LOGIN“นางวางแผนปีนเตียงข้างั้นหรือ? เช่นนั้นข้าจะเปิดทางให้นางปีนขึ้นมาแบบไม่เหนื่อย!!” บ้าเอ้ย!ความลำบากที่ไม่เคยพบเจอเช่นนี้ใครอยากอยู่ก็อยู่ไปเถอะ ส่วนนางนั้นขอลาขาด!รีบจับผู้ชายรวยๆแล้วเรียกเงินดีกว่า!
View Moreความรู้สึกแรกที่ปลุก ‘จวี๋เสี่ยวหลาน’ ให้ตื่นขึ้นมาจากความมืดมิด ไม่ใช่แสงไฟจากสปอตไลต์ในถ่ายทำละคร ไม่ใช่เสียงผู้กำกับตะโกนสั่ง ‘คัต’ และยิ่งไม่ใช่เสียงผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังคอยรายงานคิวงานพรีเซนเตอร์ตัวใหม่
ทว่ามันคือความแสบร้อนกลางแผ่นหลัง และความเจ็บระบมไปทั่วทั้งร่าง! "ตื่นได้แล้ว! ยายตัวเกียจคร้าน! คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์หรืออย่างไรถึงได้นอนกินบ้านกินเมืองอยู่ได้!" เสียงแผดแหลมบาดยกขึ้นพร้อมกับแรงสะกิด? ไม่สิ!! ต้องเรียกว่าแรงเตะเข้าที่ชายโครงเบาๆ เสี่ยวหลานสะดุ้งพรวด ขยี้ตาที่พร่ามัวมองไปรอบกาย ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องแต่งตัวของดาราสาวระดับแถวหน้า แต่เป็นห้องโถงมืดอับชื้น ผนังดินโคลน มีกลิ่นฟางแห้งและกลิ่นอับลอยเตะจมูก นี่มันฉากถ่ายทำละครย้อนยุคเรื่องไหนกัน? ผู้กำกับสั่งจัดเซ็ตได้สมจริงเกินไปมั้ยเนี่ย? "ยังจะมาทำตาโตใส่อีก! นังบ่าวซู่เสี่ยวหลาน! วันนี้หากเจ้ายังรดน้ำแปลงดอกโบตั๋นในสวนฝั่งทิศตะวันออกไม่เสร็จก่อนยามซื่อ (09.00-10.55 น.) ข้าวเช้าก็อย่าหวังจะได้ตกถึงท้อง!" หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสีเทาเข้มตวาดแหว พลางโยนถังไม้สองใบพร้อมคานหาบลงบนพื้นส่งเสียงดัง โครม! ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไป หลินเสี่ยวหลานก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนเอง... มือที่เคยผ่านการทำเล็บเจลอย่างดี คอยถือบทละครและแก้วกาแฟยี่ห้อหรู บัดนี้กลับหยาบกร้าน มีรอยถลอกและคราบดินเกรอะกรัง เสื้อผ้าที่สวมใส่คือชุดบ่าวรับใช้สีซีดจางที่มีรอยปะซ่อมแซมหลายจุด ความทรงจำสายหนึ่งไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว! เจ้าของร่างเดิมชื่อ ‘ซูเสี่ยวหลาน’ เป็นเพียงบ่าวชั้นต่ำระดับท้ายแถวในจวน’จวินอันโหว‘ หน้าที่หลักคือทำงานขุดดิน รดน้ำต้นไม้ และงานแบกหามหนักๆ ในสวน เมื่อคืนนี้เด็กสาวผู้นี้อ่อนล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน จนกระทั่งล้มพับหมดสติไปกลางสวน และสิ้นลมหายใจไปอย่างเงียบเชียบ... ส่วนตัวเธอ หลินเสี่ยวหลาน ดาราสาวผู้กำลังรุ่งโรจน์ในยุคปัจจุบัน กลับประสบอุบัติเหตุตกจากสลิงระหว่างถ่ายทำฉากยุทธภพ! ~เดี๋ยวนะ! นี่ข้าทะลุมิติมาอยู่ในร่างสาวใช้ตระกูลขุนนางเรอะ?!~ หลินเสี่ยวหลานกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ก้มลงมองถังไม้สองใบตรงหน้าแล้วคิดในหัวด้วยความคุกรุ่น ~งานบ้าอะไรเนี่ย! ชาติก่อนข้าเป็นถึงดาราสาวค่าตัวสิบล้าน รับงานพรีเซนเตอร์ตัวเดียวก็กินใช้ได้ทั้งปี! แล้วนี่อะไร? ฟื้นขึ้นมาต้องมาหิ้วน้ำรดน้ำต้นไม้ตั้งแต่ไก่โห่เนี่ยนะ?! ดูเสื้อผ้านี่สิ ผ้าป่านสากๆ นี่มันกินผิวข้าหมดแล้ว! แล้วไหนจะไอ้เบี้ยหวัดเดือนละไม่กี่อีแปะนั่นอีก มันจะไปพอซื้อครีมบำรุงผิวหรือขนมอร่อยๆ ได้ยังไงกัน!~ ความคิดในหัวของเธอกำลังวิ่งพล่านด้วยความดุเดือด นัยน์ตาคู่สวยฉายแววไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างที่สุด ~ไม่เลย! หลินเสี่ยวหลานคนนี้จะไม่ยอมจมจ่อเป็นบ่าวตากแดดหน้าดำอยู่อย่างนี้แน่ๆ! สัญญาขายตัวของร่างนี้มีอายุสิบปี... เหอะ! สิบปีเรอะ? รอไปเถอะ! ข้าต้องหาเงินถอนสัญญาบ่าวนี้ให้ได้เร็วที่สุด แล้วเผ่นออกไปเปิดร้านค้าขาย ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์สวยๆ นอกจวนดีกว่า! แต่ก่อนอื่น... ต้องรอดตายจากงานรดน้ำต้นไม้นี่ก่อน!~ แม้ในหัวจะกรีดร้องและนินทาป้าแม่บ้านผู้ดูแลไปแล้วแปดสิบรอบ แต่ภายนอก ซูเสี่ยวหลานกลับก้มหน้าลงต่ำ ปรับสีหน้าให้เรียบร้อย เจียมเนื้อเจียมตัว และดูน่าเอ็นดูที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอส่งเสียงตอบรับเบาๆ อย่างว่าง่าย "เจ้าค่ะ ป้าเหวิน... ข้าจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ" ขออนุญาตเปิดเรื่องใหม่ต่อนะคะ พลอตมันมาแล้ว ถ้าไม่เขียนจะค้างคาใจ🤣🤣 เช่นเคยค่ะ เรื่องนี้เบาสมอง แต่อยากให้ทุกคนมาช่วยลุ้นการปีนป่ายไปสู้ความร่ำรวยของนางเอกนะคะ พยายามจะไม่ยาวมากค่ะ น่าจะราวๆ30ตอนเช่นเคย ฝากทึกคนเอ็นดูและเป็นกพลังใจให้ด้วยนะคะ🙇🏻♀️❤️เสี่ยวหลานสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางรีบเปลี่ยนสีหน้าจากอาการโกรธเกรี้ยวในใจ กลายมาเป็นใบหน้าสำนึกผิด น้ำตาคลอเบ้ารื้นขึ้นมาอย่างสมบทบาท ราวกับกวางน้อยผู้หวาดกลัวและน่าสงสารที่สุดในสามโลก"บ่าว... บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ!" เสี่ยวหลานรีบโขกศีรษะลงกับพื้นเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความสามารถทางการแสดงระดับเทพ "เมื่อครู่นี้... บ่าวเห็นกระดาษรายงานของซื่อจื่อวางอยู่ตรงนั้นพอดี ใจจึงมัวแต่กังวลว่าจะทำความสะอาดไม่เรียบร้อย เกิดสะดุดชายกระโปรงตัวเองเข้าจนหกล้ม บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะทำลายเอกสารสำคัญเลยนะเจ้าคะ! ฮือ... ขอซื่อจื่อโปรดลงโทษด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"(ในใจ: ลงโทษบ้าลงโทษบออะไรล่ะ! อยากให้ตบรางวัลปลอบขวัญเป็นตั๋วเงินสิบตำลึงต่างหากเล่า! พ่อคนไร้หัวใจเอ๊ย ปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ ล้มลงไปได้ยังไง ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษสิ้นดี!)หลี่เฉิงหยางยืนกอดอก มองการแสดงละครฉากใหญ่ของแม่สาวน้อยตรงหน้าแล้วแอบถอนหายใจยาวด้วยความระอาปนเอ็นดูแม่นางผู้นี้... บทจะสู้ชีวิตก็สู้ซะจนน่าขัน ร้องไห้เรียกคะแนนความน่าสงสารเก่งเป็นที่หนึ่ง แถมในใจยังด่าเขาว่าไร้ความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่างหาก ถ้าเขาไม่ยอมเล่น
มุมปากหยักลึกของซื่อจื่อหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน เขายังคงแสร้งทำเป็นก้มหน้าอ่านตำราต่อไป ไม่เอ่ยทักท้วง ปล่อยให้แม่นักแสดงสาวเปิดฉากการแสดงได้ตามใจชอบเสี่ยวหลานสูดหายใจเข้าลึก เรียกความรู้สึกความซุ่มซ่ามแบบเป็นธรรมชาติ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้จันทน์หอมช้าๆ กะระยะองศาและน้ำหนักอย่างแม่นยำราวกับคำนวณด้วยวิชามารชั้นสูงเอาละนะ... ขาซ้ายก้าวเหลื่อม ขาขวาทำเป็นสะดุดชายกระโปรงเล็กน้อย... โย่ว!"อุ้ย!"เสียงอุทานหวานหยดดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เซถลาไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ถาดไม้ในมือเอียงวับ ถ้วยชาสมุนไพรสีชาเข้มกระฉอกออกมา เกือบราดกระจายไปบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญทางราชการ!แป๊ะ! เคร้ง!ชาอุ่นๆ เลอะเปรอะเปื้อนกระดาษรายงานสำคัญเพียงนิดเดียวก็จริง ทว่าเสี่ยวหลานไม่ได้สนใจกระดาษเหล่านั้นเลย แผนการขั้นต่อไปคือการล้มตัวลงไปในอ้อมอกแกร่งของพระเอกตามบทละครน้ำเน่า!(ฮึบ! ล้มลงไปซบอกอุ่นๆ ของซื่อจื่อ แล้วทำหน้าตาน่าสงสารน่าเอ็นดู น้ำตาซึมหนึ่งหยด... เสร็จโจร!)เสี่ยวหลานหลับตาปี๋ ทิ้งน้ำหนักตัวลงข้างหน้าเตรียมรับสัมผัสจากอ้อมแขนกว้างของหลี่เฉิงหยาง ทว่า... เหตุการณ์กลับไม
หลังจากวันรับปากเรื่องรักษากล้วยไม้ หลินเสี่ยวหลานก็ใช้ชีวิตอยู่ในจวนจวินอันโหวด้วยความกระตือรือร้นราวกับติดสปริง ภารกิจรดน้ำต้นไม้ช่วงเช้าถูกยกระดับในหัวสมองให้กลายเป็น ‘คลาสออกกำลังกายปั้นหุ่นสโลว์ไลฟ์’ ส่วนช่วงบ่ายคือช่วงเวลาทองแห่งการหาช่องทางเข้าหา ‘เป้าหมายเงินสด’ อย่างหลี่เฉิงหยางทว่า ผ่านมาสามวันเต็มๆ นอกจากกล้วยไม้ที่นางแอบไปพรวนดินใส่ปุ๋ยสูตรลับ (ที่แอบไปขอเศษผักจากโรงครัวมาหมักเองแบบลับๆ) จะเริ่มผลิใบเขียวขจีขึ้นมาแล้ว นางก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องตั๋วเงินสิบตำลึงสักที!ไม่ได้การ! นั่งรอวาสนาคงไม่ได้เงินมาแปะหน้าผากแน่ๆ ดาราสาวสายสู้ชีวิตอย่างหลินเสี่ยวหลานจะมานั่งตบยุงรอกลยุทธ์ธรรมชาติไม่ได้! ในเมื่อซื่อจื่อหน้าตายไม่ยอมเดินมาหา ข้าก็ต้อง ‘สร้างสถานการณ์’ ให้เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเองสิ!แผนการขั้นเด็ดขาดจึงถูกร่างขึ้นในสมองอันเพริดแพร้วของเธอทันที!บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตรเข้ามาภายในห้องหนังสือหลัก หลี่เฉิงหยางกำลังนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของหัวเมืองในความดูแลด้วยสีหน้าเรียบเฉย สุขุม และเยือกเย็นตามเคย ทว่าลึกๆ แล้ว ในใจของเขากลับ
เฉิงหยางขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องหนังสือที่ว่างเปล่า หน้าต่างก็ปิดสนิท ไม่มีทางที่คนนอกจะแอบเข้ามาพูดจาพล่อยๆ ได้ ทว่าเสียงนั้นกลับดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!(ฮั่นแน่! มองหน้าแบบนี้ หรือว่าพ่อรูปหล่อจะสงสัยในตัวข้า? ไม่ได้การๆ ข้าต้องทำตัวให้ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูเข้าไว้ เป้าหมายของเราคือการเป็นบ่าวคนโปรด แล้วไต่เต้าไปสู่ตำแหน่ง ‘ฮูหยินน้อย’ หรืออย่างน้อยๆ ก็ขอเงินก้อนโตค่าปิดปากหรือค่าไถ่ตัวแลกสัญญาบ่าวสิบปีนี่ซะ!)“...หา?!” หลี่เฉิงหยางเผลอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกตะลึงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาคมกริบมองสาวใช้ตรงหน้าด้วยสายตาประดุจเห็นผีกลางวันแสกๆนาง... นางเมื่อครู่นี้พูดอะไรนะ?! คิดจะไต่เต้ามาเป็นฮูหยินน้อยเรอะ?! แล้วไอ้เสียงแปลกๆ ที่ดังอยู่ในหัวเขานี่มันคืออะไรกัน หรือว่าเขาทำงานหนักจนหูแว่ว!! ได้ยินเสียงความคิดของคนอื่นเข้าแล้วจริงๆ?!หัวใจของซื่อจื่อหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็นเริ่มเต้นรัวด้วยความสับสนระคนตกใจ เขาพยายามตั้งสติ หรี่ตามองซู่เสี่ยวหลานที่ตอนนี้กำลังแสร้งทำเป็นก้มหน้าเช็ดพื้นไม้ด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกับลูกแมวเชื่องๆ(แหม มองนานขนาดนี้ เขินนะเ











