ตราบาปสีขาว

หัวใจของวริญญาดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง เมื่อกลับมายังคอนโดที่พักอาศัย แล้วพบว่า ชางได้หายไปพร้อมกับเสื้อผ้าในตู้ ที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ตัว

หญิงสาวเที่ยวเดินตามหาเขาภายในห้องของเธอทุกห้องด้วยความร้อนรน เพราะตั้งแต่ผู้ชายคนนั้นมาอยู่กับวริญญาเป็นเวลานานนับเดือน เขาแทบจะไม่เคยออกไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว

วริญญาอุตส่าห์รีบกลับมาหา แต่กลายเป็นว่าเธอไม่พบหน้าเขาอีกแล้ว

เจ้าของร่างบางค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นด้วยความสะเทือนใจ เธอเที่ยวเดินออกตามหาเขาในภายในบริเวณรอบๆ คอนโดด้วยความหวัง กระทั่งเวลาได้ย่างเข้าอีกวัน แต่หญิงสาวก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาเลย 

วริญญาถึงกับยอมลางานเพื่อรอคอยเขาอยู่ที่ห้องต่อจากนั้นอีกหลายเพลา แต่สุดท้ายก็เหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา

ความเครียดทำให้วริญญาไม่สามารถกินและนอนได้เหมือนปกติ และมีอาการหน้ามืดวิงเวียนคล้ายจะอยากอาเจียนตามมา

เจ้าของร่างบางลุกขึ้นจากเตียง แล้วรีบวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำหลังจากนั้น ระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน ที่ทำให้หญิงมีสาวอาการคล้ายกับตัวเองกำลังตั้งครรภ์ นั่นจึงทำให้ความรู้สึกหวาดกลัว เข้ามากัดกินขั้วหัวใจในทันที

เธอรีบไปที่ซื้อที่ตรวจครรภ์ในร้านขายยา แล้วกลับมาคอนโดเพื่อต้องการจะทดสอบการตั้งครรภ์ และผลที่ออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนในนั้น ปรากฏว่ามันเป็นสองขีด

ใบหน้าของหมอสาวซีดขาวราวกระดาษเมื่อผลชี้วัดชัดเจนว่า

วริญญา...เธอกำลังตั้งครรภ์

ตลอดเวลาเกือบเดือนเธอมั่นใจว่า เธอป้องกันตัวเองอย่างดี  และเห็นเขาสวมถุงยางอนามัยทุกทีเวลาที่มีความสัมพันธ์ด้วยกัน แต่ทำไมเธอถึงตั้งครรภ์ขึ้นมาได้

ต้องเป็นครั้งแรกนั่นละที่มีอะไรกัน โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ใส่ถุงยาง หัวใจของวริญญาดิ่งลงอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นมาได้ ก่อนใช้มือทั้งสองข้างยกขึ้นมาปิดริมฝีปากบางของตัวเองพร้อมกับสะอื้นไห้

ทั้งที่เป็นเพียงครั้งแรกของหญิงสาว แต่ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะทำให้เธอตั้งครรภ์ได้ มันเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของเธอเองที่ชะล่าใจ เป็นหมอเสียเปล่าหากใครรู้เข้าก็คงจะอายเขาไปทั้งเมือง

นอกเหนือไปกว่านั้นวริญญาไม่สามารถถามหาความรับผิดชอบเอากับใครเขาได้ ในเมื่อผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเขาจะโอบอุ้มและดูแลความรู้สึกทั้งมวลได้หายไป สุดท้ายมันกลับกลายเป็นเพียงแค่ความว่างเปล่า เท่านั้นเอง

“ชาง ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายใจดำกับฉันขนาดนี้? คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมถึงทิ้งกันไป?”

วริญญาฟูมฟายด้วยความเสียใจทั้งน้ำตา ก่อนจะตั้งสติแล้วจึงค่อยคิดหาทางแก้ไข

แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปในวันข้างหน้า วริญญาจะไม่มีวันทอดทิ้งลูกที่อยู่ในท้องของเธออย่างเด็ดขาด

คนที่เธอควรจะตัดทิ้งมันออกไปจากหัวใจ นั่นก็คือ ‘ชาง’ ผู้ชายที่มีชื่อให้เธอเรียกได้แค่เพียงพยางค์เดียว

4 ปีต่อมา

เมือง กัป โอดซาลป์ ประเทศฝรั่งเศส

หลังจากที่วริญญารู้ตัวว่ากำลังตั้งครรภ์ หญิงสาวก็ได้ยื่นใบลาออกกับทางโรงพยาบาล เพราะต้องการย้ายตัวเองมาอยู่ที่ฝรั่งเศส โดยไม่เคยบอกให้ใครได้รู้เลยสักคน

รูปร่างบอบบางไม่ต่างไปจากเมื่อครั้งยังมาถึงที่นี่ใหม่ๆ วริญญาเดินอย่างคล่องแคล่วว่องไวอยู่ภายในบ้าน เพื่อจัดแจงทำอาหารเช้าให้กับเจ้าตัวน้อย

เชน...นั่นคือชื่อของเจ้าลูกชาย ที่อยู่ในวัยสามขวบกว่าๆ

“มัม มัมคับ”

เสียงของลูกชายตัวน้อยที่ย่างเข้าสู่วัยที่จะต้องไปโรงเรียนชั้นอนุบาล ร้องเรียกหาคนเป็นมารดาลั่นบ้าน เพราะต้องการให้เธอหันมาสนใจ

“ว่ายังไงจ๊ะ เชน”

วริญญาขานรับ พร้อมกับรีบเดินเข้าไปอุ้มเจ้าลูกชายขึ้นมาไว้แนบอก ก่อนจะกดปลายจมูกโด่งลงไปบนพวงแก้มขาวผ่อง

“หนูหิวแล้วคับมัม” เด็กชายบอก ก่อนยื่นใบหน้าน่ารักเข้าไปหอมแก้มคนเป็นมารดาซ้ำๆ อย่างต้องการจะเอาคืนในปริมาณที่มากกว่า จากนั้นจึงผละออกมาหัวเราะชอบใจ

นิสัยชอบเอาชนะและเอาแต่ใจเหมือนกับพ่อไม่มีผิด...ความคิดนี้ปรากฎเข้ามาในสมองของเธอแว๊ปหนึ่ง ซึ่งหญิงสาวต้องรีบตัดมันออกไปจากหัวสมองของตัวเองให้ไว

ถามว่าทำได้ไหม?

แหง๋ละ...ไม่เคยทำได้เลยสักวัน...

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ระยะเวลาผ่านมาสี่ปี แต่ไม่เคยมีสักวันที่ทำให้เธอลืมผู้ชายคนนั้นได้ ผู้ชายใจร้ายที่มีชื่อเรียกสั้นๆ ว่า ‘ชาง’ ผู้ชายที่เคยสร้างตราบาปไว้ให้กับเธอ...

ไม่ใช่สิ...มันไม่ตราบาปแต่มันคือ ‘เชน’ ลูกชายที่น่ารัก ลูกชายที่เป็นทั้งแก้วตาและดวงใจของเธอต่างหาก หาใช่ตราบาปเหมือนที่เธอเคยคิด...  

วริญญาพาเจ้าตัวน้อยไปนั่งบนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะหันไปมองคนเป็นมารดา ที่เดินเข้ามาด้านในก่อนจะหันไปปิดประตูบ้าน ที่มองเห็นหิมะกำลังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายอยู่ภายนอก

“แม่ว่าลูกควรจะต้องอ่านจดหมายฉบับนี้นะริญญ่า”

กานดาบอก ในขณะยื่นจดหมายที่ถูกส่งมาจากเมืองไทย ให้กับวริญญาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

วริญญามาอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่รู้ตัวว่าเริ่มตั้งครรภ์ เพราะจรรยาบรรณของคนเป็นหมอหรือกระทั่งสามัญสำนึกของความเป็นแม่ ย่อมเห็นแก่ชีวิตที่บริสุทธิ์ดุจดังผ้าขาว หญิงสาวจึงเลือกที่จะรักษาชีวิตของเขาไว้ ถึงแม้จะรู้ว่าหากบุตรชายได้เกิดมาแล้วจะต้องขาดบิดาก็ตาม

ส่วนกานดาเมื่อรู้ว่าลูกสาวตั้งครรภ์และตนเองจะได้เป็นยาย เธอก็ไม่เคยถามหาถึงที่มาที่ไป หรือมีประโยคคำพูดใดๆ ที่ทำให้ระคายใจคนเป็นลูกสาว เพราะไม่อยากเห็นวริญญาต้องเศร้าโศกเสียใจ

หลายปีมาแล้วนับตั้งแต่วริญญามาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยติดต่อกับใคร และไม่ยอมให้ใครติดต่อเธอได้ด้วยการ ‘ปล่อยวาง’

ซึ่งมันดูคล้ายกับวริญญากลายเป็นคนเย็นชา หลังจากที่เคยเจอปัญหามากมาย แล้วทำให้เธอเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า

หญิงสาวรับจดหมายมาจากมือของกานดา จากนั้นจึงคลี่มันออกมาและจำได้ทันทีว่าเป็นลายมือของแม่นม

“หนูไม่อ่าน!”