ตอนที่ 16 เริงระบำใต้เงาตัณหา

ภายในเรือนนอนบัดนี้อบอวลไปด้วยมวลอากาศที่หนาแน่นด้วยความใคร่และกลิ่นกำยานหอมอวล ภาพของไป๋เหม่ยหลานที่จ้าวหานเฟิงเห็นในยามนี้ สลัดคราบฮูหยินผู้เรียบร้อยอ่อนหวานที่เขาเคยเทิดทูนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสตรีที่ตกอยู่ใต้บ่วงราคะอันดิบชื้น

มือบางข้างหนึ่งของนางยกขึ้นบีบเค้นนวดคลึงปทุมถันอวบอิ่มที่คัดตึงแน่นตามแรงอารมณ์ ส่วนมืออีกข้างกระชับท่อนไม้แกะสลักเนียนลื่น ค่อยๆ ขยับสอดลึกและกดจมเข้าสู่ส่วนลึกที่สุดของเรือนร่างอย่างเชื่องช้า ทว่าเน้นย้ำทุกจังหวะตอกตรึง

"ท่านพี่... เวลาที่ข้าคิดถึงท่าน... ข้าล้วนใช้เจ้าสิ่งนี้เพื่อบรรเทาความทรมาน..."

นางส่งสายตาฉ่ำปรือที่เคลือบแฝงไปด้วยประกายไฟราคะสบประสานกับเขา จงใจเริงระบำและแสดงรสเสน่หาด้วยการสำเร็จความใคร่ให้ผู้เป็นสามีได้ชมดูเป็นขวัญตา ครรภ์กลมกลึงที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจเหนื่อยหอบ ยิ่งขับเน้นให้ภาพตรงหน้าดูเย้ายวนใจอย่างร้ายกาจ

"ในยามที่มันเสียดสีอยู่ภายในกายข้า... ข้าไม่เคยเรียกหาผู้ใด นอกจากครางชื่อของท่าน..."

หญิงสาวเริ่มเร่งเร้าจังหวะ สาวรูดท่อนไม้จำลองยัดลึกเข้าออกจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอาย หยาดน้ำแห่งความปรารถนาอุ่นร้อนไหลเยิ้มชโลมชุ่มท่อนไม้จนเลื่อมพรายสลับกับผิวกายเนียนที่ขยับเขยื้อน

"จ้าวหานเฟิง... ข้าเสียว... ข้าเสียวเหลือเกิน..."

เสียงครวญครางแหบพร่าที่เปล่งออกมาพร้อมชื่อของเขา ทำให้นายกองหนุ่มถึงกับสะท้านเยือก ลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ หัวใจเดือดพล่านด้วยมิติอารมณ์ที่สับสนปนเปอย่างรุนแรง ด้านหนึ่งเขาตื่นตะลึงและคาดไม่ถึงว่าภายใต้หน้ากากฮูหยินผู้สูงศักดิ์ เมียรักของเขาจะซ่อนเร้นความเร่าร้อนจัดจ้านและแรงขับดิบอันดิบเถื่อนไว้มากมายถึงเพียงนี้

แก่นกายความเป็นชายของนายกองหนุ่มที่ทำท่าว่าจะสยบยอมและหลับสนิทไปเพราะความบอบช้ำจากศึกราคะก่อนหน้า กลับถูกกระตุ้นให้ฟื้นคืนชีพกระตุกเร้าขึ้นมาอีกครา ความแข็งขืนอันรวดร้าวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างฝืนธรรมชาติ ทว่าปฏิเสธไม่ได้ว่ามันถูกจุดประกายขึ้นด้วยภาพลักษณ์อันสลัดคราบจารีตของสตรีตรงหน้า

"ไป๋เหม่ยหลาน... คืนนี้เจ้าช่วยมอบความสุขสมให้ข้าได้หรือไม่..."

ชายหนุ่มเค้นเสียงกระซิบพร่าที่ปนเปไปด้วยความกระสันอยากและเสียงหอบหายใจ เขาเอ่ยคำร้องขออันแสนเห็นแก่ตัว ให้นางสำเร็จความใคร่ด้วยท่อนไม้แกะสลักต่อหน้าเขาต่อไปจนกว่าร่างของนางจะทะยานถึงปลายทางวสันต์ และในขณะเดียวกัน เขาก็ตระกองรั้งให้สตรีมีครรภ์ผู้เป็นภรรยา น้อมศีรษะลงต่ำเพื่อใช้ริมฝีปากอันเย้ายวนโลมเลียหยอกเย้ากับความเป็นชายของเขา

"ได้สิเจ้าค่ะ... ขอเพียงเป็นสิ่งที่ท่านพี่ปรารถนา มีสิ่งใดที่น้องจะปรนนิบัติให้ท่านมิได้..."

คำตอบรับนั้นแผ่วเบา ทว่าแววตาของนางที่ช้อนขึ้นมองกลับฉายประกายดิบเถื่อนและหิวโหยในรสกามารมณ์อย่างที่ไม่เคยปรากฏบนดวงตากรุยเกลี่ยคู่เดิม ไป๋เหม่ยหลานโน้มกายที่อุ้ยอ้ายลงต่ำ สองมือยังคงเกาะกุมและสาวรูดท่อนไม้จำลองขับเคลื่อนเข้าออกช่องทางรักของตนเองจนน้ำสวาทเอ่อล้นฉาดแฉะ ขณะที่ริมฝีปากอุ่นก็อ้าอมครอบครองแก่นกายของสามีเข้าสู่โพรงปากนุ่ม เรียวลิ้นของนางตวัดพลิ้วไหว สลับจังหวะดูดดึงและโลมเลียอย่างหนักหน่วงระคนช่ำชอง

สัมผัสอันจู่โจมจากเรียวลิ้นของภรรยาทำเอาจ้าวหานเฟิงสะท้านเยือกไปทั้งร่าง เส้นขนลุกชันด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งริ้วขึ้นสู่สมอง ในมิติหนึ่งของจิตใจ ชายหนุ่มรู้สึกราวกับกำลังได้รับการชำระล้างตราบาปจากชายอื่นด้วยน้ำมือของภรรยาตนเอง ทว่าในอีกมิติหนึ่ง บรรยากาศอันวิปริตบิดเบี้ยวที่คนทั้งสองกำลังตักตวงรสรักเข้าหากันอย่างบ้าคลั่งนี้ กลับสะท้อนให้เห็นว่า ทั้งเขาและนางต่างก็ถูกไฟตัณหาแผดเผาจนแหลกสลายไม่ต่างกัน

ขณะที่เรียวลิ้นและริมฝีปากอุ่นร้อนยังคงทำหน้าที่ดูดเลียปรนเปรอแก่นกายของสามีอย่างบ้าคลั่ง สองมือของนางก็ยังคงขยับไหว สาวรูดท่อนไม้แกะสลักเข้าออกช่องทางรักที่แฉะชื้นอย่างหนักหน่วง ท่วงทำนองที่สอดประสานกันอย่างวิปริตบิดเบี้ยวนี้ ได้ฉุดกระชากจิตใต้สำนึกของไป๋เหม่ยหลานให้หลุดลอยเข้าสู่ห้วงแห่งจินตนาการอันมืดมิด

ภายใต้เพลิงราคะที่โหมกระหน่ำ หญิงสาวเผลอไผลจินตนาการไปว่า เรือนร่างอันอุ้ยอ้ายของตนกำลังถูกรุมทึ้งและเติมเต็มด้วยบุรุษฉกรรจ์พร้อมกันถึงสองคน... คนหนึ่งกำลังควบคุมและยัดเยียดความแข็งขืนเข้าสู่โพรงปากของนางอย่างป่าเถื่อน ส่วนบุรุษอีกคนกำลังขับเคลื่อนกระแทกกระทั้นเข้าใส่เรือนร่างส่วนล่างของนางอย่างไร้ความปรานี

ภาพลวงตาอันแสนร่านร้อนและละเมิดจารีตนั้น ยิ่งขุดสัญชาตญาณดิบในกายของสตรีมีครรภ์ให้ตื่นเพลิดเลิศเลอ เสียงครางที่เคยแผ่วเบาอ่อนหวานตามประสากุลสตรี พลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องครางกระเส่าดิบเถื่อน ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเสพสมจนสำลักความเสียวซ่าน

"อื้อออ!... อึก... ฮ๊าาา!... จ้าว... จ้าวหานเฟิง... อ๊าาางค์! สองคน... มันเต็มไปหมด... อึ่ก... อูยยย... เสียว... เสียวจะตายอยู่แล้ว! แฉะ... แฉะไปหมดแล้วเจ้าค่ะ! อ๊ะ... อ๊าาาาา!"

เสียงครวญครางแหบพร่าสลับกับเสียงอื้ออึงในลำคอดังสะท้อนก้องเรือนนอน ผสมปนเปไปกับเสียงบดเบียดเสียดสีของท่อนไม้ที่ยัดลึกเข้าออกจนน้ำแห่งความปรารถนาอุ่นร้อนไหลทะลัก เยิ้มชโลมชุ่มโชกหน้าขาเนียนและเปรอะเปื้อนผ้าปูเตียงเป็นวงกว้าง

ดวงตาของนางฉ่ำปรือจนแทบกลับกลอก ร่างกายสั่นสะท้านบิดเร้าด้วยความรัญจวนใจขีดสุด จินตนาการอันวิปริตที่สร้างความสุขสมอย่างทารุณนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ไป๋เหม่ยหลานจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของตัณหา ทว่ามันยังทำเอาจ้าวหานเฟิงที่มองอยู่เบื้องบนถึงกับเสียวสะท้านลึกล้ำจนแทบกระสันหลั่ง เพราะภาพภรรยาที่กำลังครวญครางอย่างดิบเถื่อนตรงหน้า

เรือนนอนอันมิดชิดบัดนี้เดินทางมาถึงจุดเดือดพล่านขีดสุด ยามเมื่อจินตนาการอันวิปริตบิดเบี้ยวของภรรยาและจังหวะดูดกลืนอันช่ำชองบีบคั้น ร่างกายของจ้าวหานเฟิงพลันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความเสียวซ่านแล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนพร่าเลือน ชายหนุ่มระเบิดอารมณ์สวาทพร้อมทั้งปลดปล่อยน้ำแห่งความปรารถนาสีขาวขุ่นอุ่นร้อนทะลักออกมาคาโพรงปากของฮูหยิน

หากเป็นแต่ก่อน ไป๋เหม่ยหลานผู้เป็นกุลสตรีในกรอบจารีตย่อมต้องเอียงอายและปฏิเสธสิ่งนี้ ทว่าในยามนี้ เพลิงราคะที่สั่งสมมานานจากการแยกจากกันแสนโรยราได้ขับเคลื่อนให้นางกลายเป็นสตรีที่คลุ้มคลั่ง หญิงสาวไม่เพียงไม่รังเกียจ แต่นางกลับกลืนกินและใช้เรียวลิ้นตวัดดูดเลียหยาดน้ำรักทุกลำหยาดหยดด้วยความหิวกระหาย ราวกับต้องการสูบกลืน          จิตวิญญาณของสามีเข้าไปในกาย

"ท่านพี่... รู้สึกดีบ้างไหมเจ้าค่ะ..." นางเอ่ยถามเสียงพร่า แววตาฉ่ำปรือระคนเว้าวอน ขณะที่มุมปากยังมีคราบน้ำรักเปรอะเปื้อน

ใบหน้าของจ้าวหานเฟิงยังคงบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านขีดสุด ลมหายใจหอบกระชั้น ยามนี้ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารสสัมผัสของนางช่างดึงรั้งจิตวิญญาณดิบของเขาได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปลูบไล้ดวงหน้าของนาง พลางเค้นเสียงเอ่ยชื่นชม

"เจ้าช่าง... ทำหน้าที่ของสตรีได้ดียิ่งนัก ไป๋เหม่ยหลาน"

เมื่อได้รับคำชมที่เปรียบเสมือนรางวัล ฮูหยินหนุ่มก็ไม่รอช้า นางขยับกายอุ้ยอ้ายขึ้นมาคร่อมทับ โน้มใบหน้าลงมาใช้ริมฝีปากที่ยังคงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นรสของน้ำรัก บดขยี้ลงบนเรียวปากของชายหนุ่มอย่างดูดดื่ม แลกเปลี่ยนรสสัมผัสอันชื้นแฉะและคาวโลกีย์ร่วมกัน ราวกับเป็นการเรียกร้องรางวัลและทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของในตัวขุนศึกหนุ่มอย่างสมบูรณ์

หลังจากพายุตัณหาอันบ้าคลั่งล่มสลายลง ทิ้งไว้เพียงคราบน้ำสวาทและรอยราคะสีเทาประดับเตียง คนทั้งสองที่ต่างฝ่ายต่างผ่านศึกหนักในรูปแบบของตนเอง ก็ทิ้งกายสวมกอดซบอิงแอบแนบชิด และหลับใหลเคียงคู่กันไปท่ามกลางราตรีกาลอันเงียบสงบ...