หมอสิงห์คลั่งรัก

หมอสิงห์คลั่งรัก

last updateDernière mise à jour : 2025-12-27
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
36Chapitres
3.1KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เขา... หมอศัลยกรรมประสาทผู้เงียบขรึม เจ้าระเบียบ และไม่เคยชายตามองผู้หญิงคนไหน แต่เพียงแค่เห็นเธอในคืนแรกที่ผับของเพื่อน "พีรญา" ก็กลายเป็น ยาที่เขาเสพติดที่สุดในชีวิต จากแค่ความสงสาร… กลายเป็นความหลงใหล จากแค่การอยากดูแล… กลายเป็นความคลั่งที่ไม่มีวันถอนตัวได้

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 น่าสนใจ

รถยุโรปสีดำเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์คอนเทมโพลารี่ นรสิงห์หรือหมอสิงห์ ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างาม เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกพับแขนขึ้นดูผ่อนคลาย เส้นผมดำขลับถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย แม้จะเพิ่งเสร็จงานที่โรงพยาบาลแต่เขาก็ยังคงดูเนี้ยบและเคร่งขรึมอยู่เสมอ

เขาคือศัลยแพทย์ประสาทที่เพิ่งกลับจากอเมริกาหลังจากไปเรียนต่อและทำงานที่นั่นจนมีชื่อเสียง คุณหมอหนุ่มย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านใหม่หลังนี้ได้ไม่นาน ชีวิตของเขาถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบตามตารางที่วางไว้ 34 ปีของเขาไม่มีคำว่าหลุดหรือผิดแผน

เขาเปิดตู้เย็นหยิบน้ำแร่เย็นเฉียบออกมาดื่ม ก่อนจะเดินไปยังห้องทำงานที่เต็มไปด้วยตำราและเอกสารทางการแพทย์ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏหน้าจอก็รีบกดรับสายทันที

“ว่าไงทิว ราวน์เสร็จแล้วเหรอ”

“เพิ่งเสร็จ นายอยู่ที่ไหน ราวน์เสร็จหรือยัง” ทิวากรหรือหมอทิวคุณหมอหนุ่มประจำแผนกศัลยกรรมทั่วไปเพื่อนสนิทของนรสิงห์ถามกลับ

“เสร็จแล้วเพิ่งกลับมาถึงคอนโด”

“เฮ้ย!....จะรีบกลับไปคอนโดทำไม ออกมาดื่มกันไหม คืนอาทิตย์นี่ฉันไม่มีเวรคอนซัลนายก็เหมือนกันใช่ไหม” ทิวากรหมายถึงเวรให้คำปรึกษาซึ่งถ้าเป็นเวรในความรับผิดชอบของตัวเองก็จะต้องสแตนด์บายตลอดเวลา

“ไม่มี แต่นี่ยังหัวค่ำเลยนะ จะดื่มตั้งแต่ตอนนี้เหรอ”

“ก็ดื่มไปคุยไปไง เดี๋ยวฉันรอที่เดิมนะ”

“อือ เดี๋ยวจะตามไปนะ”

นรสิงห์วางสายแล้วก็รีบเดินเข้าห้องน้ำก่อนจะขับรถออกมายังผับหรูกลางกรุงที่สุรัชเพื่อนสนิทของเขาเป็นเจ้าของ เพื่อนส่วนใหญ่ของเขาเป็นหมอหรือไม่ก็อาจารย์จะมีก็แค่สุรัชที่ทำงานต่างจากคนอื่นแต่นั่นไม่ใช่ปัญหา

นรสิงห์มาถึงผับของสุรัชในเวลาต่อมา บรรยากาศในผับเต็มไปด้วยเสียงดนตรีคึกคักและนักท่องเที่ยวที่พากันมาผ่อนคลายหลังจากทำงานหนักมาตลอดทั้งสัปดาห์

คุณหมอหนุ่มเข้ามาถึงก็รีบตรงไปยังมุมประจำของเขาที่อยู่บริเวณชั้นสองซึ่งเป็นโซนของลูกค้าวีไอพี

“นั่งสิ เอาเหมือนเดิมไหม”

“อือ

“เดี๋ยวให้เด็กขึ้นมาดูแลนะ”

“ขอบใจนะ นายไปดูแลลูกค้าโต๊ะอื่นเถอะ”

“อือ เดี๋ยวถ้าว่างจะมาคุยด้วย นายสองคนคุยกันไปก่อนนะ”

“งานยุ่งไหม” ทิวากรเริ่มชวนคุยเพราะตั้งแต่เพื่อนย้ายมาหนึ่งเดือนก็แทบไม่ค่อยได้คุยกันเลย

“พอตัวเลย คนไข้มาจากไหนก็ไม่รู้ มีผ่าตัดเกือบทุกวัน”

“ก็นายมันหมอชื่อดังจากอเมริกานี่หว่า โรงพยาบาลเขาซื้อตัวนายมาแล้วก็ต้องใช้นายให้คุ้ม” ทิวากรหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก

“ก็คงงั้น นายล่ะ ได้ข่าวว่าวันหนึ่งก็ผ่าหลายรายนี่”

“แต่ฉันก็ใช้เวลาผ่าตัดไม่นาน ไม่เหมือนหมอสมองอย่างนายที่ผ่ามีลากยาวหลายชั่วโมง”

“ก็งานมันละเอียดนี่ แต่อย่าคุยเรื่องงานเลย”

นรสิงห์กวาดมองไปรอบ ๆ แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินถือเครื่องดื่มไปให้แขกอีกมุมหนึ่งของผับ เธอดูแตกต่างจากพนักงานคนอื่น ๆ ที่เขามักจะเห็น เธอสวมชุดเดรสขาว ไม่เปิดเผยเนื้อหนังมากเกินไป แต่ก็ดูโดดเด่นสะดุดตาอย่างน่าประหลาด เธอสวยสะกดสายตาเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ใบหน้าของหญิงสาวสวยหวาน ดวงตากลมโตมีความกังวลฉายอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเธอส่งยิ้มให้กับลูกค้าในโต๊ะที่เดินผ่าน รอยยิ้มนั้นกลับสดใสท่ามกลางความมืดมิดของผับ

เขาจ้องมองหญิงสาวไม่วางตา ท่าทีเคร่งขรึมหายไปมีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ เขามองตามเธอที่เดินไปรับออเดอร์ ไปเสิร์ฟเครื่องดื่มและกลับมาที่เคาน์เตอร์

“มองอะไรวะสิงห์” สุรัชที่ดูแลลูกค้าเสร็จแล้วขึ้นมาคุยกับเพื่อนต่อ

“ก็มองทั่ว ๆ ไป คืนนี้คนเยอะดีนะ ดูไม่น่าเบื่อเลย”

“ดีแล้ว ผับฉันไม่ทำให้นายเบื่อแน่ คืนนี้มีเด็กใหม่มาทำงานด้วยสวยใช้ได้เลยล่ะ”

คำว่าเด็กใหม่ทำให้เขาหันไปมองผู้หญิงคนเดิมอีกครั้ง เธอถูก ลูกค้าเรียกไปพูดคุย แต่ดูเหมือนดูไม่คุ้นกับบรรยากาศรอบตัวเลยสักนิดและนั่นเองที่ทำให้นรสิงห์รู้ว่าเธอคือเด็กใหม่ที่เพื่อนพูดถึง

“คนนั้นชื่อพรีมไงที่ฉันพูดถึง อายุยี่สิบเอ็ดเป็นเด็กดริ๊งค์ใหม่ของร้าน นายสนใจเหรอ?” สุรัชเห็นท่าทางของเพื่อนก็พอจะเดาออก

“ก็ดูน่าสนใจดีนะ”

สายตาของนรสิงห์ไม่ละจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว

เขายกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปากก่อนจะพูดออกไปตามที่ต้องการ

“เรียกเธอมานั่งด้วย”

“แน่ใจนะ หมอแบบแกจะเล่นกับเด็กพวกนี้เหรอ?” สุรัชถามอย่างไม่แน่ใจ

“อยากคุย” เขาตอบสั้น ๆ แต่แฝงบางอย่างในน้ำเสียง

ไม่กี่นาทีต่อมา เด็กสาวคนนั้นก็ถูกพามาที่โต๊ะ เสียงหัวใจเธอเต้นแรงเมื่อเห็นชายตรงหน้าที่นั่งนิ่งแต่มีรัศมีบางอย่างที่ทำให้เธอต้องหลบตา

“นี่เพื่อนฉันชื่อสิงห์” สุรัชแนะนำ

“สวัสดีค่ะคุณสิงห์ หนูพรีมค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา ยิ้มบาง ๆ แบบที่ฝืนให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุด

“นั่งสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ฝากดูแลเพื่อนฉันด้วยนะ”

“ได้ค่ะคุณสุรัช” หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มหวาน

ทั้งสุรัชและทิวากรมองตากันก่อนละลุกขึ้นและย้ายลงไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์เพราะอยากให้นรสิงห์คุยกับหญิงสาวตามลำพัง

“เรียนอยู่หรือเปล่า?”

“ค่ะ... ปีสามค่ะ อีกไม่กี่เดือนก็จะขึ้นปีสี่”

“ทำงานที่นี่นานหรือยัง”

“เพิ่งวันแรกค่ะ”

“อืม... ดูออก” นรสิงห์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตายังจับจ้องหญิงสาวไม่ละไปไหน

“เด็กเกินกว่าจะอยู่ที่นี่” เขาพูดเบา ๆ

“ไม่มีใครอยากออกมาทำงานในเวลาที่ควรจะนอนอยู่บ้านแบบนี้หรอกนะคะ”

“เธอมีความจำเป็นอะไรเหรอ”

“คุณหมออย่ารู้เลยค่ะ ทุกคนที่มาเที่ยวที่นี่ก็อยากมาผ่อนคลาย มาหาความสุข อย่าเอาเรื่องของพรีมไปกวนใจคุณเลยนะคะ” หญิงสาวไม่อยากเอาเรื่องส่วนตัวไปเล่าให้คนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกฟัง

“ฉันเข้าใจ แล้วงานที่นี่โอเคไหม”

“ก็ดีค่ะ พรีมเพิ่งมาทำคืนแรกเลยยังไม่คล่องเท่าไหร่ แต่อีกหน่อยก็คงดีขึ้น คุณหมอล่ะคะมาเที่ยวที่นี่บ่อยไหม”

“ก็ไม่บ่อยเท่าไหร่”

บทสนทนาของทั้งสองเป็นเรื่องทั่ว ๆ นรสิงห์คุยกับหญิงสาวไม่นานสุรัชก็เรียกให้เธอไปคุยกับแขกท่านอื่นต่อ

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
36
ตอนที่ 1 น่าสนใจ
รถยุโรปสีดำเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์คอนเทมโพลารี่ นรสิงห์หรือหมอสิงห์ ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างาม เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกพับแขนขึ้นดูผ่อนคลาย เส้นผมดำขลับถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย แม้จะเพิ่งเสร็จงานที่โรงพยาบาลแต่เขาก็ยังคงดูเนี้ยบและเคร่งขรึมอยู่เสมอเขาคือศัลยแพทย์ประสาทที่เพิ่งกลับจากอเมริกาหลังจากไปเรียนต่อและทำงานที่นั่นจนมีชื่อเสียง คุณหมอหนุ่มย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านใหม่หลังนี้ได้ไม่นาน ชีวิตของเขาถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบตามตารางที่วางไว้ 34 ปีของเขาไม่มีคำว่าหลุดหรือผิดแผนเขาเปิดตู้เย็นหยิบน้ำแร่เย็นเฉียบออกมาดื่ม ก่อนจะเดินไปยังห้องทำงานที่เต็มไปด้วยตำราและเอกสารทางการแพทย์ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏหน้าจอก็รีบกดรับสายทันที“ว่าไงทิว ราวน์เสร็จแล้วเหรอ”“เพิ่งเสร็จ นายอยู่ที่ไหน ราวน์เสร็จหรือยัง” ทิวากรหรือหมอทิวคุณหมอหนุ่มประจำแผนกศัลยกรรมทั่วไปเพื่อนสนิทของนรสิงห์ถามกลับ“เสร็จแล้วเพิ่งกลับมาถึงคอนโด”“เฮ้ย!....จะรีบกลับไปคอนโดทำไม ออกมาดื่มกันไหม คืนอาทิตย์นี่ฉันไม่มีเวรคอนซัลนายก็เหมือนกันใช่ไหม” ทิวากรหมายถึงเวรให้คำปรึกษาซึ่งถ้าเป็นเวรในควา
Read More
ตอนที่ 2 สายตาที่ทำให้หวั่นไหว
เสียงเพลงในผับยังคงดังเป็นจังหวะสนุกสนานหัวใจของพีรญาเต้นแรงไม่ต่างจากจังหวะเบสที่ออกมาจากเครื่องเสียงราคาแพง คืนนี้เป็นคืนแรกที่หญิงสาวมาทำงานในที่ผับหรูใจกลางกรุงที่คนส่วนใหญ่แต่งตัวดี มีเงินใช้ไม่อั้น และมักมองผู้หญิงในชุดเดรสเหมือนเธอเป็นเพียงของเล่นคลายเหงาเด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปีที่ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งจะต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับน้ำหอมราคาแพงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงหัวเราะของลูกค้าดังระงมทั่วร้าน พีรญายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในมุมเงียบของร้าน ผสมน้ำแข็งลงแก้วตามที่วรษาหรือปลาเพื่อนที่เคยทำงานมาก่อนคอยให้คำแนะนำเมื่อหมดรอบเสิร์ฟของตนเองแล้วพีรญาจึงได้กลับมานั่งพักในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเล็ก ๆ หลังร้านที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมงาน“เหนื่อยไหมพรีม” เสียงวรษาทักขึ้น พลางยื่นน้ำเย็นให้“เหนื่อยสิ ฉันไม่ชินเลยปลา”“วันแรกก็ต้องแบบนี้แหละ แต่แกโชคดีนะ ได้ดูแลโต๊ะเพื่อนของคุณสุรัช หมอที่มาด้วยกันนั่น หล่อจะตายไป เห็นเงียบ ๆ แบบนั้นแต่เขาใจดีมากนะ”“หล่อจริง....แต่เขาดูน่ากลัวจัง”“น่ากลัวเหรอ? ผู้ชายแบบนั้นน่ะ เรียกว่าอันตรายต่างหาก พวกสายสุขุม นิ่ง ๆ แต่ตาเห
Read More
ตอนที่ 3 ถึงจนแต่ก็มีศักดิ์ศรี
“ดูท่าทางนายจะสนใจเด็กของฉันจริง ๆ ใช่ไหมสิงห์” สุรัชเดินมานั่งข้างหมอนรสิงห์ หลังจากเห็นเพื่อนมานั่งดื่มคนเดียวอยู่นาน พอเห็นว่าอีกคนจ้องไปที่เด็กผู้หญิงโต๊ะเดิมเป็นพัก ๆ เขาก็พอรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น“อืม....ฉันสนใจเธอจริง ๆ นั่นแหละ ดูเธอไม่เหมาะกับงานนี้เลยนะ แล้วผู้ชายพวกนั้นปากว่ามือถึงซะด้วยสิ ไม่รู้จะรอดไปได้ถึงเมื่อไหร่” นรสิงห์ยกแก้วขึ้นดื่มพลางถอนหายใจเบา ๆ“ถ้าเป็นห่วงนักทำไมไม่เรียกให้เธอมานั่งคุยกับนายทั้งคืนเลยล่ะ จะได้ไม่ต้องเปลือกตัวให้คนอื่นแทะโลม”“ถ้าฉันทำแบบนั้นได้ทุกคืนมันก็ดีสิ แต่นายก็รู้นี่ว่าฉันคงไม่มีเวลาว่างมากขนาดนั้น เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับเธอให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมล่ะ”“ฉันกะแล้วนายจะต้องถามฉันเรื่องนี้ ฉันไปสืบมาแล้ว”“ได้เรื่องว่าไงบ้างล่ะ เธอเคยทำงานแบบนี้ที่อื่นมาก่อนหรือเปล่า”“แต่ก่อนพรีมไม่ได้ทำงานตอนกลางคืนหรอก เธอทำงานพิเศษที่คาเฟ่น่ะแต่หลังจากแม่เธอตายก็ทิ้งหนี้สินไว้เยอะแยะเธอก็ต้องดิ้นรนใช้ชีวิตตามลำพังคนเดียว เพื่อนเธอเล่าว่าช่วงที่แม่เธอป่วยเธอไปกู้หนี้นอกระบบมาน่ะ พวกนั้นดอกมันโหดมากเธอก็เลยต้องมาทำงานกลางคืน”“แล้วนายรู้มั้ยว่ายอดหนี้ของเธอเ
Read More
ตอนที่ 4 อย่ามองแบบนั้นอีก
พีรญาก้าวออกจากมุมวีไอพีของชั้นสองอย่างรวดเร็ว เธอรีบเดินลงบันไดทันทีหลังปฏิเสธข้อเสนอที่น่ารังเกียจของนรสิงห์ ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาไม่ใช่เพียงความโกรธ แต่เป็นความเจ็บปวดลึก ๆ ที่ถูกหยามเกียรติ ลมหายใจของเธอร้อนผ่าวจนเหมือนมีไฟจุดอยู่ในหน้าอก ไม่ใช่แค่โกรธที่เขาเสนอเงินแต่เสียใจอย่างที่สุด ที่ผู้ชายที่ดูดีมีการศึกษาและมีท่าทีสง่างามคนหนึ่ง กลับมองเธอว่าเป็นเพียงสินค้าที่ความจนทำให้เขาเสนอซื้อได้ทั้งที่เธอพยายามต่อสู้และรักษาศักดิ์ศรีอันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่เสียงดนตรีในผับยังคงดังอย่างต่อเนื่อง พอเธอเดินลงมาถึงชั้นล่างบรรยากาศในร้านก็ยังคงวุ่นวาย แต่สำหรับเธอแล้วทุกอย่างมันไม่สนุกเลยสักนิด เสียงเพลง เสียงหัวเราะดัง ๆ เสียงแก้วกระทบกันมันเหมือนลอยห่างออกไปเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงเบา ๆ ที่อื้ออึงอยู่ในหู เธอกำลังสร้างกำแพงเพื่อป้องกันไม่ให้ความจริงเข้ามาทำร้ายได้มากกว่านี้“พรีม เป็นอะไรน่ะ หน้าแดงเชียว” พลอยลดาเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงหลังเห็นสีหน้าเธอที่ซีดสลับแดงอย่างผิดปกติ“เปล่า ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย” พีรญาส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วฝืนยิ้ม แต่เสียงเธอสั่นจนเพื่อนจับได้ว่ามันไ
Read More
ตอนที่ 5 เหลือทางเลือกไหนบ้าง
นับเป็นคืนที่สามแล้วที่พีรญามาทำงานที่ผับแห่งนี้ คืนนี้การทำงานเป็นไปอย่างราบรื่น หมอนรสิงห์ก็แวะมาอย่างเคยแต่เขาไม่ได้เรียกเธอไปคุยเหมือนสองคืนแรกแต่หญิงสาวก็รู้ว่าเขามองเธออยู่“เดี๋ยวเราจะไปกินก๋วยเตี๋ยวกันต่อแกจะไปด้วยกันไหมพรีม”“แกไปกับพลอยเถอะปลา ฉันเหนื่อยมากเดี๋ยวฉันเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วก็จะรีบกลับเหมือนกัน” พีรญาตอบวรษาที่เดินมาคู่กับพลอยลดา“ขับรถกลับดี ๆ นะพรีม ซอยหอพักแกมันเปลี่ยวด้วยสิ”“ไม่เป็นไรฉันชินแล้วบ๊ายบาย แล้วเจอกันคืนพรุ่งนี้นะ” หญิงสาวบอกแล้วเพื่อนจากนั้นรีบกลับเข้าไปในห้องของพนักงานหยิบเสื้อคลุมตัวโตมาสวมทับชุดที่สวมอยู่จากนั้นก็เดินไปยังลานจอดรถของพนักงานซึ่งอยู่ด้านหลังหญิงสาวขี่จักรยานยนต์ออกมาได้เพียงนิดผู้ชายสองคนก็มาขวางทางไว้ก่อน“ขอทางด้วยค่ะ” เธอบอกชายสองคนอย่างสุภาพ“จะรีบไปไหน คุยกันก่อนสิ”“พวกนายเป็นใครมาขวางไว้ทำไม”“ฉันเป็นคนของเสี่ยทรงพล เสี่ยให้มาถามว่าเมื่อไหร่จะใช้เงินเสียสักที”“ฉันก็กำลังหาเงินอยู่นี่ไง ถ้ามีก็เอาไปจ่ายแล้วน่า”“แล้วคืนนี้ได้เท่าไหร่เอามาจ่ายดอกเบี้ยก่อนไหม ถ้ายังไม่ยอมจ่ายอีกหน่อยหนี้สามแสนของเธอมันคงจะกลายเป็นห้าแสน”“จ
Read More
ตอนที่ 6 ต่อเวลาไปอีกนิดเพื่อทำใจ
เมื่อประตูรถปิดเสียงร้องสะอื้นของพีรญาดังก้องภายในห้องโดยสาร เธอร้องไห้อย่างไม่อาย ไม่สนใจเลยว่าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นั้นเป็นคนที่เธอเคยเจอแค่ไม่กี่ครั้งบรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความกดดันและความใกล้ชิดที่มากกว่าทุกครั้งพีรญานั่งก้มหน้าตัวสั่นและยังคงสะอื้นเบา ๆ เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เธอไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเขาไม่อยากให้เขาเห็นถึงความอ่อนแอแต่ครั้งนี้มันอดกลั้นไว้ไม่ไหวจริง ๆ น้ำตาแห่งความและรู้สึกว่าตนเองจนตรอกยังคงไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“ร้องไห้พอนะพรีม...ร้องในนี้ไม่มีใครเห็นนอกจากฉัน” หมอนรสิงห์พูดเสียงเรียบฟังดูห่วงใย แต่ก็แฝงความหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เคยรับมือกับอารมณ์อ่อนไหวของผู้หญิงมาก่อน“พรีมอยากหยุดร้องแต่ทุกอย่างมัน…มันเกินไปหมดแล้วค่ะ…” เสียงเธอสั่นสะอื้นอย่างยอมแพ้ต่อโชคชะตานรสิงห์มองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคมของเขามองใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาอย่างพิจารณา เขาเห็นความอ่อนแอที่พยายามจะเข้มแข็งและความรู้สึกอยากปกป้องที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน เขาไม่ต้องการให้ใครมาปกป้องเธอนอกจากเขาเองเขาไม่พูดอะไรแต่ดึงทิชชู่จากช่องเก็บของแล้วยื่นให้ หญิงสาวรับม
Read More
ตอนที่ 7 สุดทางแล้ว
นับจากคืนที่พีรญาก้าวลงจากรถของหมอนรสิงห์ พร้อมกับคำว่า ‘ขอต่อเวลาอีกนิด ขอให้พรีมได้คิดอีกหน่อยนะคะ’ นาฬิกาชีวิตของเธอก็เริ่มเดินหน้าอย่างรวดเร็ว เธอเหลือเวลาไม่ถึงสิบวันในการหาเงินหนึ่งแสนบาทมาใช้หนี้ให้กับเสี่ยทรงพลเพื่อศักดิ์ศรีของตนเองเอาไว้พีรญานอนไม่หลับเลยตลอดคืนนั้น สมองของเธอเต็มไปด้วยภาพของทางเลือกที่บีบคั้น นรกของเสี่ยทรงพลที่เธอรู้ดีว่าจะทำลายชีวิตเธอจนไม่เหลือชิ้นดีกับข้อเสนอของนรสิงห์ที่แม้จะปลอดภัยกว่าแต่ก็คือการแลกศักดิ์ศรีกับความช่วยเหลือเช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าที่บวมช้ำจากการร้องไห้ แต่ก็ต้องฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นแต่งตัวไปทำงานที่คาเฟ่ พีรญาขอเปลี่ยนกะทำงานเป็นกะที่ยาวนานขึ้นและรับงานทำความสะอาดเพิ่มเติม หญิงสาวทำทุกอย่างที่ได้เงิน ความสิ้นหวังทำให้เธอไม่สนใจความรู้สึกอื่นใดนอกจากเงินเพียงอย่างเดียวเท่านั้นเมื่อตกกลางคืนพีรญาก็ไปทำงานที่ผับของสุรัชต่อ เธอพยายามเร่งทำยอดเครื่องดื่มและรับทิปจากลูกค้าให้ได้มากที่สุด ทุกรอยยิ้มที่เธอฝืนส่งให้แขก ทุกแก้วที่เธอก้มลงเสิร์ฟ มันคือการต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีหมอนรสิงห์ยังคงแวะมาที่ผับทุกคืนแม้ว่าเขาจะทำงานเหนื่อยมา
Read More
ตอนที่ 8 ทางเลือกที่ดีที่สุด
เมื่อตอบตกลงไปแล้วพีรญาก็นึกถึงคำพูดของนรสิงห์ที่ว่า ‘ฉันจะปล่อยเธอไป… เมื่อถึงเวลาที่ฉันพอใจเท่านั้น’ หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งทับอยู่ในอก เธอรู้ว่าการยอมครั้งนี้ไม่ใช่การซื้ออิสรภาพการหนี้สินทั้งหมดแต่เป็นการเปลี่ยนเจ้าของเท่านั้น“คุณหมอคะพรีม ขอถามขอความชัดเจนของคำว่าพอใจได้ไหมคะ”“ฉันจะบอกเธอเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม แต่สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือยอมรับมันอย่างไม่มีเงื่อนไข” นรสิงห์ยิ้มมุมปาก“ค่ะ พรีมยอมรับ” พีรญาพยักหน้าอย่างช้า ๆ เสียงตอบรับนั้นเบาอย่างยอมรับในชะตากรรมของตัวเองไปแล้ว“คืนนี้เธอพักผ่อนก่อน เรื่องเสี่ยทรงพลเดี๋ยวฉันจะจัดการให้เองไม่ต้องกังวล”เมื่อพีรญากลับไปแล้วเขาก็รอจนรอจนลูกน้องของสุรัชกลับไปแล้วจึงเดินเข้าไปคุยกับเพื่อน“ตกลงว่าไงบ้าง เธอยอมรับข้อเสนอของนายหรือเปล่าวะสิงห์” เพราะสีหน้าของเขาเรียบเฉยสุรัชจึงเดาเหตุการณ์ไม่ออก“ฉันจัดการเรื่องพรีมแล้ว เธอตกลงจะมาอยู่กับฉัน” นรสิงห์เปิดประเด็นทันที“จัดการยังไงวะ เห็นเธอลงไปพร้อมกับสีหน้าที่เหมือนเพิ่งไปผ่านสงครามมา” สุรัชถามอย่างเป็นห่วงเพื่อนและเด็กในร้าน“ก็ตามที่เคยบอก”“แกซื้อเธอมาด้วยการบีบให้เธอจน
Read More
ตอนที่ 9 สถานะเด็กเลี้ยง
เที่ยงของวันต่อมาหมอนรสิงห์ลางานช่วงบ่ายเพื่อมารับพีรญาไปที่คอนโดมิเนียม เขาขับรถมาหาหญิงสาวที่หอพักจากนั้นก็ช่วยกันยกของใช้ที่จำเป็นใส่รถก่อนจะขับออกมาจากที่นั่น“คุณหมอคะที่นี่มันหรูหราเกินไปหรือเปล่า” พีรญาทำหน้าตาตื่นเมื่อหมอนรสิงห์ขับรถพาเธอมายังคอนโดแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยของเธอ“ไม่หรอกห้องที่ฉันจะให้เธออยู่มันเป็นแค่ห้องเล็ก ๆ แต่ที่เลือกที่นี่เพราะมันอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเธอจะได้เดินทางไปเรียนได้สะดวกไม่ต้องขี่แล้วนะไอ้มอเตอร์ไซค์คันเล็กของเธอนั่นน่ะ”“ทำไมคะ หนูว่ามันคล่องตัวดีออก”“ก็ที่นี่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าเธอนั่งรถไฟฟ้าไปดีกว่าไหม จะได้ไม่อันตรายหรือถ้าไม่อยากนั่งรถไฟฟ้าจะให้ฉันรับส่งดีไหมล่ะ”“พรีมคงไม่รบกวนคุณหมอมากขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่ให้พรีมย้ายมาอยู่ที่นี่ก็เกรงใจมากแล้วค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นขึ้นไปดูห้องกันก่อนก็แล้วกันนะ”เขาพาหญิงสาวขึ้นมาดูห้องพักขนาดกลางด้านในมีห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง มีส่วนของห้องครัวแยกออกมาชัดเจน มีห้องรับแขกและมุมเล็ก ๆ ไว้สำหรับนั่งทำงานหรืออ่านหนังสือซึ่งตอนนี้โต๊ะและเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว“โอ้โห.....พรีมว่าข้า
Read More
ตอนที่ 10 ให้เวลาเตรียมตัวและเตรียมใจ
หลังจากทานอาหารตรวจเลือดและเลือกวิธีคุมกำเนิดแล้วนรสิงห์ก็พาพีรญามาส่งที่คอนโดชายหนุ่มรอจนกระทั่งหญิงสาวเก็บของเข้าที่แล้วเขาก็เรียกเธอมานั่งข้าง ๆ “พรีม” เสียงเข้มต่ำของเขาเรียกชื่อเธอ ทำให้หัวใจเธอสั่นระรัว“คะ?”“เธอรู้ใช่ไหมว่าการมาอยู่ที่นี่ มันหมายถึงอะไร”“รู้ค่ะ….พรีมรู้” เธอตอบแล้วก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขาเขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงซึ่งเป็นกลิ่นที่เธอจำได้ตั้งแต่คืนแรกที่เจอ“ดี รู้ไว้นะพรีมว่าคนอย่างฉันไม่ชอบเด็กดื้อ” เขายกมือขึ้นมาจับปลายคางเธอเบา ๆการใกล้ชิดแบบนี้ทำให้พีรญารู้สึกประหม่าและตื่นเต้น เธอเคยใกล้ชิดเขามาแล้วก็หลายครั้งแต่มันต่างจากวันนี้วันที่เขามีสิทธิ์ในตัวของเธออย่างเต็มที่“คือ....คืนนี้…” หญิงสาวอยากปฏิเสธว่าเธอยังไม่ได้ทานยาคุมกำเนิดและผลเลือดก็ยังไม่ออกแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา“คืนนี้ฉันไม่ค้างหรอก เอาไว้วันไหนมาหาจะบอก”“ค่ะ” พีรญาเผลอโล่งใจและยิ้มจนเห็นได้ชัด“ดีใจมากหรือไงที่ฉันไม่อยู่”“มะ… ไม่ได้ดีใจค่ะ แค่… แค่กลัว”“ฉันให้เวลาเธอเตรียมตัวและเตรียมใจ พรุ่งนี้ฉันอาจมาหรืออาจไม่มา แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ฉันมาหา….เธอต้องพร้อม เข้าใจใช่ไหม” เ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status