ตอนที่ 3 กลับสู่เมืองหลวง

ตอนที่ 3

กลับสู่เมืองหลวง

การเดินทางกลับเมืองหลวงกินเวลาสองวันเต็ม รถม้าประดับลายเมฆมงคลเคลื่อนไปตามเส้นทางราบเรียบ ภายในมีเพียงอวี้เหมียนเหมียนและฮูหยินผู้เฒ่าอวี้ นั่งเคียงกันอยู่ท่ามกลางกลิ่นยาหอมและเสียงล้อไม้กระทบพื้น

ท่านย่าผู้เปี่ยมด้วยเมตตาเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความห่วงใย “กลับถึงจวนแล้ว เหมียนเหมียนของย่าต้องไม่ซนเหมือนเมื่อก่อนอีกนะ สุขภาพของเจ้ายังไม่แข็งแรง หากใครพูดไม่รู้เรื่องแล้วว่าเจ้าเป็นอะไรอีก ย่าคงปวดใจนัก”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกุมมือเหี่ยวย่นนั้นไว้แน่น “ท่านย่าวางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด ข้าไม่อยากเห็นท่านต้องกังวลอีกแล้ว”

ความอบอุ่นจากฝ่ามือของคนทั้งคู่หลอมรวมเข้าด้วยกัน ความเงียบในรถม้ากลับอบอวลไปด้วยความผูกพันอันแน่นแฟ้น

เมื่อรถม้าหยุดลงที่หน้าจวนสกุลอวี้ อวี้เหมียนเหมียนสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ

จวนที่ตั้งตระหง่านใจกลางเมืองหลวงนั้นโอ่อ่า สมฐานะตระกูลเก่าแก่ แต่บรรยากาศกลับกดดันจนรู้สึกได้ตั้งแต่ย่างเท้าแรก

บ่าวไพร่ยืนเรียงแถวต้อนรับอย่างพร้อมเพรียง มู่หลินหลิน—หรืออวี้เหมียนเหมียนในชาตินี้—ยกชายกระโปรงก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม การแสดงระดับมืออาชีพที่เธอสั่งสมจากชาติก่อนถูกนำมาใช้อย่างแนบเนียนในทุกอากัปกิริยา ไม่มีใครจับพิรุธได้แม้แต่น้อย

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นพร้อมกับสายตานับสิบคู่ที่จับจ้อง

เด็กชายร่างเล็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามาก่อนใคร อวี้ซือหาน น้องชายวัยห้าขวบที่เคยซึมเศร้ามาตลอดเมื่อพี่สาวจากไป เขากอดขาเธอแน่นพร้อมเสียงหัวเราะร่า “พี่หญิงรอง! ท่านกลับมาแล้ว! ข้าคิดถึงท่านที่สุดเลย!”

หญิงสาวทรุดตัวลง ลูบศีรษะน้องชายเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ซือหานของพี่ โตขึ้นมากแล้วนะ”

แค่ได้เห็นรอยยิ้มของน้องชาย ความเหนื่อยจากการเดินทางทั้งสิ้นก็หายไปในพริบตา

มารดาของนาง ฮูหยินเอกแห่งจวน ผู้เคยงามสง่า บัดนี้กลับซีดเซียวและซูบผอมจนเห็นได้ชัด ถูกพยุงให้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หอม มือบางนั้นสั่นเล็กน้อยเมื่อเอื้อมมาหานาง

อวี้เหมียนเหมียนใจหายวาบ ความเจ็บปวดแผ่วเบาแทรกเข้ามาในอก  อาการของมารดาหนักกว่าที่ท่านย่าบอกไว้เสียอีก และในความเงียบของจิตใจ นางเริ่มสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ...

สายตาของนางเหลือบไปเห็นอนุเจินและอวี้หรูซินยืนอยู่ด้านข้าง แม่ลูกคู่นั้นแสร้งทำสีหน้าเป็นห่วง แต่แววตาแวววาวชั่วพริบตาแฝงด้วยความเย้ยหยัน

“น้องรอง กลับมาก็ดีแล้วนะ พี่กับท่านแม่ต่างเป็นห่วงเจ้ายิ่งนัก ท่านแม่ของเจ้าก็เริ่มป่วยหนักตั้งแต่เจ้าจากไปนี่แหละ”

เสียงอ่อนหวานของอวี้หรูซินฟังดูอบอุ่น แต่แฝงหนามบางอย่างไว้อย่างแยบยล

อวี้เหมียนเหมียนเพียงส่งยิ้มบาง ดึงมือกลับจากการสัมผัสของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน “ขอบคุณพี่หญิงใหญ่ที่เป็นห่วง ข้าเชื่อว่าระหว่างที่ข้าไม่อยู่ พี่หญิงใหญ่และอนุเจินคงดูแลท่านแม่ได้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว”

น้ำเสียงเรียบง่ายแต่เยือกเย็นนั้นทำให้อวี้หรูซินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มหวานเริ่มแข็งค้าง ในดวงตาของอวี้เหมียนเหมียนสะท้อนแววมั่นคงและความรู้ทัน การแสดงเริ่มต้นขึ้นแล้ว...

คืนนั้น หลังจากจัดข้าวของเรียบร้อย ฮูหยินผู้เฒ่าอวี้เรียกนางเข้าไปยังเรือนส่วนตัวที่อบอวลด้วยกลิ่นชา

“เหมียนเหมียน ย่ามีเรื่องสำคัญอยากบอกเจ้า”

“เรื่องใดหรือเจ้าคะ ท่านย่าดูไม่สบายใจเลย”

“คือเรื่องคู่หมั้นของเจ้า...” ท่านย่าถอนหายใจยาว “ก่อนที่เจ้าจะป่วยหนัก มารดาของเจ้าได้ทำสัญญาหมั้นไว้กับบุตรชายคนเดียวของสกุลหลี่ หลี่จิ่งเทียน ทั้งสองตระกูลตกลงกันอย่างลับ ๆ เพราะตอนนั้นเจ้ายังไม่ฟื้นดีนัก”

อวี้เหมียนเหมียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “สกุลหลี่...สกุลหลี่ที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวงหรือเจ้าคะ?”

“ใช่แล้ว” ท่านย่าพยักหน้า “คุณชายหลี่ผู้นั้นขึ้นชื่อว่าหล่อเหลา เก่งกาจ แต่ก็เย็นชาและเข้าถึงยาก ย่ากลัวว่าเจ้าจะลำบากเมื่อถึงวันที่ต้องพบกัน”

หญิงสาวยิ้มบาง ริมฝีปากโค้งขึ้นช้า ๆ “ท่านย่าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ... ยังไม่แน่ว่าใครจะต้องปรับตัวเพื่อใครกันแน่”

ในดวงตาคู่งามปรากฏประกายวาววับราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง

ชีวิตใหม่นี้...ดูท่าจะไม่เรียบง่าย และคงไม่เงียบเหงาอย่างที่คิดเสียแล้ว