ตอนที่ 14 ฉลองชัยซ่อนราคะ

ในที่สุดรถม้าศึกคันใหญ่ประจำตำแหน่งของแม่ทัพเซียวหลงเหยียน พร้อมด้วยขบวนทหารคุ้มกันนับร้อยนาย ก็เคลื่อนขบวนมาหยุดลงอย่างสง่างามที่บริเวณหน้าประตูใหญ่ของจวนตระกูลจ้าว

รังสีแห่งอำนาจและบารมีอันแผ่ซ่านจากขบวนทัพหลวง ทำเอาบ่าวไพร่และผู้คนภายในตระกูลจ้าวถึงกับตื่นตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก การปรากฏกายของแม่ทัพเซียวหลงเหยียน บุรุษผู้เปรียบเสมือนวีรบุรุษแห่งแผ่นดินและเสาหลักของราชสำนัก ถือเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่เหนือความคาดหมายที่ไม่มีใครในจวนกล้าฝันถึง

ม่านรถม้าผืนหนาถูกตลบเปิดออก ร่างองอาจของจ้าวหานเฟิงก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างามผ่าเผย ผิวพรรณและแววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยราศีของขุนศึกหนุ่มผู้มีชัยในสงครามใหญ่ วินาทีนั้นเองสายตาคู่คมของเขาพลันสบประสานเข้ากับดวงตาของสตรีผู้หนึ่งที่ยืนรอคอยอยู่หน้าประตูจวน นางจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจาก ไป๋เหม่ยหลาน     ฮูหยินรักผู้เป็นดวงใจและคู่ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของเขา

ในยามนี้นางกำลังท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที ครรภ์ที่นูนเด่นชัดบอกให้รู้ว่าพยานรักของพวกเขากำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่ช้า โชคยังดีเหลือเกินที่ตัวเขาสามารถรอดชีวิตจากสมรภูมิอันโหดร้ายและกลับมาทันเวลาสำคัญเช่นนี้

"ไป๋เหม่ยหลาน... ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน!"

นายกองหนุ่มโผเข้าหากอดรัดร่างของหญิงสาวคนรักไว้แน่นด้วยความโหยหาทอดทิ้งท่าทีเคร่งขรึมของขุนศึกไปจนหมดสิ้น เช่นเดียวกับไป๋เหม่ยหลานที่ซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งอันแสนคุ้นเคย นางหลั่งน้ำตาแห่งความตื้นตันระคนโล่งอกออกมาอาบแก้ม นึกภาคภูมิใจล้นอกที่สามีของนางในยามนี้ช่างดูสง่างาม มีเกียรติยศ และรอดปลอดภัยกลับมาสู่อ้อมอกอย่างปลอดภัย

"ข้าก็คิดถึงท่านเหลือเกินเจ้าค่ะท่านพี่..." หญิงสาวกระซิบตอบเสียงสั่นเครือ สะอื้นไห้ด้วยความสุขใจที่เปี่ยมล้น

ในระหว่างที่คู่รักหนุ่มสาวกำลังยืนกอดกันกลมท่ามกลางสายตาชื่นชมของผู้คนนั้นเอง บิดาของจ้าวหานเฟิงซึ่่งเป็นถึงอดีตรองแม่ทัพ ทว่าในบัดนี้สุขภาพร่างกายโรยราและทรุดโทรมลงไปมาก ก็รีบสาวเท้าก้าวเข้ามาต้อนรับจอมทัพผู้ทรงอำนาจด้วยความเคารพยำเกรงในทันที

ชายชราประสานมือคารวะต่ำพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรีดาและตื้นตัน

"ท่านแม่ทัพเซียว... ช่างเป็นเกียรติสูงสุดของตระกูลจ้าวข้านัก ที่ท่านให้ความเมตตาเอ็นดูหานเฟิง ทั้งยังอุตส่าห์ให้เกียรติมาเยือนถึงที่นี่ด้วยตนเอง!"

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนยกยิ้มที่มุมปาก ทอดสายตาลงมองอดีตรองแม่ทัพอาวุโสด้วยท่าทีที่เปี่ยมด้วยความเมตตา       ฉาบหน้าก่อนจะเอ่ยตอบวาจาด้วยสุ้มเสียงทุ้มกังวานทรงอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องปลาบปลื้มไปลึกถึงขั้วหัวใจ

"รองแม่ทัพจ้าวเกรงใจไปแล้ว... จ้าวหานเฟิง ผู้นี้เป็นชายหนุ่มอนาคตไกล ทั้งยังมีความสามารถโดดเด่นในสมรภูมิ ตัวข้านั้นคาดหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะได้มองเห็นการเจริญเติบโตและความก้าวหน้าของเขาด้วยสายตาของข้าเอง"

ทว่าในระหว่างที่จอมทัพเฒ่ากำลังกล่าวถ้อยคำอันทรงเกียรติและแสนน่ายกย่องต่อหน้าคนทั้งตระกูลจ้าวอยู่นั้น ภายใต้ร่มผ้าและชุดเกราะหนาหนัก... แก่นกายความเป็นชายของเขากลับตื่นตัวและแข็งขืนขึ้นมาอย่างเต็มที่ด้วยแรงตัณหาที่ยังคงคุกรุ่นจากรสรักอันดุดันบนรถม้า ยิ่งยามเมื่อสายตาคมปลาบปรายไปมองเรือนร่างองอาจของนายกองหนุ่มที่กำลังยืนเคียงข้างฮูหยินท้องแก่ ในใจของจอมทัพผู้มากเล่ห์ก็กระหยิ่มยิ้มย่องและคิดอ่านอย่างวิปริตบิดเบี้ยวลึกล้ำ

‘คนดีของข้า... ข้าจำเป็นจะต้องใช้ความเป็นชายของข้า... ช่วยผลักดันและเคี่ยวกรำเจ้าเป็นพิเศษเสียแล้ว’

คำว่าผลักดันในใจของราชสีห์เฒ่านั้น หาใช่เพียงแค่เรื่องหน้าที่การงานในกองทัพ ทว่ามันแฝงนัยยะถึงจังหวะอัดกระแทกและการรุกรานเรือนร่างของพยัคฆ์หนุ่มให้สยบอยู่ใต้กามราคะของเขาอย่างต่อเนื่องต่างหาก

ทางด้านบิดาของจ้าวหานเฟิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ไหนเลยจะล่วงรู้ถึงความนึกคิดอันโสมมและบิดเบี้ยวที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากขุนศึกผู้ทรงธรรม ชายชราแย้มยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกพึงพอใจและภาคภูมิใจจนล้นอก นึกทระนงว่าบุตรชายของตนช่างมีบุญวาสนาและเปี่ยมความสามารถจนเข้าตาจอมทัพเกรียงไกรถึงเพียงนี้

อดีตรองแม่ทัพรีบประสานมือโค้งกายลงอีกครา ก่อนจะเอ่ยปากเชื้อเชิญด้วยความนอบน้อม

"หากท่านแม่ทัพมิรังเกียจ... พวกเราตระกูลจ้าวอยากจะขอเชิญท่านแม่ทัพ ร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกันในจวนแห่งนี้ เพื่อเป็นการฉลองชัยชนะและทดแทนคุณที่ท่านช่วยส่งเสริมและดูแลหานเฟิงตลอดศึกที่ผ่านมาขอรับ"

ภายในห้องโถงจัดเลี้ยงของตระกูลจ้าว บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้นและอบอุ่น บิดาของจ้าวหานเฟิงสั่งการต้อนรับขับสู้อย่างดีที่สุดเท่าที่จวนจะทำได้ เขาถึงกับกำชับให้แม่ครัวเอกลงมือทำอาหารเลิศรสอย่างสุดฝีมือเพื่อไม่ให้ขาดตกบกพร่องต่อจอมทัพ ยามเมื่อเริ่มตั้งสำรับ แม่ทัพเซียวหลงเหยียนก้าวขึ้นนั่งประจำตำแหน่งประธานบนหัวโต๊ะอย่างทรงอำนาจ ก่อนจะเอ่ยปากขอให้จ้าวหานเฟิงขยับมานั่งลงเคียงข้างกายตน

คนตระกูลจ้าวเมื่อได้เห็นภาพนั้น ต่างพากันรู้สึกยินดีและตื้นตันใจเป็นอย่างมากที่ท่านแม่ทัพใหญ่ให้ความเมตตาและเอ็นดูนายกองหนุ่มถึงเพียงนี้ จอมทัพเฒ่ายกจอกเหล้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำอันทรงเกียรติท่ามกลางความเงียบสงัด

"ข้าขอให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าพวกเจ้าทุกคน ณ ที่นี่... ตัวข้าจะเป็นผู้สนับสนุนและผลักดันจ้าวหานเฟิงเอง สักวันหนึ่งในภายภาคหน้า นามของเขาจะต้องเลื่องลือโด่งดังไม่แพ้ข้าอย่างแน่นอน"

ฮูหยิน ไป๋เหม่ยหลาน ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แย้มยิ้มออกมาด้วยความปลาบปลื้มและภาคภูมิใจล้นอก นางทอดสายตามองสามีด้วยความรักลึกซึ้ง นึกยินดีที่อนาคตในภายภาคหน้าของสามีนางนั้นจะสูงส่งเกรียงไกรจนผู้คนทั้งเมืองหลวงแทบจะต้องอิจฉา

ทว่า... ใครเล่าจะคาดคิดได้ว่า ภายใต้บรรยากาศการร่วมรับประทานอาหารอันชื่นมื่นและเปี่ยมด้วยเกียรติยศฉาบหน้านั้น เบื้องล่างใต้โต๊ะอาหารที่ถูกบดบังด้วยผ้าคลุมผืนหนา... ความบิดเบี้ยวอันลึกล้ำกำลังดำเนินอยู่ซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน!

ฝ่ามือหนาอันหยาบกร้านของท่านแม่ทัพใหญ่ ลอบส่งข้ามไปลูบไล้บีบเค้นลงบนหน้าขาแกร่งของนายกองหนุ่ม ก่อนจะสอดล้วงเข้าไปรูดไล้และกุมขยำแก่นกายความเป็นชายของจ้าวหานเฟิงอย่างซุกซนและดุดัน สัมผัสอันช่ำชองจากจอมทัพเฒ่าคอยปรนเปรอสาวรูดมันเป็นจังหวะเน้นย้ำรุนแรง จนร่างของนายกองหนุ่มเสียวสะท้านลึกล้ำไปถึงขั้วหัวใจ

"อึก..."

จ้าวหานเฟิงสะดุ้งน้อยๆ ลำคอแห้งผาก ขนกายลุกซู่ด้วยความวาบหวามระคนหวาดกลัวอย่างขีดสุด ยามนี้ตัวเขาตกอยู่ใต้สถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจแทบขาด มือหนึ่งต้องประคองตะเกียบคีบอาหาร ปั้นแต่งสีหน้ายกยิ้มให้ดูเป็นบุรุษผู้สง่างาม คอยเอ่ยสัตย์วาจาตอบรับคำอวยพรของบิดาและฮูหยินรัก ทว่าเนื้อตัวภายในกลับสั่นเทาละริก สะโพกสอบบิดเร้าเบาๆ ต้านทานแรงอารมณ์สวาทที่กำลังถูกจุดระเบิดขึ้นกลางโต๊ะอาหาร

ท่านแม่ทัพเซียวหลงเหยียนยังคงปั้นหน้ากรีดกรายคุยโวเรื่องความกล้าหาญของนายกองหนุ่มอย่างลื่นไหล ทว่ามือแกร่งเบื้องล่างกลับเร่งจังหวะสาวรูดเค้นคลึงอย่างหนักหน่วง ไร้ซึ่งความปรานี!

ในที่สุด ความเสียวซ่านลึกล้ำอันยาวนานก็พุ่งทะยานถึงขีดสุด ร่างของจ้าวหานเฟิงกระตุกสะท้านเฮือกใหญ่ ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ ยามเมื่อหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นร้อนพุ่งเยิ้มทะลักออกมาจนเปียกชุ่มมือของจอมทัพเฒ่า และไหลเปรอะเปื้อนกางเกงชั้นในของตนเองจนแฉะชื้น ชายหนุ่มพยายามก้มหน้าลงต่ำเพื่อซ่อนแววตาตาอันปรือปรอยและหยาดเหงื่อกาฬที่ผุดซึมเต็มกรอบหน้า ยอมสิโรราบต่อบ่วงตัณหาอันน่าอัปยศนี้ท่ามกลางเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของบิดาและรอยยิ้มละมุนของภรรยาที่กำลังท้องแก่ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าศักดิ์ศรีของเขาถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไปแล้วในวินาทีนั้น!