คนเจ้าเล่ห์

งานเลี้ยงจบลงด้วยดี ระหว่างนี้ทุกคนต่างพากันทยอยกลับ ชนัญญาเมาแล้ว เธอพึ่งจะประครองเข้าไปส่งที่ห้องนอนของภาคินมาเมื่อสักครู่

"แล้วนี่จีกลับยังไง กลับเองหรอ ขับรถไหวหรือเปล่าให้คนขับรถของพี่ไปส่งได้นะ"ภาคินเสนอเมื่อเห็นว่าเธออยู่ช่วยเป็นคนสุดท้าย

"ไม่ดีกว่าค่ะ คอนโดจีแค่นี้เองพี่คินไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่างจีดื่มไปแค่แก้วเดียวเอง แค่นี้สบายมาก"จิรัสยาบอกปัดไปอย่างง่ายๆเพราะไม่อยากลำบากคนอื่น ปล่อยให้ภาคินได้ดูแลชนัญญาเสียจะดีกว่า

"งั้นขับรถกลับดีๆล่ะ ถ้ากลับไม่ไหวก็บอกให้มันไปส่ง" ภาคินพูดจายิ้มๆ คืออะไร จิรัสยายังคงงงงวยกับสิ่งที่ภาคินพูดออกมาเมื่อสักครู่หากแต่พอจะเงยหน้าขึ้นไปถามเจ้าตัวก็ดันปิดประตูและโบกมือลาให้เธอไปเรียบร้อย

คืนนี้จิรัสยากลับเป็นคนสุดท้ายเนื่องจากว่าคอยดูแลความเรียบร้อยอะไรนิดๆหน่อยๆแถมยังต้องดูแลชนัญญาที่เมาพับหลับไปก่อนแล้วนั่นอีก พอเดินออกจากลิฟท์โดยสารมาก็เหลือเพียงแค่รถของเธอคันเดียวที่ยังจอดอยู่

มือเรียวสวยพยายามควานล้วงหากุญแจรถที่อยู่ในกระเป๋าแต่ล้วงจนทั่วและหายังไงก็ยังไม่พบจนเธอชักเริ่มจะหัวเสีย เธอจำได้ว่าเก็บกุญแจรถไว้ในกระเป๋าตลอดและเธอก็ไม่เคยได้ถอดกระเป๋าออกจากตัวไปที่ไหนแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไงที่กุญแจรถของเธอจะหายไป

ขณะนี้เป็นเวลาเกือบตีสองกว่าๆ มือถือชื่อดังรุ่นใหม่ล่าสุดถูกหยิบออกมาและต่อสายขึ้นไปหาชนัญญาทันที เธอยืนรอฟังเสียงสัญญาอยู่หลายครั้งหากแต่ว่าก็ไม่มีใครตอบ จนเธอคิดว่าน่าจะต้องกลับขึ้นไปลองหาดูเอง แต่ขณะที่ขาเรียวยาวก้าวเท้าหันกลับไปก็พบว่ายังมีใครที่กำลังเดินสวนเธอออกมาอีกที เขาเดินตรงมาทางนี้ ตรงที่เธอยืนอยู่ และหยุดลง 

เขาอีกแล้ว จิรัสยาไม่รู้ว่าควรจะทำหน้าแบบไหน เพราะเมื่อกี้หลังจากเกิดเหตุการณ์แปลกๆตอนที่ภาคินกำลังจะเป่าเค้กนั้นก็ทำเอาเธอตกใจไปรอบหนึ่งแล้วๆนี่เขาก็ยังจะมาทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

"ยังไม่กลับหรอครับ ตีสองกว่าผมนึกว่าคุณจะกลับไปแล้วเสียอีก" ทิมกล่าวทักทายอีกรอบ

"ก็กำลังจะกลับค่ะ แต่ว่าพอดีกุญแจรถหาย ไม่รู้ว่าไปวางลืมไว้ที่ตรงไหน" ในเมื่อเขาถามและตัวเธอเองก็ไม่ได้นึกอยากที่จะพูดแต่ก็จำเป็นต้องตอบไปตามมารยาท

"นี่อย่าบอกนะว่าคุณกำลังจะขี้นไปหาบนห้องเจ้าคิน" คิ้วเข้มๆของทิมกระดกขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงตั้งคำถาม

"ก็..ใช่สิคะ เพราะไม่อย่างงั้นฉันจะกลับบ้านยังไงล่ะ" จิรัสยาพูดอย่างอึกอัก อันที่จริงเธอก็รู้ว่านี่มันดึกมากแล้ว แต่จะให้เธอทำอย่างไรในเมื่อเธอไม่มีกุญแจรถและเธอก็คิดว่ามันคงต้องอยู่ที่ห้องของภาคินแน่ๆ เพราะตั้งแต่ตอนที่เธอจอดรถแล้วเธอก็ตรงขึ้นไปข้างบนเลย ไม่ได้แวะที่ใดอีก จะมีก็แต่เพียงช่วงเวลาชั่วครู่ที่ถอดกระเป๋าออกตอนช่วยชนัญญาเตรียมเค้กมาให้ภาคินเท่านั้น

"แต่นี่มันดึกแล้วนะครับ และผมก็คิดว่าสองคนนั้นคงจะหลับกันหมดแล้ว ถ้าเกิดว่าคุณไม่กลัวผมจนเกินไป ผมสามารถไปส่งได้" เมื่อคำถามถูกตั้งขึ้นมา คนตอบก็มองหน้าคนถามอย่างลังเล จะเอายังไงดี อย่าลืมว่าเขาคือคนแปลกหน้านะและเธอเองก็พึ่งจะรู้จักเขาอย่างเป็นทางการก็วันนี้ เพราะปกติเธอก็แค่รู้จักเขาเพียงผ่านสื่อ 

"คิดว่าไม่รบกวนคุณทิมดีกว่าค่ะ อีกอย่างพรุ่งนี้เช้าฉันต้องใช้รถด้วย ยังไงคืนนี้ก็ต้องขับรถกลับค่ะ"

"ไม่รบกวนผม แต่จะไปรบกวนเจ้าคินกับฝ้ายแทนอย่างงั้นหรอครับ ผมว่าไอ้คินมันคงไม่มาเปิดประตูให้คุณหรอก เจ้านี่พอมันดื่มแล้วก็ขี้เซาจะตาย" เรื่องที่เขาพูดมานั้นอันที่จริงเธอเองก็พอจะรู้มาอยู่บ้าง จิรัสยาทำท่าครุ่นคริดอีกรอบ ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจยังไงดี 

"ให้ผมไปส่งแล้วคุณก็เก็บรถผมเอาไว้ใช้ พอเสร็จธุระแล้วค่อยขับมาคืน เดี๋ยวผมให้คนของผมขับไปคอยรับที่บ้านคุณเอง แล้วถ้าคุณกลัวหรือไม่ไว้ใจผมล่ะก็ สบายใจได้ครับ ผมเป็นใครคุณก็รู้อยู่ ฉะนั้นไม่ต้องกลัวว่าผมจะทำอะไร เชื่อใจผม" ทิมกล่าวออกมาท่าทางจริงจังราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อย แถมบนใบหน้าเขายังมีรอยยิ้มเท่ๆประดับอยู่ตรงมุมปาก จนจิรัสยาจ้องมองแล้วยังแอบใจสั่น

'หยุดเดี๋ยวนี้นะจี ผู้ชายคนนี้เป็นใครลืมไปแล้วหรือ' เธอด่าตัวเองเบาๆในใจ รู้ทั้งรู้อยู่ว่าผู้ชายตรงหน้านี้เป็นใครและอันตรายต่อหัวใจเพียงใดแต่ก๋มิวายเธอยังแอบเผลอไปชื่นชมถึงความงดงามที่ฟ้าประทานมาให้เขาอีกจนได้ 

ยิ่งไปกว่านั้นพอได้พูดคุยกันไปกันมา อยู่ๆจิรัสยาก็ขึ้นมานั่งอยู่บนรถหรูอย่างงงๆ ปกติรถยนต์ที่เธอใช้ขับก็เป็นรถนำเข้าราคาแพงพอตัว แต่รถของทิมคันนี้คงเป็นรถหรูที่มีวิ่งอยู่แค่ไม่กี่คันบนโลกเท่านั้น ทำไปทำมาเธอก็ยอมให้เขาพามาส่งจนได้ ไหนบอกว่าอยากอยู่ให้ไกลจากผู้ชายคนนี้ไง แล้วทำไมกลายเป็นว่ามันยิ่งใกล้ากว่าเดิมเข้าไปอีก

"พรุ่งนี้คุณทำงานใช่หรือเปล่า"

"ค่ะ มีบินตอนห้าทุ่ม" จิรัสยายังคงนั่งนิ่งตัวลีบติดประตูฝั่งตัวเอง เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนไปแม้แต่ฝั่งไหน พยายามนั่งเฉยๆ พอเขาถามคำเธอก็ตอบคำ 

"หวังว่าเราคงได้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ" รอยยิ้มเท่ๆยังคงปรากฎออกมาจากริมฝีปากทิมไม่หยุด แม้ว่าจะเคยตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่าเกลียดผู้ชายเจ้าชู้เพียงใด แต่กับทิมยิ่งมองทำไมเขาถึงยิ่งดูดีมีเสน่ห์ หรือว่านี่จะคือเหตุผลจริงๆที่สาวๆต่างพากันหลงเสน่ห์เขา อย่าบอกนะว่านี่เธอกำลังจะโดนเขาตกเข้าอีกคน ไม่ได้นะ

"หมายความว่ายังไงคะ"

"ก็หมายความว่าคืนพรุ่งนี้ผมมีบินไปประชุมที่สวิตเซอร์แลนด์พอดี แล้วคุณก็มีไฟล์ทบินไปที่นั่นเหมือนกันไม่ใช่หรอ" 

"แต่ฉันยังไม่ได้บอกคุณเลยนะคะว่ามีไฟล์ทบินไปที่ไหน" จิรัสยาทำหน้าตกใจและงงมาก นี่เขารู้ได้ยังไงกัน

"ไม่ต้องตกใจหรอกว่าผมรู้ได้ยังไง ฝ้ายเป็นคนบอกผมเองเมื่อตอนหัวค่ำ" ทิมกล่าวออกมาพร้อมยิ้มและหันมาสบตาเพียงชั่วครู่ จิรัสยาพึ่งสังเกตเห็นว่าเขามีเขี้ยวแหลมเล็กด้วย ประหนึ่งพวกแดร็กคูลาแวมไพร์ ดูแล้วยิ่งสร้างให้เขาดูมีเสน่ห์ขึ้นไปอีก