All Chapters of เรือนหลังฉ่ำราคะ: Chapter 1 - Chapter 10

นับแต่ทั้งสองตกลงปลงใจใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน จ้าวหานเฟิง ก็ทุ่มเทปรนเปรอความรักและความใคร่ให้แก่ฮูหยินรักอย่างหิวโหย ทุกหยาดหยดแห่งบุรุษเพศถูกอัดฉีดเข้าสู่กายของนางด้วยความตั้งใจมั่น มิใช่เพียงเพื่อกามารมณ์ที่พัดพาไป ทว่าคือความปรารถนาที่จะสร้างโซ่ทองคล้องใจ ให้ครอบครัวสมบูรณ์พร้อม แม้ในช่วงหลายราตรีที่ผ่านมาเขาจะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่เมื่อได้เห็นหยาดเหง้าแห่งชีวิตที่เขามอบให้นาง เขาก็พร้อมจะอุทิศกายใจให้จนสิ้นแรง"ท่านพี่... ท่านช่างแข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งนัก ข้าหวังเหลือเกินว่าหากลูกของเราเกิดมา เขาจะองอาจกล้าหาญได้ครึ่งหนึ่งของท่าน" ไป๋เหม่ยหลาน เอ่ยชมพลางปรนนิบัติบุรุษของนางด้วยจริตที่เย้ายวน"วางใจเถิดฮูหยิน... ข้ากำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อสร้างเขาขึ้นมา เขาจะต้องสมบูรณ์แบบไม่แพ้เจ้าและข้าแน่นอน" จ้าวหานเฟิงคำรามเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโหมกายเข้าใส่ร่องสวาทที่อุดมสมบูรณ์ของนางอีกครั้ง เสียงร้องครวญครางที่เปี่ยมด้วยความสุขสมของนางยิ่งโหมไฟราคะให้ลุกโชน จนในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยหยาดธารสีขาวขุ่นเข้าสู่ห้วงลึกของนาง เพื่อฝากฝังทายาทไว้ตามปรารถนากาลเวลาผ่านไปภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น ไป๋เหม่

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศอันแสนสงบ แสงอาทิตย์อ่อนๆ ค่อยๆ สาดทอผ่านช่องว่างของม่านกระโจมเข้ามาเบื้องใน จ้าวหานเฟิง ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ความทรงจำสุดท้ายอันเลือนรางคือสมรภูมิที่นองเลือดและความเหนื่อยล้าที่เกินขีดจำกัด ทว่าในยามนี้เขากลับรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวราวกับปุยเมฆ เรี่ยวแรงที่เคยมีดูเหมือนจะถูกรีดเค้นออกไปจนหมดสิ้น อาจเพราะการดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง... หรืออาจเป็นเพราะผลพวงจากเหตุการณ์เร่าร้อนลึกลับที่เขาเข้าใจว่าเป็นเพียงความฝันเมื่อคืน"ทหารหนุ่ม... เจ้าตื่นแล้วหรือ"น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเมตตาดังขึ้นทำลายความเงียบ ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาคือบุรุษวัยกลางคนที่มีร่างกายสูงใหญ่กำยำ แม้เส้นผมจะเริ่มมีสีดอกเลาตามวัย 57 ปี แต่สง่าราศีและกลิ่นอายแห่งอำนาจยังคงเข้มข้นดุจราชสีห์หนุ่ม เขาคือ แม่ทัพเซียวหลงเหยียน ผู้เป็นตำนานนั่นเอง"ท่านแม่ทัพ!"จ้าวหานเฟิงอุทานด้วยความตกใจที่ได้พบกับจอมทัพในดวงใจอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ด้วยสัญชาตญาณทหาร เขาฝืนสังขารพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อทำการคารวะตามธรรมเนียม ทว่าทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ขาทั้งสองข้างกลับอ

ม่านราตรีคลี่ตัวหนาทึบ ท้องฟ้าเบื้องบนพราวพร่างไปด้วยแสงระยิบระยับของหมู่ดาว แม่ทัพเซียวหลงเหยียนเอ่ยชวนจ้าวหานเฟิงให้มาร่วมชำระล้างกายที่ลำธารท้ายค่ายด้วยกัน แม้ใจหนึ่งของนายกองหนุ่มจะรู้สึกระแวดระวังและเอ่ยปากปฏิเสธที่จะลงไปอาบน้ำร่วมสระกับผู้เป็นนาย ทว่าด้วยมารยาทและการรักษาฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา เขาจึงจำต้องทรุดกายนั่งลงริมตลิ่งเพื่ออยู่รอเป็นเพื่อนเซียวหลงเหยียนหาได้บีบคั้นหรือบังคับฝืนใจพยัคฆ์หนุ่มไม่ นัยน์ตาคมปลาบของจอมทัพผู้เฒ่าจับจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาอันหยาดเยิ้มปิดความปรารถนาไว้ไม่มิด ท่ามกลางเสียงสายน้ำไหลรินระเรื่อย สายตาของทั้งสองสอดประสานกันอย่างมีความหมายลึกซึ้ง จอมทัพค่อยๆ ปลดเปลื้องชุดเกราะหนักของตนออกทีละชิ้นอย่างเชื่องช้า...ทีละชิ้น... ราวกับจงใจละเลียดเวลา เผยให้เห็นแผงอกกำยำและมัดกล้ามเนื้ออันแน่นตึงสมชายชาตรี แม้จะผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานแต่เรือนร่างนั้นยังคงทรงพลังดั่งศิลาแกร่ง ร่างเปลือยเปล่าของจอมทัพค่อยๆ ก้าวลงสู่ลำธารอันเย็นเยียบช้าๆ ก่อนจะแหงนใบหน้ามองแสงจันทร์นวลที่ลอยเด่นอยู่กลางนภาพลางเอ่ยถาม"เจ้าคิดว่า... ฝีมือของนายกองเสิ่นหลันซินเป็นอย่างไรบ้าง?"คำ

หยาดธารสีขาวขุ่นที่พรั่งพรูออกมาเมื่อครู่ หาใช่จุดสิ้นสุดอันเป็นปลายทาง ทว่ามันกลับเป็นเพียงอารัมภบทเริ่มต้นของมรสุมความเสียวซ่านที่แท้จริงเท่านั้น แม่ทัพเซียวหลงเหยียนผู้กุมชะตาและได้ครอบครองนายกองหนุ่มอย่างสมใจอยากในด่านแรก ย่อมมิคิดจะหยุดอยู่เพียงเท่านี้ ในใจของจอมทัพเฒ่าหมายมั่นปั้นมือว่า จะเคี่ยวกรำและเนรมิตให้ค่ำคืนนี้กลายเป็นราตรีอันแสนวิเศษล้ำลึกของจ้าวหานเฟิง เขาจะใช้ทุกศาสตร์แห่งกามราคะหล่อหลอมให้พยัคฆ์หนุ่มรูปงามผู้นี้ ลุ่มหลงมัวเมาในรสสัมผัสที่เขามอบให้จนถอนตัวไม่ขึ้นอีกต่อไปทว่าเมื่อลมราตรีเริ่มโชยสะบัดพัดพาเอาความหนาวเหน็บแห่งขุนเขาเข้ามากัดกินผิวเนื้อ คนทั้งคู่จึงจำเป็นต้องพักสนามรักชั่วคราว ขยับกายแต่งองค์ทรงเครื่องและจัดแจงเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เข้าที่ เพื่อเตรียมเคลื่อนย้ายเปลี่ยนสถานที่ในการสำแดงบทรักอันเร่าร้อนบทต่อไปภายในร่มผ้าใบในระหว่างทางที่เดินทอดน่องกลับคืนสู่กระโจมที่พัก จ้าวหานเฟิงในยามนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากลูกนกปีกหัก แข้งขาของเขาอ่อนเปลี้ยสั่นระริกจนแทบก้าวเดินไม่ไหว ทุกย่างก้าวคล้ายจะทรุดฮวบลงกับผืนดิน ด้วยเพราะเมื่อครู่ตนเองเพิ่งถูกจอมทัพผู้เหนือหัวสูบกลื

ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งกามราคะที่เพิ่งมอดดับลง บุรุษต่างวัยทั้งสองยังคงนอนทอดกายกอดก่ายคลอเคลียกันอยู่บนผืนฟูกหนา ทว่าในวินาทีนั้นเองผ้าม่านผืนใหญ่ของกระโจมพักพลันถูกตลบเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำลายห้วงเวลาอันแสนสุขสมของคนทั้งคู่ลงในพริบตาแม่ทัพเซียวหลงเหยียนตวัดสายตาคมปลาบจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเคืองอย่างปิดไม่มิด รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในกระโจมคล้ายจะลดฮวบลง จอมทัพตวาดสุ้มเสียงเฉียบขาดทรงอำนาจ"ตัวเจ้านั้นช่างบังอาจนัก! กล้าดีอย่างไรจึงเข้ามาภายในกระโจมของข้าโดยมิได้รับอนุญาต!"ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามนี้คือทหารชั้นผู้น้อยนายหนึ่ง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวระคนเจ็บปวดลึกๆ นายทหารปลายแถวผู้นี้มีนามว่าซุ่นจื่อ ในวัยสามสิบห้าปี แววตาที่เขาทอดมองภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความตัดพ้อและขมขื่น เพราะในความเป็นจริงอันโหดร้าย... ซุ่นจื่อผู้นี้ก็หาได้ต่างจากจ้าวหานเฟิงในยามนี้ไม่ เขาเป็นเพียงของเล่นกาม ชิ้นเก่าที่ท่านแม่ทัพเคยใช้เชยชมเพื่อบำบัดความเปลี่ยวเหงาในยามราตรีคล้อยต่ำ ทว่าบัดนี้กลับถูกละเลยอย่างสิ้นเชิงเมื่อมีพยัคฆ์หนุ่มรูปงามเข้ามาแทนที่ซุ่นจ