ตอนที่ 6 ยาพิษในเรือน

ตอนที่ 6

ยาพิษในเรือน

ยามค่ำคืนดึกสงัด ความเงียบเหงาปกคลุมจวนสกุลอวี้ มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรที่ดังมาจากนอกหน้าต่าง อวี้เหมียนเหมียนเพิ่งจะเข้านอนได้ไม่นาน ก็ถูกสาวใช้คนสนิทเรียกให้ตื่นขึ้นด้วยความร้อนรน

“คุณหนูฮูหยินใหญ่อาการไม่ค่อยดีเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็ไม่รอช้า อวี้เหมียนเหมียนรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินไปยังเรือนของมารดาตนทันที

เสียงไอที่ดังขึ้นอย่างรุนแรงที่เพียงแค่อยู่หน้าเรือนพักก็สามารถได้ยินได้อย่างชัดเจนทำให้หญิงสาวรู้สึกกังวลเป็นอย่างมากจนรีบวิ่งเข้าไปในเรือนพักของมารดาทันที

“ท่านแม่!” นางเห็นมารดากำลังไออย่างทรมาน ผ้าเช็ดหน้าที่ท่านแม่ของนางยกมาปิดปากนั้น เปื้อนไปด้วยเลือด ตัวสั่นเทา ก่อนจะเอนตัวลงไปกับพนักพิงเตียงอย่างหมดแรงและหมดสติไปในที่สุด

“ท่านแม่! ท่านแม่เจ้าคะ!” อวี้เหมียนเหมียนประคองร่างที่ไร้สติของมารดาไว้แน่น ความรู้สึกร้อนรนแผ่ซ่านไปทั่วใจ สีหน้าของนางเย็นชาลงทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ในชั่วพริบตา นางก็เปลี่ยนจากคุณหนูผู้อ่อนโยนเป็นนักแสดงเจ้าบทบาทที่พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ “เสี่ยวช่งจือ! รีบไปตามหมอ! ตามหมอที่ท่านย่าเคยใช้มาตรวจ! และห้ามคนของอนุเจินเข้ามาในเรือนนี้เด็ดขาด!”

เสี่ยวช่งจือวิ่งออกไปอย่างตื่นตระหนก ไม่นานหมอประจำจวนก็มาถึงพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่าที่มาถึงด้วยสีหน้าซีดเผือด หมอวินิจฉัยอาการของฮูหยินเอกอย่างละเอียด แต่ผลสรุปก็ยังคงเป็นแบบเดิมความอ่อนแอของร่างกายและการพักผ่อนไม่เพียงพอ

“อาการของฮูหยินเป็นเพราะความอ่อนแอมานานขอรับ ขอเพียงดื่มยาอย่างต่อเนื่องและพักผ่อนให้มากก็จะเป็นปกติ” หมอเอ่ยอย่างใจเย็น แต่ใจของอวี้เหมียนเหมียนกลับเต้นระรัว ‘อ่อนแอ? อาการไอเป็นเลือดและหมดสติเช่นนี้ เป็นเพียงความอ่อนแออย่างนั้นหรือ?’ นางหันไปมองหมออย่างพิจารณา

ก่อนหน้านี้ท่านย่าก็เคยสงสัยในตัวหมอผู้นี้ และนางเองก็ไม่ไว้ใจเช่นกัน ทันทีที่หมอเดินออกไป อวี้หรูซินกับอนุเจินก็เดินเข้ามาในเรือนทันทีพร้อมสีหน้า ‘เป็นห่วง’ “น้องรอง เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ทำไมถึงไม่ส่งคนไปแจ้งพวกเราเล่า ข้ากับท่านแม่ก็เป็นห่วงฮูหยินใหญ่เช่นกัน”

อวี้หรูซินเอ่ยเสียงหวาน แต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวลที่ประดิษฐ์ขึ้น

“ข้าเกรงว่าหากแจ้งไปแล้ว พี่หญิงกับอนุเจินจะร้อนใจเสียเปล่า เพราะอย่างไรเสียท่านแม่ก็กำลังพักผ่อนอยู่” อวี้เหมียนเหมียนตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่แฝงความเยือกเย็นจนอวี้หรูซินต้องชะงัก

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังเป็นไปตามแผน สองแม่ลูกก็ทำเพียงแสดงความห่วงใยตามมารยาทก่อนจะรีบปลีกตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากส่งคนของอนุเจินออกไปจากเรือน อวี้เหมียนเหมียนก็กลับมาที่เตียงมารดา ความกังวลทำให้ใบหน้าของนางเคร่งเครียด

‘ข้าจะไม่ย่อมให้ท่านแม่ต้องถูกทำร้ายเช่นนี้อีกต่อไป’

นางคิดถึงความจริงที่ว่า ตนเพิ่งกลับมาเมืองหลวง ไม่มีเส้นสายที่น่าเชื่อถือ ไม่รู้จักหมอฝีมือดีที่สามารถตรวจสอบอาการของมารดาได้อย่างลับๆ มีเพียงคนเดียวที่สามารถช่วยนางได้อย่างเงียบเชียบและมีอำนาจพอ... หลี่จิ่งเทียน

อวี้เหมียนเหมียนเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ หยิบกระดาษออกมาพร้อมกับเขียนจดหมายสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความเชื่อใจ ‘คุณชายหลี่ โปรดส่งหมอที่ไว้ใจได้มาที่จวนสกุลอวี้โดยด่วน อาการท่านแม่ข้าไม่ปกติ ข้าสงสัยว่ามีคนลงมือ โปรดทำให้เป็นความลับที่สุด—อวี้เหมียนเหมียน’

นางผนึกจดหมายอย่างแน่นหนา ก่อนจะเรียกเสี่ยวช่งจือที่ยังสั่นเทาให้มาทำภารกิจลับ “เอาสิ่งนี้ไปให้คุณชายหลี่ที่จวนสกุลหลี่ บอกเขาว่าเรื่องนี้สำคัญกว่าชีวิต และต้องทำอย่างลับที่สุด”

ไม่นานต่อมาที่จวนสกุลหลี่ ชายหนุ่มผู้เย็นชาก็ได้รับจดหมายฉบับเร่งด่วนในยามวิกาล ดวงตาสีนิลของหลี่จิ่งเทียนทอแววเฉยชา แต่เมื่ออ่านข้อความจบ รังสีอำมหิตก็แผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาเข้าใจทันทีว่าเหตุการณ์นี้ร้ายแรงเพียงใด เพราะสตรีที่มั่นคงและท้าทายเช่นนั้นจะไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากเขาในยามดึกสงัด เว้นเสียแต่ว่าเป็นเรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ

“จางเฉิง” เขาเรียกคนสนิท เสียงทุ้มต่ำและเฉียบขาด “เตรียมรถม้าเงียบๆ แล้วไปเชิญ ท่านหมอไป๋มา บอกท่านหมอว่าเป็นการนัดหมายด่วนที่สุดของสกุลหลี่ และเรื่องนี้ต้องไม่มีใครรู้เด็ดขาด”

ในความมืด รถม้าที่ไร้สัญลักษณ์เคลื่อนออกจากจวนสกุลหลี่อย่างเงียบกริบ มุ่งหน้าสู่จวนสกุลอวี้

อวี้เหมียนเหมียนนั่งเฝ้ามารดา ใจเต้นแรงด้วยความหวังและความกังวล นางรู้ว่าการขอความช่วยเหลือจากหลี่จิ่งเทียนเป็นการเดิมพัน แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาคือไพ่ใบเดียวที่นางมี และเมื่อเงาของชายผู้หนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตูเรือนยามวิกาล อวี้เหมียนเหมียนก็รู้ทันทีว่า การสู้รบครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โดยมีชีวิตของมารดาเป็นเดิมพัน