ผมอยากรู้จัก

หลังจากออกจากตรงนั้นได้ จิรัสยาก็รีบเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังไพรเวทลิฟท์ที่เห็นอยู่ด้านหน้า ไม่ไกลนักจากสายตา ลิฟท์นี้ที่มีไว้สำหรับใช้กับเพ้นเฮ้าส์หรูโดยเฉพาะ ชนัญญาเคยพาเธอมาแล้วหลายครั้ง แต่ในขณะที่ร่างบางกำลังยืนรอลิฟท์อยู่ก็ปรากฏว่าได้มีบุคคลผู้หนึ่งที่เธอพึ่งจะเดินจากมาหยกๆ และเธอก็ไม่ได้อยากจะอยู่ใกล้มากเท่าไหร่นักเดินใกล้เข้ามายืนประกบเธออยู่ด้านหลัง

นี่เขาตามเธอมาทำไมกัน จิรัสยาหันกลับไปมองหน้าบุรุษหนุ่มตรงๆ เพราะก็รู้อยู่แล้วว่าลิฟท์โดยสารตัวนี้มีไว้สำหรับเพ้นเฮ้าส์ของภาคินแฟนหนุ่มของชนัญญาเพียงเท่านั้น แต่ในขณะที่จิรัสยากำลังได้แต่นึกสงสัย เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็ได้ชิงพูดขึ้นมาคลายความสงสัยให้เธอได้เสียก่อน

"กำลังจะไปงานวันเกิดของภาคินหรือเปล่าครับ" เขาถามเสียงเรียบหากแต่ก็ไม่ได้มองมาทางเธอ

"คุณถามทำไมคะ" 

"ก็เพราะว่าเราอาจจะกำลังไปที่เดียวกัน ผมเห็นคุณหอบกล่องของขวัญมาด้วยเสียกล่องใหญ่ ถ้ากำลังจะไปที่เดียวกันผมสามารถช่วยคุณถือได้" ทิมเอ่ยบอกความหวังดีออกไป เวลานี้สายตาคมจ้องมองมายังดวงตากลมโตของเธอราวกับว่าต้องการค้นหาอะไรบางอย่าง ซึ่งภายในสายตานั้นทำเอาจิรัสยารู้สึกร้อนวูบวาบราวกับถูกกระแสไฟวิ่งผ่าน

"ไม่เป็นไรค่ะฉันถือเองได้ ขอบคุณนะคะ" เธอเลือกที่จะปฏิเสธออกไป นี่เธอคงลืมไปเสียสนิทว่าจริงๆแล้วทั้งภาคินและครอบครัวของเขานั้นก็เป็นครอบครัวไฮโซเช่นกัน หากแต่ว่าภาคินกลับเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย..(หรือเปล่านะ)เสียมากกว่า นานๆจะออกงานสังคมเสียที จิรัสยาคิดมาถึงตรงนี้ก็พอจะคาดเดาต่อไปได้ว่าหรือจริงๆแล้วชายหนุ่มผู้นี้จะรู้จักกับเจ้าของวันเกิดที่เธอกำลังจะไปหากันนะ 

แต่ในขณะที่กำลังคิดอยู่เพลินๆ เสียงสมาร์ทโฟนของเธอที่อยู่ภายในกระเป๋าถือก็ดังขึ้น แต่ด้วยความที่ว่าภายในกล่องนี้นั้นมีเค้กที่ชนัญญาไปแอบทำเองมากับมือแต่แอบเอาไปฝากไว้ที่เธอเพื่อใช้ในการเป็นข้ออ้างให้เธอมาร่วมงานอยู่ มันจึงเป็นอุปสรรคอย่างมากที่จะหยิบมือถือขึ้นมารับได้และไม่รู้ว่าเพราะว่าเธอเปิดเสียงเรียกเข้าดังไปหรือว่าอย่างไร สายตาคมจากคนข้างๆจึงได้มองมาที่เธอไม่หยุดอย่างนี้ และตามมาด้วยความอาสาที่ถูกเสนอขึ้นมาเป็นครั้งที่สอง

"คราวนี้ให้ผมช่วยถือกล่องนี้ให้ได้หรือยังครับ"

เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเลือกจิรัสยาจึงจำใจต้องส่งกล่องเค้กไปและรีบหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าคลัชคล้องไหล่ใบเล็กออกมารับสาย ที่หน้าจอปรากฎชื่อหวานใจของเจ้าของงานวันเกิดในค่ำคืนนี้โชว์เด่นหราอยู่

"ค่ะพี่ฝ้าย จีขึ้นลิฟท์มาแล้ว จะให้ถือเค้กเข้าไปเลยหรือเปล่าคะ"

แม้ว่าเวลานี้จิรัสยาจะยังคงพูดคุยตอบโต้กับชนัญญาอยู่หากแต่สายตาของเธอกลับต้องสะดุดเข้ากับดวงตาคมที่จ้องมองมายังเธอผ่านทางกระจกจากผนังลิฟท์อย่างไม่วางตา เนื่องจากว่าภายในห้องโดยสารของลิฟท์นั้นคือกระจกทั่วทั้งห้อง ทำให้เธอเองสามารถที่จะมองเห็นได้อย่างง่ายดายว่าเขาเองนั้นกำลังจ้องมองมาที่เธออยู่ 

สายตาของทิมทำเอาจิรัสยารู้สึกแปลกๆ ภายในร่างกายดูท่าจะปั่นป่วนราวกับว่ามีอะไรเคลื่อนไหวอยู่แม้ว่าจิรัสยาจะพยายามสูดหายใจให้ลึกขึ้นและบอกกับตัวเองภายในใจแล้วว่าให้ทำใจให้สงบนิ่งไว้ อย่าได้ประหม่าหรือว่ารู้สึกใดๆเด็ดขาดเพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชายเจ้าชู้มักจะมีความสามารถพิเศษเหนือกว่าพวกผู้ชายธรรมดาในการดึงดูดความสนใจจากเพศตรงข้าม

ทันทีที่สื่อสารกับชนัญญาเข้าใจดีแล้ว จิรัสยาก็จัดการเก็บมือถือเข้ากระเป๋าตัวเองโดยไวเพื่อหวังที่จะกลับไปรับกล่องเค้กใบโตกลับคืนมากจากเขา เธอต้องรีบอยู่ให้ห่างไกลจากผู้ชายคนนี้ให้มากที่สุด 

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยถือให้" พูดจบเธอก็เตรียมดึงกล่องใบนั้นกลับมาหากแต่ว่ามันกลับยังคงถูกดึงยึดเอาไว้จากอีกฝ่าย

"กล่องเค้กนี้มันใหญ่และหนักเกินไปสำหรับคุณผู้หญิงตัวเล็กๆแบบคุณ เดี๋ยวผมช่วยถือเข้าไปให้ดีกว่า" 

เมื่อกี้ตานี่ว่าอะไรนะ 'ผู้หญิงตัวเล็กแบบคุณ' อย่างงั้นหรอ จิรัสยาไม่ยักรู้ว่าเธอกลายไปเป็นผู้หญิงตัวเล็กตั้งแต่ตอนไหน อย่างเธอสูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซ็นติเมตรนี่ก็ถือว่าอยู่ในค่าเฉลี่ยมาตรฐานของผู้หญิงไทยแล้วนะ ตัวเขาเองหรือเปล่าที่ดูจะสูงมากกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซ็นติเมตรไปอีก เลยพาลทำให้คนอื่นกลายเป็นคนตัวเล็กไปได้

"ขอบคุณนะคะ แต่ฉันขอถือเข้าไปเองดีกว่าค่ะ รับปากแฟนเจ้าของวันเกิดเอาไว้แล้ว"

"ฝ้ายคงไม่ว่าหรอกครับถ้าผมจะช่วยคุณถือ"

"นี่คุณรู้จักพี่ฝ้ายด้วยหรอคะ"

"ผมกับภาคินเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เรียนอนุบาล ดังนั้นไม่ว่าหมอนี่จะคบใคร ผมรู้จักหมด"

"อ่อ กว้างขวางดีนะคะ" จิรัสยายิ้มแหยๆก่อนจะออกออกปากชมหากแต่แอบเบะปากหมั่นไส้อยู่ในใจถึงความกว้างขวางของคนข้างๆ

และเมื่อประตูลิฟท์โดยสารเปิดออกก็ปรากฎร่างของชนัญญายืนคอยอยู่ก่อนแล้ว ด้วยความที่เห็นว่าคนที่มาด้วยกันสองคนนั้นเป็นใคร ริมฝีปากที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีแดงสดก็ถึงกับต้องอ้าค้างด้วยความตกใจ

"เซอร์ไพรส์! นี่มาด้วยกันได้ยังไงคะเนี่ย" ชนัญญาทักขึ้นด้วยความตื่นตาตื่นใจ 

"พี่ฝ้ายใจเย็นๆ เราแค่บังเอิญขึ้นลิฟท์มาด้วยกันเท่านั้นเองค่ะ" จิรัสยาเมื่อเห็นว่าชนัญญาทำท่าว่าจะตกอกตกใจไปกันใหญ่ที่เห็นเธอมาพร้อมกับชายผู้นี้ จึงได้รีบอธิบายให้รุ่นพี่สาวสวยได้ฟังเสียก่อนที่เธอจะคิดอะไรไปไกล

"อ้าวเหรอคะ หมดกันนึกว่าจะมีเซอร์ไพรส์อะไรเด็ดๆ" 

"เด็ดๆของฝ้ายนี่หมายถึงอะไรหรอครับ" ทิมอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"เอาะ...อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะคุณทิม ว่าแต่ทั้งสองคนนี้รู้จักกันแล้วใช่มั้ยคะ" เมื่อชนัญญาพูดจบต่างฝ่ายต่างก็มองหน้ากัน จิรัสยานั้นไม่ได้เเสดงปฏิกิริยาใดๆออกมา ถามจริงใครบ้างจะไม่รู้จักเขาไฮโซชื่อดัง แค่ระดับความรวยก็เป็นที่สะดุดหูสะดุดตาแล้ว แต่ไม่ใช่กับเธอหรอกนะเพราะผู้ชายประเภทนี้เธอจะขอหลีกไปให้ไกลๆ

"ไม่ครับ แต่ว่าผมอยากรู้จัก"