คู่หมั้น

เขากลับไปแล้ว..จิรัสยาเอามือทาบไว้ที่หน้าอกและพ่นลมหายใจออกมาทางปากหลังจากก้าวเข้ามาอยู่ในห้องของตัวเองเสร็จ

"ตกลงจะเอารถผมไว้ใช้หรือพรุ่งนี้จะให้คนรถของผมมารับคุณไปส่งที่ทำงานครับ"

"ขอโทษนะคะคุณทิม นี่คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่าคะ เราไม่ได้รู้จักกัน จู่ๆจะเอารถราคาคันละตั้งหลายสิบล้านมาให้ฉันไว้ใช้ ฉันไม่เข้าใจค่ะ " 

"เรารู้จักกันแล้ว ฝ้ายพึ่งแนะนำไปตอนหัวค่ำ คุณลืมไปแล้วหรือเปล่า"

"ค่ะ ไม่ลืม แต่เราก็ไม่ได้รู้จักกันถึงขนาดที่ว่าคุณเอารถของคุณมาให้ฉันไว้ใช้ได้นะคะ"

"ไม่ต้องห่วงอีกหน่อยก็รู้จัก เพราะผมอยากรู้จัก คุณเตรียมตัวเอาไว้ได้เลย" 

จิรัสยายังคงช็อคกับเหตุการ์ณนี้ไม่หายว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี้คืออะไร เขาคงไม่ได้จะกำลังสนใจเธออยู่หรอกใช่มั้ย ในเมื่อเขามีว่าที่คู่หมั้นแล้วนี่ บ้าชะมัด เธอต้องตั้งรับกับผู้ชายอันตรายคนนี้ไว้ให้ดีๆ จิรัสยารู้สึกว่าเขาอันตราย แม้ว่าภายนอกจะดูสุขุมนุ่มลึกเพียงใดแต่เธอเชื่อว่าเขาน่ะ 'ไฟ' ดีๆนี่เอง หากไม่อยากโดนแผดเผาก็จงพยายามอยู่ให้ไกล

สรุปพรุ่งนี้ทิมสั่งให้คนของเขามารับเธอเเทนที่จะเอารถหรูมาจอดทิ้งไว้ที่คอนโด เนื่องจากว่าจิรัสยายืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะไม่มีทางเก็บรถยนต์ของเขาไว้ใช้โดยเด็ดขาด เขาเลยยื่นข้อเสนอว่าเช่นนั้นเธอต้องยอมให้คนขับรถของเขามารับเขาจึงจะยอมกลับ เป็นอันว่าตกลงตามนั้น แต่จิรัสยาเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดีว่าทำไมถึงยอมทำตามข้อเสนอของเขา

จิรัสยาตื่นขึ้นมาเตรียมตัวจัดข้าวของสำหรับสองสามวันใส่กระเป๋า พอบินไปถึงที่โน่นหลังจากเสร็จจากงานแล้วเธอก็ยังมีเวลาอีกสองวันสำหรับอยู่เที่ยวต่อ เมื่อข้าวของถูกพับจัดเก็บลงไปเรียบร้อยแล้วจึงไปอาบน้ำแต่งตัวและรอให้ถึงเวลานัดหมาย

หกโมงเย็นเป็นเวลานัด จิรัสยาลงมานั่งรอที่ล็อบบี้ไม่ถึงห้านาทีรถตู้คันหรูก็มาจอดรับเธอที่ปากทางเข้า 

"คุณจิรัสยาใช่มั้ยครับ คุณทิมให้มารับครับ"

"ขอบคุณค่ะ" ว่าแล้วพี่คนขับรถก็เดินมาลากกระเป๋าของเธอไปเก็บที่ด้านหลังของรถ จิรัสยาเดินตามออกมาตรงประตูรถก่อนจะหยุดรอที่ด้านข้างพลางคิดไปว่าเหตุใดทิมต้องเอารถราคาแพงมารับเธออีกแล้วนะ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยขับรถราคาหลักล้าน แต่รถของทิมแต่ละคันราคามันสูงมากกว่านั้น แม้ว่าจะกำลังยืนคิดเพลินๆแต่พอประตูเปิดออกมันก็ทำเธอก็ต้องตกใจอีกจนได้

"เชิญครับ" ทิมยิ้มทักเบาๆและเก็บมือถือลงในกระเป๋าเมื่อเห็นว่าจิรัสยายืนรออยู่และยังคงไม่ยอมก้าวขึ้นมาบนรถ 

"ทำไม?"

"ทำไมผมถึงมาด้วย?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงตั้งคำถาม

"สงสัยคุณคงจะลืมไปแล้วที่ผมบอกไปเมื่อวานว่าวันนี้ผมต้องบินไปประชุมที่สวิตเซอร์แลนด์ด้วย" พอได้ยินคำตอบจิรัสยาก็หน้าเหวอ ใช่จริงๆด้วย เมื่อวานเขาบอกเธอไปแล้วแต่เธอกลับจำไม่ได้ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่ทำไมเวลาอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ทีไรทำเอาร่างกายเธอมักจะขาดการคอนโทรลอยู่เรื่อย

"หรอคะ ฉันคงไม่ทันได้ฟังนะค่ะ"

"งั้นขึ้นรถเถอะครับ วันนี้เย็นวันศุกร์ด้วยเผื่อรถติด"

พอจิรัสยาขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว รถตู้คันงานก็ขับเคลื่อนออกไป ภายในห้องโดยสารไม่เหมือนกับรถตู้ทั่วไป ด้านในมีทั้งทีวี เครื่องอุปกรณ์อำนวยความสะดวก โต๊ะสำหรับน่าจะใช้เวลาที่ทิมต้องทำงานหรืออะไรสักอย่าง ดวงตากลมโตยังคงมองไปรอบๆ อย่างลืมตัว เวลานี้เธอนั่งอยู่ใกล้เขา กลิ่นน้ำหอมอันเป็นกลิ่นประจำตัวของเขายังคงลอยฟุ้งมาจนเธอแอบสูดเข้าไปอีกอย่างไม่รู้ตัว

ทุกการกระทำของเธอกำลังตกอยู่ในเป้าสายตาของทิมทุกอย่างโดยที่เธอเองไม่ทันได้สังเกตุ  แม้ว่ารถจะขับเคลื่อนออกมาได้จนสักพักแล้ว แต่จิรัสยาก็ยังคงมองสำรวจนั่นนี่ไปเรื่อย ในใจคิดว่าเผื่อว่าเกิดอะไรขึ้นมาจะได้มีทางหนีทีไล่ได้ ระวังเอาไว้ดีกว่าแม้ว่าเขาจะบอกว่าให้เธอไว้ใจเขาได้ จิรัสยายังไล่มองไปเรื่อยๆแต่พอเห็นว่าทิมกำลังจ้องมองมา เธอจึงต้องหยุดการสังเกตุการณ์เอาไว้ก่อน

"เอ่อ คุณไปประชุมต่างประเทศบ่อยหรอคะ"

"ครับ ผมบินไปต่างประเทศบ่อย แต่ไม่ยักรู้ว่าคุณทำงานอยู่สายการบินนี้ด้วย" 

"อาจจะเพราะฉันเองไม่ใช่คนดังแบบคุณละมั้งคะ เลยไม่เป็นที่สะดุดตา" จิรัสยาพูดและยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

"ครับ คุณไม่ใช่คนดัง แต่คุณเป็นคนสวย ผมน่าจะสังเกตุเห็นคุณตั้งนานแล้ว" พอทิมพูดจบก็โปรยยิ้มอันทรงเสน่ห์ออกมา ซึ่งพอดูแล้วมันก็เท่มากจริงๆ แต่แล้วยังไงล่ะ สำหรับเธอบอกเลยว่าต่อให้เขายิ้มจนฟันโยก รอยยิ้มนี้ก็คงไม่สามารถทำอะไรเธอได้ เพราะเธอฝึกซ้อมวิธีการตั้งรับมือกับผู้ชายแบบเขามาจากบ้านบ้างแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขาก็ยังคงทำมันไม่หยุด

"รอยยิ้มแบบนี้นี่คือวิธีที่คุณใช้หว่านเสน่ห์ใส่สาวๆหรือเปล่าคะ" 

"ไม่ทุกคนหรอกครับ ผมเลือก" ทิมตอบกลับทันควันแต่สายตายังไม่ยอมละจากใบหน้างามเลยแม้แต่น้อย

"งั้นถ้าฉันไม่หลงตัวเองจนเกินไป หวังว่าหนึ่งในนั้นคงจะไม่มีฉันนะคะ เพราะฉันก็ 'เลือก' เหมือนกัน" เอาแล้วไงจี พูดอะไรของแกออกไปวะเนี่ย พูดแบบนี้จะถูกเชิญให้ลงจากรถเลยหรือเปล่านะ

ทิมหัวเราะออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดีถึงความรู้เท่าทันกันของหญิงสาวคนนี้ แม้ว่าดูภายนอกจะโฉบเฉี่ยวร้อนแรงราวกับนางพญา แต่พอเอาเข้าจริงๆข้างในกลับกลายเป็นลูกไก่ตัวน้อยที่ยังคงต้องการและรอคอยแม่ไก่ตัวใหญ่มากางปีกปกป้องตัวเองอยู่

"ทำไมคุณถึงไม่อยากเป็น'หนึ่ง'ในนั้นของผมล่ะ"

"ก็เพราะว่าฉันเกลียด..เอ่อ หมายถึง ฉันไม่ค่อยถูกโฉลกกับผู้ชายเจ้าชู้น่ะค่ะ"

"เจ้าชู้ เช่น?"

"ก็เช่นผู้ชายที่มีคู่หมั้นคู่หมายเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วแต่ก็ยังจะมีผู้หญิงคนอื่นเรื่อยๆโดนที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ไม่คิดถึงความรู้สึกของฝ่ายหญิงบ้างว่าเธอจะเสียใจหรือเปล่าน่ะสิคะ" เอาอีกแล้ว เอาอีกแล้วนะจี ปากแบบนี้รอบนี้คงถูกเขาโยนลงจากรถแน่ๆ

"อืม ผมเห็นด้วย ผู้ชายแบบนี้นิสัยไม่ดี ดีนะที่ผมไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้และก็ยังไม่มีคู่หมั้น หวังว่าคุณคงจะไม่ได้หมายถึงผมใช่มั้ย" ทิมพูดแล้ววองมายังเธอราวกับว่าต้องการจะถามหากแต่ว่าก็ไม่ได้รอที่จะเอาคำตอบ 

เมื่อกี้นี่หูเธอฟังอะไรผิดไปหรือเปล่า 'ผมไม่มีคู่หมั้นงั้นหรอ' ทำไมเขาถึงกล้าพูดออกมาได้หน้าตาเฉย ไม่รู้ตัวเลยหรือยังไงว่าเธอกำลังว่าเขาอยู่ หรือว่าตั้งใจจะปกปิดเธอ แต่ฝันไปเถอะ