เกมลวงรัก ราชินีนางร้ายของมาเฟีย

บทที่ 2พิธีวิวาห์ไร้หัวใจ เสียงประตูบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างเยือกเย็น แสงไฟจากโคมไฟระย้าเหนือโถงพิธีแต่งงานส่องประกายวาววับไปทั่วห้องโถงหรูหรา แขกผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วโลกต่างหันมาจับจ้องหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว “อลิเซีย วาเรนไทน์” ราชินีนางร้ายเดินเข้ามาในชุดวิวาห์สีขาวงาช้างล้ำค่า สายตาของเธอเยือกเย็นและเชิดสูงราวราชินีผู้กำลังก้าวเข้าสู่พิธีบูชายัญของตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม แต่ไม่มีประกายแห่งความสุขฉายอยู่เลยสักนิด ปลายทางคือ บุรุษผู้หนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท “ดานเต้ คราสโต” มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุคของโลกใต้ดิน เขายืนรอเธออยู่ที่แท่นพิธี ดวงตาคมกริบมืดลึกดำดิ่งดั่งเหวลึก ดวงตาที่ไม่เคยฉายแววประกายของความรัก มีเพียงความแค้นและแรงปรารถนาที่คับแน่นล้นอก แค่เพียงนางร้ายคนนี้เท่านั้นที่เขาอยากมีไว้ครอบครองมาทั้งชีวิตนับตั้งแต่เขาจำความได้ ‘อลิเซีย ทางนี้...’ เพี๊ยะ!!! เสียงฝ่ามือเรียวเล็กของเจ้าหญิงน้อยอลิเซียฟาดเข้าที่แก้มด้านซ้ายของเด็กผู้ชายที่เรียกเธออย่างจัง จนเขาเซล้มลงไป

บทที่ 4เกมเปิดฉาก เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงบทเพลงเคล้าคลอเบาๆ ในห้องโถงหรูหราของงานเลี้ยง อลิเซียเดินผ่านพรมแดงเข้ามายังงานเปิดตัวคอลเลคชั่นของลอเรนอย่างสง่างาม ทุกสายตาจับจ้องที่หญิงสาวทันทีที่เธอย่างกรายมาบนพรมแดงหรูหรา แสงแฟลชสาดใส่ร่างบางนับไม่ถ้วนอลิเซียไม่ลืมที่จะหันไปโพสท่าอย่างคุ้นเคยกับกล้องนับร้อย ในจังหวะที่หันกลับมาโพสนั่นเองที่สายตาคู่สวยของเธอก็จับจ้องที่ภาพดานเต้และโมนิก้า ที่กำลังเดินควงกันเข้ามาในงานเลี้ยง ท่ามกลางสายตานับร้อยของนักข่าวที่กำลังส่ายกล้องไปยังทั้งคู่ “ทำไมโมนิก้าถึงควงดานเต้มาล่ะ?” “ข่าวใหญ่ละ เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน...ดานเต้ก็เอาโมนิก้าออกงานแทนเมียแต่ง” “สรุปราชินีอลิเซียของเราไปแย่งดานเต้มาจากโมนิก้าเหรอเนี่ย” เสียงซุบซิบดังทั่วทั้งงาน อลิเซียรู้สึกเหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดที่หน้า ทั้งมึน เจ็บและเสียหน้าในคราเดียวกัน โมนิก้าเดินเข้ามาใกล้และส่งยิ้มท้าทายเธออย่างตั้งใจ หญิงสาวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่ค่อยๆ เดินผ่านเธอไปช้าๆ สมองของอลิเซียตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกนอกเสียจากเดินเข้าไปขวา

บทที่ 14ทำตามเสียงหัวใจ              อลิเซียเดินลงจากรถเข้าสู่ปราสาทลาเซลเวอร่าอย่างรีบร้อน เมื่อเดินทางห้องจัดเลี้ยงก็กุลีกุจอเดินหยิบโน่นจัดนี่ตามแบบใน แพลนงานเลี้ยงที่ดานเต้ให้ข้อมูลไว้  ทุกโต๊ะถูกจัดวางด้วยกุหลาบสีแดงสดส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง ดอกไม้ทองคำที่ถูกสั่งทำพิเศษเฉพาะงานนี้ด้วยช่างฝีมือที่ประณีตที่สุดของอิตาลี ผ้าปูโต๊ะมันวาวสีงาช้างปักดิ้นทองจับแสงไฟในห้องจนดูหรูหราที่สุด ไวน์แดงระดับแรร์วินเทจถูกจัดเตรียมประดับประดาไว้ที่บาร์วีไอพีอย่างสวยงาม              “อลิเซีย วาเลนไทน์!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางหน้าห้อง หญิงสาวหันกลับไปมองตามเสียงก็พบร่างบางในชุดเดรสสีทองสง่าเดินกรุยกรายเข้ามาจากทางหน้าห้อง              “ลิลลี่...ดีใจที่เธอยอมรับงาน”            

บทที่ 7เจ้าหญิงน้อย แสงสีขาวสาดส่งมายังลานสนามเด็กเล่น เด็กหญิงกำลังนั่งกินไอติมอยู่บนม้าหมุน ในขณะที่เด็กชายอีกคนกำลังวิ่งเล่นอยู่ใกล้ๆ ร่างเล็กของเด็กหญิงใส่ชุดกระโปรงบานสีขาวฟูฟ่อง บนผมของเธอสวมมงกุฏราวกับเจ้าหญิงน้อยๆ ในเทพนิยาย เธอหยิบไม้คฑาขึ้นมาแกว่งไปมา สักพักเด็กชายอีกคนที่สวมผ้าคลุมสีดำราวกับอัศวินก็รีบวิ่งเข้ามาหาเธอทันที “เจ้าหญิงน้อยมีอะไรจะให้ข้ารับใช้หรือขอรับ” เด็กชายคุกเข่าลงข้างหนึ่งและก้มหน้ารับคำสั่ง เจ้าหญิงน้อยรีบเดินลงมาจากม้าหมุนพลางทำทีคล้ายจะสั่งการ “ดีขึ้นนะตั้งแต่โดนข้าทำโทษวันนั้น” “ข้ายอมเชื่อเจ้าหญิงอลิเซียแล้ว” “ดี...เจ้าลองไปดูที่ตรงนั้นสิ ข้าเห็นพวกโจรกำลังเดินมากัน” เด็กหญิงชี้ไม้คฑาไปยังทางเข้าของสนามเด็กเล่น เพียงครู่ก็มีเด็กผู้หญิงอีก 2-3 คนเดินเข้ามาในลานสนามแห่งนี้ อัศวินรับคำสั่งรีบวิ่งเข้าไปจัดการเด็กหญิงพวกนั้นทันทีจนเด็กหญิงทั้งสาม ล้มลงไปกองกับพื้นเพราะแรงผลัก “หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกฉันเจ็บ...” “เข้ามาในเขตแดนของพวกข้าทำไม” เด็กหญิงตวาดเสียงดังลั่

บทที่ 9คู่สัญญาแสนดี              แสงประกายสีทองอร่ามฉาบเคลือบบนผืนทะเลสาบเลื่องชื่อ ลมพัดผ่านผิวทะเลาสาบราวกับหยอเย้ากันเล่น เรือส่วนตัวลำสีดำสนิทกำลังแล่นอยู่กลางทะเลสาบ เสียงของเกลียวคลื่นเล็กๆ กระทบกับลำเรือเป็นระลอกๆ อลิเซียยืนเกาะราวตรงหัวเรือแน่น รู้สึกถึงแรงลมปะทะผิวในทุกช่วงที่เรือแล่นผ่าน เสียงดนตรีแจ๊สดังแว่วมาจากกลางลำเรือ ปาร์ตี้เล็กๆ กับแอลกอฮอร์หลายรูปแบบวางเรียงรายอยู่ในห้องรับรองกลางลำเรือ ราฟาเอลและเพื่อนนักธุรกิจของเขาอีก 3 คนกำลังนั่งดื่มแชมเปญกันอยู่ด้วยความสนุกสนาน              อลิเซียนั่งลงตรงที่นั่งหน้าลำเรือ สายตาเหม่อลอยไปยังท้องน้ำกว้างที่สวยและดูสะอาดตาราวกับภาพวาดในจินตนาการ เงาของร่างสูงสะท้อนลงบนพื้นของลำเรือจนอลิเซียต้องรีบหันไปมอง ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตดำเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าของอลิเซีย พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น      &nbs