ตอนที่ 15 บุปผาชูชันพยัคฆ์โรยแรง

เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญยังคงดังแว่วระงมอยู่ภายในใจของคนตระกูลจ้าวทุกคนต่างมอง จ้าวหานเฟิง ด้วยสายตาเทิดทูนระคนเลื่อมใส ในฐานะบุรุษหนุ่มผู้ห้าวหาญที่ยอมหลั่งเลือดและหยาดน้ำตาให้สมรภูมิเขาเทียนหลงเพื่อแลกกับชัยชนะกลับมาสู่มาตุภูมิ

ทว่า... ความจริงอันเน่าเฟะที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้ชุดเกราะเหล็กกลับมีเพียงเขาที่แจ้งแก่ใจ สิ่งที่เขาเซ่นสังเวยไปมิใช่โลหิตอุ่นร้อนในสนามรบ หากแต่เป็นหยาดน้ำกามทุกหยาดหยดที่ถูกเค้นระบายภายใต้ความต้องการอันป่าเถื่อนของจอมทัพเฒ่า เงินตรา ลาภยศ และความก้าวหน้าอันหอมหวานในเวลานี้ ล้วนถูกซื้อมาด้วยราคาสุดแสนอัปยศทั้งสิ้น

ยามนี้ จ้าวหานเฟิงและไป๋เหม่ยหลานเยื้องกรายออกมาร่วมกันน้อมส่งท่านแม่ทัพใหญ่ที่บริเวณหน้าประตูจวน ทว่าท่อนขาแกร่งที่เคยควบอาชาฝ่าทะลุยข้าศึกบัดนี้กลับสั่นเทาละริกจนแทบจะยืนไม่อยู่ ร่างกายของเขาประหนึ่งถูกสูบวิญญาณจนอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ร้อนถึงฮูหยินรักข้างกายที่ต้องรีบยื่นมือเข้ามาช่วยประคองวงแขนไว้ด้วยความห่วงใย

นางนึกไปว่าสามีคงเจ็บปวดจากบาดแผลในศึกสงคราม โดยไหนเลยจะล่วงรู้ว่า แท้จริงแล้วมันเป็นผลลัพธ์จากการถูกราชสีห์เฒ่าเคี่ยวกรำ รีดเค้นน้ำราคะออกไปจนหมดสิ้นที่ใต้โต๊ะอาหารเมื่อครู่นี้เอง

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนปรายสายตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยว มองสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทาละริกของพยัคฆ์หนุ่มรูปงาม มุมปากหยักยกยิ้ม ก่อนจะเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"จ้าวหานเฟิง... หากเจ้าจัดการภารกิจในจวนเรียบร้อยและพอมีเวลาว่าง ก็จงหมั่นไปพบข้าที่จวนแม่ทัพเถิด ตัวข้าจะขออาสาเป็นผู้เคี่ยวกรำและฝึกฝนเจ้าด้วยตัวเอง เพื่อให้เจ้าเติบใหญ่ขึ้นมาเป็นจอมทัพผู้เกรียงไกรของแผ่นดินในวันข้างหน้า"

บิดาของจ้าวหานเฟิงที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เผยสีหน้าปลาบปลื้มยินดีและภาคภูมิใจจนเนื้อเต้น ชายชราลนลานประสานมือโค้งกายคารวะต่ำด้วยความซาบซึ้งในความเมตตาอันจอมปลอมนั้นทันที พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน

"ช่างเป็นวาสนาอันสูงส่งของตระกูลจ้าวเรานัก! ที่ได้รับความเมตตาเอ็นดูและได้รับการส่งเสริมอันดียิ่งจากท่านแม่ทัพใหญ่ถึงเพียงนี้"

ชายชราส่งยิ้มให้บุตรชายด้วยความทระนงในศักดิ์ศรี โดยลืมสังเกตแววตาอันสั่นไหวและหยาดเหงื่อกาฬที่ผุดซึมตามไรผมของจ้าวหานเฟิง เพราะคำว่าฝึกฝนและเคี่ยวกรำ ที่พ่นออกจากปากขุนศึกผู้ละโมบนั้น หาใช่การจับกระบี่หรือเคี่ยวเข็ญตำราพิชัยสงคราม หากแต่เป็นบทเรียนรักอันบิดเบี้ยว และการรุกรานเรือนร่างของบุตรชายตนบนเตียงสวาทอย่างไม่จบสิ้นต่างหาก

เมื่อความครึกครื้นฉาบฉวยภายนอกซาลง และเงาร่างอันน่าครั่นคร้ามของแม่ทัพใหญ่เลือนหายไปกับความมืด บานประตูเรือนนอนที่ปิดสนิทลงคล้ายกับตัดขาดจ้าวหานเฟิงออกจากโลกอันบิดเบี้ยวเบื้องหลัง ในที่สุดพื้นที่ตรงนี้ก็เหลือเพียงเขาและ ไป๋เหม่ยหลาน ฮูหยินรักผู้เป็นดั่งดวงใจเพียงสองคน

กลิ่นอายของสมรภูมิและคราบคาวราคะที่ยังไม่ทันจางหาย ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกำยานหอมละมุนที่หญิงสาวจุดขึ้น ควันสีขาวลอยม้วนตัวอย่างแช่มช้า ปัดเป่าความตึงเครียดและอบอวลไปด้วยมวลอารมณ์แห่งการโหยหา ยามนี้ ไป๋เหม่ยหลานอยู่ในชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาพลิ้วไหว แสงเทียนสลัวสาดกระทบเรือนร่างของสตรีมีครรภ์ที่ดูอวบอิ่มและงดงามเย้ายวนไปอีกแบบ ยอดปทุมถันคัดตึงขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อยตามธรรมชาติของแม่คน พร้อมกับครรภ์กลมกลึงเด่นชัด... สัญลักษณ์แห่งสายเลือดบริสุทธิ์ที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่ช้า

หญิงสาวเยื้องกรายเข้ามาประชิดแผ่นหลังกว้าง โน้มกายสวมกอดสามีจากทางด้านหลัง อ้อมกอดของนางอ่อนโยนและนุ่มนวล ทว่ากลับทำให้ร่างของนายกองหนุ่มชาวาบไปทั้งแถบ

"ท่านพี่... ข้าภาคภูมิใจในตัวท่านเหลือเกินเจ้าค่ะ ยามที่ท่านอยู่ห่างไกล ข้าคิดถึงท่านจนแทบจะทนไม่ไหว..." เสียงกระซิบของนางแผ่วเบา ทว่าเจือกระแสความเย้ายวนและโหยหาอันลึกซึ้งตามประสาสามีภรรยาที่ไม่ได้พบหน้ากันนาน

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นตรงหน้า ไม่อาจล้างกลิ่นคาวโลกีย์ของจอมทัพเฒ่าที่ยังติดตรึงอยู่บนผิวเนื้อและในลำคอของเขาได้เลย ชายหนุ่มยืนนิ่งงันในอ้อมกอดของภรรยา ตกอยู่ใต้ความย้อนแย้งอันทุกข์ทรมาน... เขาได้ครอบครองเกียรติยศที่คนทั้งเมืองหลวงอิจฉา ทว่ากลับสูญเสียความบริสุทธิ์ใจที่จะโอบกอดผู้เป็นแก้วตาดวงใจของตนเองไปเสียแล้ว

สัมผัสอันนุ่มนวลจากหลังมือแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันรุนแรงขึ้นตามลำดับ ฝ่ามือบางของไป๋เหม่ยหลานค่อยๆ ลื่นไหลลุกล้ำเข้าหาแก่นกายความเป็นชายของสามีอย่างโหยหา ท่วงท่าของนางเต็มไปด้วยความกระสันอยากราวกับสตรีที่ขาดแคลนรสรักมาเนิ่นนานแรมปี

วินาทีที่กามารมณ์จากภรรยาจู่โจม ร่างของจ้าวหานเฟิงพลันสะท้านเฮือกด้วยความตระหนกตกใจลึกๆ ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและวิตกกังวลอย่างขีดสุด เพราะตัวเขาเพิ่งจะถูกจอมทัพรีดเค้นหยาดน้ำราคะออกไปจนหมดสิ้นเมื่อครู่นี้เอง แล้วไหนเลยที่แก่นกายบอบช้ำชิ้นนี้จะสามารถตื่นตัวและตั้งผงาดชูชันขึ้นมาตอบรับอารมณ์ของคนรักได้ทันท่วงที

เพื่อปกปิดความพิรุธและจุดซ่อนเร้นอันน่าอัปยศไม่ให้นางจับได้ ขุนศึกหนุ่มจึงรีบเบี่ยงเบนความสนใจ เขาแสร้งทำเป็น   โผเข้าหาซุกไซ้ใบหน้าและปลายจมูกไปตามซอกคอขาวผ่องและผิวกายเนียนละเอียดของนางอย่างหิวกระหาย ปั้นแต่งสุ้มเสียงให้แหบพร่าดูเปี่ยมด้วยราคะความปรารถนา พลางเอ่ยถามชวนคุยเพื่อถ่วงเวลา

"ไป๋เหม่ยหลาน... คนดีของข้า ในยามที่ข้าต้องไปตรากตรำทำศึกอยู่ห่างไกล... เจ้าจัดการกับความอ้างว้างและอารมณ์เสน่หาของตนเองเยี่ยงไรหรือ?"

เมื่อถูกสามีเอ่ยถามถึงความลับส่วนตัว ใบหน้าของฮูหยินหนุ่มพลันซับสีเลือดแดงซ่านด้วยความขัดเขิน นางชะงักมือจากการเกาะกุมแก่นกายของเขา ก่อนจะแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วผละกายออกไปที่ข้างเตียง

หญิงสาวเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักลับอันมิดชิด หยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าแพรอย่างดีขึ้นมาอวดแก่สายตาเขา... มันคือแท่งไม้แกะสลักที่มีรูปทรงและขนาดคล้ายคลึงกับความเป็นชายของมนุษย์อย่างไม่มีผิดเพี้ยน เป็นสิ่งของที่นางแอบสั่งให้ช่างไม้ฝีมือดีแกะสลักมันขึ้นมาอย่างลับๆ เพื่อเป็นตัวแทนของสามียามค่ำคืน

"ข้าใช้เจ้าสิ่งนี้เพื่อคลายความลุ่มหลงในตัวท่านเยี่ยงไรเล่าเจ้าคะ..." หญิงสาวเอ่ยกระซิบตอบเสียงแผ่ว พลางชูแท่งไม้แกะสลักอันเนียนละเอียดเลื่อมพรายขึ้นต่อหน้าเขา

ภาพตรงหน้าทำเอาพยัคฆ์หนุ่มถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยมิติอารมณ์ที่ซับซ้อน... ในขณะที่ภรรยาของเขาซื่อสัตย์และพยายามรักษากายใจเพื่อรอคอยเขาอย่างสุดความสามารถ ถึงขนาดต้องใช้สิ่งของจำลองเพื่อปลดปล่อยความอัดอั้น ทว่าตัวเขาเองกลับต้องไปทอดกายยอมสิโรราบและแปดเปื้อนคราบคาวโลกีย์สีเทากับชายอื่นเพื่อแลกกับลาภยศ