่างรุนแรง แรงปะทะอันมหาศาลกระชากอาภรณ์สีเขม่าจนขาดวิ่น คมลูกดอกครูดผิวเนื้อจนปริแยกเป็นทางยาว ความร้อนระอุราวกำลังถูกไฟแผดเผาแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจในทันที ของเหลวสีเข้มข้นเริ่มรินไหลซึมออกมาตามรอยแผล

‘ธนูอาบยาพิษ!’ ชายหนุ่มสบถในใจ

เสียงลมหายใจของเขาเริ่มแหบพร่าและติดขัดจากฤทธิ์ร้ายที่กัดกิน ลำคอแกร่งตีบตันจนแทบเค้นเสียงไม่ออก ทว่าแววตากลับยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวและเย็นยะเยือกอันเป็นเอกลักษณ์

ร่างสูงสง่าทรุดฮวบลงจนหัวเข่าข้างหนึ่งกระแทกพื้น พละกำลังที่เคยกร้าวแกร่งดุจขุนเขาเริ่มสั่นคลอน ทัศนวิสัยรอบกายเริ่มบิดเบี้ยวด้วยฤทธิ์ของยาพิษที่ไหลย้อนเข้าสู่กระแสเลือด เยี่ยนซื่อปินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาพยายามสะกดกั้นเสียงครางแห่งความเจ็บปวดไม่ให้หลุดรอดออกมาให้ศัตรูได้ยิน

ชายหนุ่มฝืนกุมด้ามกระบี่ค้ำยันกายหยัดยืนสะบัดอาวุธปลิดชีพนักฆ่าที่ย่างสามขุมเข้ามาอย่างย่ามใจ ก่อนจะซมซานพาร่างโชกเลือดที่ร้อนรุ่มราวถูกแผดเผาหนีฝ่าความมืดออกไปอย่างไร้จุดหมาย

ผู้สำเร็จราชการหนุ่มกึ่งเดินกึ่งลากสังขารอันสะบักสะบอมไปตามแสงจันทร์ที่เริ่มคล้อยต่ำลง จนกระทั่งแลเห็นป้ายตรอกเมฆาขาวราง ๆ เขาพยายามก้าวขาที่หนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน เดินโซซัดโซเซตามกลิ่นอายหอมกรุ่นของแป้งนึ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตามซอกตึก ทว่าไอเย็นแห่งความตายกลับกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาให้เลือนรางลงทุกที

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนความมืดมิดจะเข้าจู่โจมจนโลกทั้งใบของเขาดับวูบลง คือกองเข่งไม้เก่า ๆ ข้างประตูที่วางเรียงเป็นชั้น ๆ อย่างเป็นระเบียบ

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
19 Chapters
ตอนที่1 สองชีวิตที่แตกต่าง
ณ ตรอกเมฆาขาวเสียงไอน้ำพุ่งออกมาจากฝาไม้ไผ่ดัง ‘ฟู่’ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนวลที่แผ่กระจายไปทั่วหัวมุมถนนสายเล็ก ๆ ในย่านตลาดท้ายเมือง มู่ซีเยว่ปาดเหงื่อที่ข้างแก้มก่อนส่งยิ้มสดใสให้ลูกค้าคนสุดท้ายของวัน นิ้วเรียวเล็กหยิบซาลาเปาขาวอวบใส่ห่อกระดาษอย่างกระฉับกระเฉง ท่วงท่าอันชำนาญและรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นเป็นภาพที่ชินตาของชาวบ้าน เพราะใคร ๆ แถวนี้ต่างก็รู้ว่าภายใต้ท่าทางอ่อนโยน นางคือเจ้าของสูตรซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในย่านนี้มู่ซีเยว่หยัดยืนด้วยตัวคนเดียวมาตลอด นับตั้งแต่ท่านลุงซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวจากไปเมื่อสามปีก่อน ทิ้งไว้เพียงเข่งนึ่งเก่า ๆ กับตำราแป้งที่นางประคับประคองสืบทอดมาอย่างสุดกำลัง ชีวิตของนางเรียบง่ายทว่าอ้างว้าง หญิงสาวมีเพียงความฝันที่อยากจะมีร้านใหญ่โตเป็นของตัวเอง เพื่อไม่ให้ผู้ที่ล่วงลับต้องผิดหวังและเป็นห่วงเมื่อแผ่นหลังของลูกค้าคนสุดท้ายลับตาไป ความเงียบเชียบก็เข้าปกคลุมร้านซาลาเปาตระกูลมู่อีกครั้ง มู่ซีเยว่ลอบถอนหายใจยาวพลางบิดกายไล่ความเมื่อยล้าที่เกาะกินมาทั้งวัน แม่ค้าสาวรีบจัดแจงเก็บเข่งนึ่งที่ว่างเปล่าซ้อนทับกันเป็นชั้น สลับกับใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบแป้งบนโ
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่2 การพบกันครั้งแรก
รุ่งสางวันใหม่ท่ามกลางความเงียบสงัดในยามที่ดวงดาวบนท้องฟ้าเพิ่งจะเลือนลับ มู่ซีเยว่ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน นางบิดกายไล่ความเกียจคร้านก่อนจะรีบจัดการแต่งกายด้วยความกระฉับกระเฉง หญิงสาววักน้ำเย็นจัดขึ้นล้างหน้าเพื่อปลุกสติให้ตื่นเต็มตา แล้วรวบผมขึ้นเป็นมวยอย่างรัดกุมจากนั้นนางจึงเริ่มภารกิจที่ทำเป็นกิจวัตร ไล่ตั้งแต่การกวาดเศษฝุ่น จัดเตรียมเข่งนึ่ง ไปจนถึงการต้มน้ำในกระทะใบใหญ่ให้เดือดพล่าน ไม่นานนักไอน้ำสีขาวก็เริ่มลอยละล่องอบอวลไปทั่วครัวเล็ก ๆ พร้อมกับกลิ่นอายฟืนที่นางค่อย ๆ สุมไฟอย่างตั้งใจหญิงสาวหันมาจัดการกับอ่างไม้ใบโต นางเทผงแป้งสีขาวบริสุทธิ์ลงไปผสมกับน้ำอุ่นและเชื้อหมัก ก่อนออกแรงนวดคลึงอย่างเป็นจังหวะจะโคน ท่วงท่ากระฉับกระเฉงทว่านุ่มนวล จนกระทั่งก้อนแป้งที่เคยขรุขระเริ่มเนียนละเอียดละมุนมือราวกับผิวทารก นางจึงใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำหมาด ๆ คลุมพักไว้ รอเวลาให้มันฟูฟ่องพร้อมที่จะนำมาตัดแบ่งและห่อไส้ในขั้นตอนต่อไปเมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่หญิงสาวจึงถือกะละมังน้ำล้างแป้งสีขุ่น เปิดประตูออกมาทางหลังร้านเพื่อจะนำไปเททิ้งตามปกติ ทันทีที่บานประตูไม้เปิดกว้างออก ทัศนียภาพภายนอกก็ต้
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่3 อาปิน
“ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้! อย่ามาสำออยตายอยู่ตรงนี้นะ ข้าไม่มีเงินซื้อโลงให้เจ้าหรอก ตื่นขึ้นมาสิ” มู่ซีเยว่ตบแก้มของเขาดัง ‘เพียะ’ จนใบหน้าคมสะบัดไปตามแรงเยี่ยนซื่อปินที่สติลอยล่องในความมืดมิด รู้สึกเหมือนวิญญาณถูกกระชากกลับคืนเข้าร่างด้วยน้ำเสียงแหลมใสและความแสบร้อนที่ซีกหน้า ชายหนุ่มพยายามปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก จนกระทั่งเห็นภาพรางๆ ของสาวน้อยแก้มป่องที่กำลังจ้องมองลงมา แววตานั้นของนางไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่นิดเดียว“ขะ...ข้าถูกพิษ” เสียงของบุรุษหนุ่มสั่นพร่า“พิษอะไรของเจ้า? ที่นี่ร้านซาลาเปา ไม่ใช่โรงหมอ!” มู่ซีเยว่ลุกขึ้นเท้าสะเอวออกคำสั่งเสียงเขียว “ถ้าอยากรอดก็ขยับกายเข้าไปข้างใน อย่าให้เลือดเปื้อนพื้นร้านข้าล่ะ ข้าเพิ่งขัดทำความสะอาดไปเมื่อวานนี้เอง ลุกสิ! ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนงานของข้าแล้ว ห้ามอู้งานตั้งแต่วันแรกเชียว”เยี่ยนซื่อปินขมวดคิ้วด้วยความมึนงง ‘คนงานงั้นหรือ? ยัยเด็กนี่กล้าดียังไงมาสั่งผู้คุมชะตาแผ่นดินเช่นข้า?’ทว่ายังไม่ทันที่ผู้สำเร็จราชการหนุ่มจะได้เอ่ยปากประท้วง มือนุ่มกลับคว้ากระสอบป่านเปล่าข้างเข่งมาสอดรองใต้ไหล่หนา ก่อนจะโน้มตัวทุ่มแรงดึงชายก
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่4 กฎข้อแรกของตระกูลมู่
เมื่อรู้ความผิดตน เจ้าของร้านซาลาเปาตัวน้อยจึงรีบตีเนียน กลบเกลื่อนร่องรอยออกคำสั่งเสียงเขียวทันที “ลุกสิอาปิน! อย่ากินแรงข้านัก ชันกายขึ้นมาแบกตัวเองเสียบ้าง”นางแสร้งบ่นพึมพำกระปอดกระแปดเพื่อปกปิดความรู้สึกผิด ก่อนจะรีบเปลี่ยนแผนทันควัน แทนที่หญิงสาวจะฉุดดึงจากด้านหลัง นางกลับสลับตำแหน่งขยับเข้าไปขวางทางด้านหน้า ยอมสละไหล่บอบบางของตนให้เขาใช้ค้ำยัน พร้อมช้อนแขนแกร่งของเขาขึ้นพาดบ่า ก่อนจะออกแรงพยุงร่างใหญ่โตให้เยื้องย่างผ่านธรณีประตูไปอย่างทุลักทุเลในจังหวะนั้นเอง แผ่นหลังบางของนางพลันแนบสนิทกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่งผลให้นางต้องแบกรับน้ำหนักตัวที่อัดแน่นของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง แม้จะมีอาภรณ์คั่นกลาง แต่มู่ซีเยว่กลับสัมผัสได้ถึงสรีระที่กำยำ รวมถึงไอร้อนระอุที่ผิดปกติราวกับเปลวไฟแผดเผา ซึ่งเป็นสัญญาณของพิษร้ายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างลมหายใจที่หอบพร่าและร้อนผ่าวของเยี่ยนซื่อปิน รดรินลงบนต้นคอขาวผ่องของเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอุ่นชื้นของบุรุษเพศทำให้มู่ซีเยว่รู้สึกใจสั่นระรัวอย่างประหลาดยามนี้เยี่ยนซื่อปินที่สติเริ่มเลือนรางเผลอทิ้งน้ำหนักต
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่5 การพบกันของสองบุรุษ
เมื่อจัดการชำระล้างคราบโลหิตจนหมดจด มู่ซีเยว่ที่ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อก็รีบเบนสายตาไปยังรอยบวมเป่งสีเขียวคล้ำบนแผ่นหลังกว้าง‘ขืนปล่อยไว้ พิษคงแล่นเข้าสู่หัวใจเป็นแน่ แผลลึกปานนี้ลำพังความรู้เรื่องสมุนไพรเพียงงู ๆ ปลา ๆ ของเราคงเอาไม่อยู่’พอนึกถึงความตายที่อาจเกิดขึ้นตรงหน้า แม่ค้าสาวก็เริ่มลนลานจนทำอะไรไม่ถูก นางคว้าผ้าผืนหนามาคลุมกายให้เขาอย่างรีบร้อน พลางกำชับเสียงสั่น“เจ้าเจ็บหนักขนาดนี้ ข้า...ข้าจะไปตามท่านพี่โจวมาดูแผลให้ อยู่นิ่ง ๆ อย่าหาเรื่องใส่ตัวล่ะ” ร่างบางพรวดพราดออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังโรงหมอเล็ก ๆ ท้ายตรอกเมฆาขาวทันที‘โจวเฉิงเอิน’ คือหมอหนุ่มจิตใจดีที่เคยดูแลท่านลุงของนางจนถึงวินาทีสุดท้าย เขาจึงเปรียบเสมือนพี่ชายและที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวในยามที่นางมืดแปดด้าน“ท่านพี่โจว! ช่วยด้วยเจ้าค่ะ มีคนเจ็บหนักนอนพะงาบ ๆ อยู่ที่ร้านของข้า!” มู่ซีเยว่ตะโกนลั่นมาแต่ไกลชายหนุ่มที่กำลังคัดแยกสมุนไพรอยู่สะดุ้งโหยงจนทำสมุนไพรร่วงจากมือ เขามองสาวน้อยที่ยืนเกาะขอบประตูด้วยความเอ็นดูระคนสงสัย “คนเจ็บหรือซีเยว่? เจ้าไปเก็บใครมาอีกเล่า คราวนี้คงไม่ใช่สุนัขจรจัดเหมือนหนก่อนหรอกนะ”“คราวนี้
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่6 ข้าไม่ไปโรงหมอ
“ซีเยว่ เจ้าเป็นสตรีตัวคนเดียว จะให้บุรุษแปลกหน้าท่าทางดุดันเช่นนี้มาพักอยู่ในห้องแคบ ๆ กับเจ้าตามลำพังมันดูไม่เหมาะนัก หากผู้ใดมาเห็นเข้า ชื่อเสียงของเจ้าจะป่นปี้เอาได้”เยี่ยนซื่อปินได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา พลางคิดในใจ ‘เจ้าห่วงชื่อเสียงนาง หรือกลัวข้าจะแย่งนางไปจากเจ้ากันแน่... เจ้าหมอกระจอก’ “ข้าว่าเจ้าให้เขาไปรักษาตัวที่โรงหมอของข้าเถิด ที่นั่นมีสมุนไพรครบครัน ข้าจะดูแลเขาเอง” หมอโจวสรุปพลางส่งแววตาเกลี้ยกล่อมให้กับเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยมู่ซีเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง นางมองไปยังคนงานที่ตนเพิ่งโมเมเก็บมาได้ ‘หากเขาไปอยู่ที่โรงหมอ ข้าก็ต้องเสียแรงงานชั้นดีไปน่ะสิ ตั๋วเงินเดินได้ของข้าจะลอยหายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้เด็ดขาด!’เยี่ยนซื่อปินได้ยินโจวเฉิงเอินเอ่ยก็แค่นยิ้มในใจด้วยความขุ่นเคือง เพราะเขาเกลียดการถูกแทรกแซงและถูกผู้อื่นควบคุมสถานการณ์เป็นที่สุด อีกทั้งในยามเพลี่ยงพล้ำเช่นนี้ สถานที่กบดานจึงต้องเป็นเขาเท่านั้นที่เป็นผู้กำหนด‘โรงหมอมีคนพลุกพล่านถึงเพียงนั้น ขืนข้าเอาตัวไปเสี่ยงที่นั่น มีหวังพวกศัตรูได้ตามกลิ่นคาวเลือดมาเด็ดหัวเป็นแน่ สู้กบด
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่7 คำขู่ของหมอโจว
“ก็ได้ หากเจ้าดึงดันเช่นนี้ ข้าก็มิอาจห้าม” หมอโจวเปิดห่อสมุนไพรออกพลางส่งสายตาปรามคนบนเตียง มือแกร่งเอื้อมไปหยิบซองผ้าไหมสีทึบคลี่เปิดออก เผยให้เห็นเข็มเงินเรียวยาวนับสิบเล่มที่สะท้อนแสงเป็นประกาย เขาดึงเข็มเงินเล่มหนึ่งขึ้นมา ถือค้างไว้พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บในส่วนลึกของใจ โจวเฉิงเอินพลันสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันหนาวเหน็บที่แผ่ทะลักมาจากบุรุษบนเตียง รังสีอำมหิตนั้นกดดันจนหมอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก แผ่นหลังมีเหงื่อผุดออกมาจนชุ่มโชก สัญชาตญาณร้องเตือนเขาว่าคนลึกลับผู้นี้สามารถปลิดชีพเขาได้ด้วยมือเปล่า ทว่าพอมองเลยไปยังมู่ซีเยว่ที่ยังคงยืนตาแป๋วไม่ประสีประสา ความเป็นห่วงหญิงสาวประดุจน้องสาวแท้ ๆ ก็จุดประกายความกล้าหาญขึ้นมาในอกอย่างที่ไม่เคยเป็น เขาแอบจิกปลายนิ้วเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดอาการสั่นสะท้าน ก่อนจะเค้นเสียงพูดข่มขวัญออกไป“แต่อาปิน หากข้าพบว่าเจ้ามีพิรุธ หรือทำให้น้องสาวข้าต้องเดือดร้อนแม้เพียงนิด ข้าจะเป็นคนส่งเจ้าไปให้ทางการเองกับมือ รวมถึงเข็มในมือข้าเล่มนี้ ก็อาจจะฝังผิดตำแหน่งจนทำให้เจ้ากลายเป็นคนพิการไปชั่วชีวิตได้เช่นกัน”
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่8 รายได้ที่ต้องสูญเสีย
โจวเฉิงเอินมองสตรีดื้อรั้นตรงหน้าพลางถอนหายใจยาวอย่างอ่อนใจ ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่ามู่ซีเยว่ภายนอกดูเป็นเพียงแม่ค้าตัวเล็ก ๆ แต่แท้จริงแล้วนางฉลาดเป็นกรดและเด็ดเดี่ยวเกินใคร นางไม่มีทางยอมเพลี่ยงพล้ำให้ใครรังแกได้ง่าย ๆ ยิ่งไปกว่านั้นชายลึกลับก็บาดเจ็บสาหัสเจียนตาย แม้จะขยับกายยังยาก หากบุรุษผู้นั้นคิดสั้นลงมือทำร้ายนางจริง ก็คงไม่มีใครคอยหาข้าวหาน้ำหรือต้มยารักษาให้กิน เป็นอันต้องนอนเน่าตายอยู่ในห้องเป็นแน่เมื่อชั่งน้ำหนักดูแล้ว หมอหนุ่มจึงพยักหน้ารับความคิดเห็นของหญิงสาวอย่างจำนน เขาล้วงกระดาษยื่นเทียบยาใบหนึ่งส่งให้นาง “เอาเถิด ตรรกะทหารนอกรีตของเจ้าก็พอฟังขึ้นอยู่บ้าง นี่เทียบยาบำรุงและยาถอนพิษแทรกซ้อน เจ้าจัดตามนี้แล้วต้มให้เขากินวันละสามหน อย่าได้ขาดเชียวล่ะ”ขณะเดียวกัน เยี่ยนซื่อปินที่กำลังนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนเตียงในห้องพักหลังร้าน โสตประสาทอันดีเยี่ยมยังคงสดับฟังทุกถ้อยคำ ทันทีที่ได้ยินว่ายายเด็กขี้งกคิดจะหักค่ารักษาชีวิตของเขา ด้วยการจ่ายค่าตอบแทนให้หมอหนุ่มเป็นซาลาเปาอุ่น ๆ ในร้านของตนเอง มุมปากหยักลึกที่เคยแห้งผากจากพิษไข้ก็พลันกระตุกขึ้นมาระล
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่9 ข้าวต้มส่องหน้า
หลังจากป้อนข้าวป้อนยาในช่วงเที่ยงเสร็จ มู่ซีเยว่ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานง่วนอยู่หน้าร้านจนกระทั่งดึกดื่น เมื่อจัดการเก็บล้างทำความสะอาดร้าน และป้อนข้าวป้อนยามื้อสุดท้ายของวันให้คนเจ็บเสร็จสิ้นแล้ว แม่ค้าสาวถึงเพิ่งจะมีเวลาหันมาใส่ใจปัญหาใหญ่เรื่องที่หลับที่นอนของตนเองเนื่องจากหลังร้านแห่งนี้คับแคบยิ่งนัก มีห้องพักเพียงห้องเดียว ซึ่งยามนี้กลายเป็นที่จับจองของคนเจ็บร่างยักษ์ไปเสียแล้ว สตรีตัวคนเดียวเช่นนางย่อมมิอาจนอนร่วมเตียงกับบุรุษแปลกหน้าได้ ทว่าหากจะให้สละเวลาทำมาหากินช่วงกลางวันมาจัดห้อง นางก็ทำใจยอมเสียรายได้ส่วนนั้นมิได้ ยัยเด็กขี้งกจึงยอมสละเวลาพักผ่อนอันน้อยนิด ลากฟูกนอนเก่าชำรุดของตนมาปูไว้ที่พื้นมุมห้อง ก่อนจะนำผ้าผืนเก่า ๆ มาผูกขึงเข้ากับคานไม้ กั้นอาณาเขตแบ่งแยกพื้นที่ระหว่างเขากับนางอย่างลวก ๆ แม้จะไม่ได้มิดชิดจนบดบังเสียงหายใจ แต่อย่างน้อยก็พอจะช่วยกู้ศักดิ์ศรีสตรีและสลายความอึดอัดลงได้บ้างทว่าเยี่ยนซื่อปินผู้ต้องทนทุกข์ทรมาน จากบาดแผลฉกรรจ์ตรงแผ่นหลังจนมิอาจขยับกายพลิกหงายได้ จึงส่งผลให้ยามนี้เขาทำได้เพียงนอนตะแคงนิ่งอยู่บนเตียงแคบ ทอดสายตาฝ่าความมืดจดจ้องเงาร่างบอบบา
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
ตอนที่10 ยัยขี้งกเสียทรัพย์เพราะมัดกล้าม
เมื่อคำนวณผลได้ผลเสียในใจเสร็จ นางจึงยกยิ้มและพยักหน้าโดยไม่คิดห้าม “ก็ได้ ตามใจเจ้า แต่อย่าฝืนทำอะไรเกินตัวล่ะ”หลังจากตกลงกันได้ หญิงสาวก็เดินไปล้างหน้าล้างตาและไปทำงานตามปกติโดยไม่ลืมที่จะตั้งเตาต้มข้าวและเคี่ยวยาสมุนไพร เยี่ยนซื่อปินเห็นว่างานหน้าเตาเช่นนี้มิได้ออกแรงแขนมากนักจึงอาสาทำด้วยตนเองหลังจากกินยากินข้าวมื้อเช้าอันจืดชืดเสร็จ บุรุษร่างยักษ์ก็นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มองเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยนวดแป้งอย่างขะมักเขม้น เยี่ยนซื่อปินเห็นนางเหงื่อท่วมกายก็นึกอยากจะยื่นมือเข้าช่วย แต่มู่ซีเยว่ประเมินดูแล้วว่าการนวดแป้งต้องออกแรงมหาศาล ขืนให้เขาทำแผลที่หลังคงได้ฉีกขาดแน่ หญิงสาวจึงปัดหน้าที่ให้เขาคอยจับจีบซาลาเปาให้ทำแก้ขัดไปก่อนทว่าปัญหายุ่งยากข้อใหม่ก็พลันบังเกิด เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา ชายหนุ่มนอนห่มผ้าผืนหนาเพื่อความสะดวกในการทำแผล ท่อนบนของเขาจึงเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใด ๆ บดบังสายตาของยัยเด็กหน้าเงินลอบกวาดมองแผงอกแกร่งและมัดกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยของคนงานใหม่ แผงกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังเยี่ยงบุรุษชาตินักรบเช่นนี้ หากปล่อยให้ออกไปยืนจีบซาลาเปาหน้าร้าน มีหวังเหล่า
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status