บ่วงแค้นพันธนาการรัก

“ฮึก..ฮือ”เสียงสะอื้นสะท้อนดังก้องหน้าศาลาเผาศพ ร่างบอบบางของดารินสั่นระริก ขณะมองโลงศพที่บรรจุร่างผู้เป็นแม่ถูกเคลื่อนเข้าไปในเตาเผา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย“ฮึก…คุณแม่คะ อย่าทิ้งดารินไปนะคะ หนูจะอยู่ได้ยังไง…”หญิงสาวพร่ำเพ้อขณะมองมือหยาบกร้านที่เคยใช้ทำงานหนักหาเงินรักษาแม่ที่ป่วยด้วยมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย มันเป็นเวลาสี่ปีที่เธอเสียสละทุกอย่าง แม้กระทั่งบอกแม่ว่าเธอกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย แต่ความจริงแล้วเธอทำงานเพื่อหาเงินมารักษาแม่ ทว่าความพยายามนั้นกลับสูญเปล่า เมื่อแม่จากไปโดยไม่มีโอกาสได้เห็นดารินอีก“ดารินจ้ะ แม่ไปสบายแล้วนะลูก ทำใจนะ” เสียงนุ่มของยายสา เพื่อนบ้านที่คอยดูแลเธออยู่เสมอ พูดปลอบโยนก่อนจะโอบกอดคนตัวเล็กไว้แน่น เมื่อเห็นเธอพยายามจะวิ่งไปหาโลงศพ“ยายคะ…ทำไมแม่ถึงทิ้งหนูไป” ดารินคร่ำครวญทั้งน้ำตา ความรักที่เธอมีต่อแม่เต็มหัวใจ แต่ผู้เป็นแม่กลับดูเหมือนจะไม่เคยรักเธออย่างแท้จริง“ไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูกหรอกลูก แม่เอ็งหมดกรรมแล้ว เอ็งมาอยู่กับยายก็ได้นะ” ยายสาสวมกอดเธอปลอบโยนด้วยความรัก ดวงตาขุ่นมองหญิงสาวที่เหมือนลูกของตนเองตั้งแต่เล็กดารินสะอื้

“คุณหนูครับ ใกล้จะถึงบ้านแล้วนะครับ”เสียงเรียกของลูกน้องประจำตระกูลไพศาลดังขึ้น ทำให้ดารินที่เหม่อลอยมาตลอดการเดินทางสะดุ้งกลับสู่ความเป็นจริง นับตั้งแต่ขึ้นรถจากต่างจังหวัด ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์พลิกผันในชีวิตที่ไม่คาดฝัน จากคนที่แทบไม่มีจะกิน วันนี้กลับกลายมาเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่ ร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศเพียงชั่วข้ามคืน “เอ่อ…อ๋อค่ะ” ดารินตอบเสียงเบา รีบเก็บความรู้สึกที่สับสนเอาไว้ภายใน ใจยังคงว้าวุ่นกับอนาคตที่ต้องมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่อันแสนหรูหรานี้ โดยที่เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะปรับตัวเข้ากับชีวิตอันเป็นระเบียบเคร่งครัดนี้ได้หรือไม่ ไม่กี่นาทีต่อมา รถตู้คันหรูก็แล่นเข้าสู่เขตบ้านใหญ่โตของตระกูลไพศาล ขนาดของมันเทียบได้กับคฤหาสน์ในฝัน ดารินเบิกตาโพลงเมื่อมองเห็นตัวบ้านที่สง่างาม โอ่อ่า แตกต่างจากทุกสิ่งที่เธอเคยรู้จักราวฟ้ากับดิน“ถึงแล้วครับ” เสียงคนขับดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ชายในชุดสูทจะรีบลงมาเปิดประตูให้เธอ ดารินก้มศีรษะขอบคุณอย่างเคอะเขิน ความคุ้นเคยกับการปฏิบัติเช่นนี้ดูเหมือนจะยังมาไม่ถึง “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ/ค่ะ คุณหนูดาริน” เสียงพ่อ

กริ้ง!เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้งที่ประตูบ้านหรูหราสไตล์คลาสสิก หน้าบ้านมีเหล่าสาวประเภทสองที่รูปร่างกำยำแต่ใจเป็นหญิงสองคน และลูกน้องสาวอีกหกคนยืนเรียงกันเป็นแถว สีหน้าบ่งบอกถึงความตื่นเต้นและสงสัยในงานที่ได้รับ“เจ้ เรามาแต่งให้ใครกันเนี่ย ขนกันมาเยอะขนาดนี้ จ้างแต่งหน้ากี่คนกันนะ” เจน ลูกน้องคนสนิทของเจ้หยาดเอ่ยขึ้นเสียงเบา ดวงตาเป็นประกาย ตื่นเต้นเมื่อคิดถึงค่าจ้างที่ได้รับ ซึ่งมากกว่าทำงานทั้งเดือนเสียอีก “จุ๊ ๆ ฟังนะพวกเธอ ห้ามแพร่งพรายอะไรไปเด็ดขาด งานนี้มันความลับของตระกูลเขา ถ้าพูดมากระวังตายไม่มีศพนะ” เจ้หยาดบอกอย่างจริงจัง น้ำเสียงนิ่ง แต่ทว่ามีประกายความขบขันในแววตา แอบปรายตาไปทางลูลู่ เพื่อนซี้หุ้นส่วนร้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เอ้า! อีเจ้นี่หมายความว่าไง ว่าฉันปากหมางั้นเหรอ!!! แหม ยุ่งหน่อยก็ตายไม่มีศพเหมือนกันทั้งนั้นแหละ” ลูลู่รีบตอบพลางจีบปากจีบคอ หันมองเพื่อนรักแบบประชดประชัน “อ้าวอีลูลู่!”“ว่าไงล่ะ อีเจ้!”สองสาวประเภทสองเริ่มโต้เถียงกันเสียงดังอย่างที่ทำให้ลูกน้องพากันถอนหายใจไปตาม ๆ กัน ก็เรื่องปากนี่แหละที่ทำให้ทั้งคู่เป็นเพื่อนซี้กันมาได้“เจ้ ๆ ค

1 เดือนผ่านไปตึก ตึก !เสียงเท้าเล็กที่ใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงสูงขนาด 3 นิ้ว ก้าวเดินมาเป็นจังหวะเนิบตามเดินตามข้างถนน วันนี้เป็นวันที่เธอเหนื่อยมาก เนื่องจากการประชุมที่บริษัท เธอทำออกมาด้ไม่ดีพอ แถมยังต้องโดนผู้เป็นมารดาต่อว่ากลับมาอีก ดารินใช้ชีวิตเป็นไอด้ามาได้ 1 เดือนเต็ม ไม่เคยมีวันไหนที่เธอได้ใช้ชีวิตเป็นตัวเอง ตั้งแต่ที่คนตัวเล็กก้าวขาเข้ามาในบ้านตระกูลไพศาลสกุลรัตน์ ความอึดอึดมันเริ่มถาโถมเข้ามาในชีวิตของเธออย่างไม่จบไม่สิ้น และดูเหมือนว่าวันนี้มันเลยขีดจำกัดของดารินแล้ว ดังนั้นหญิงสาวจึงเดินออกมาจากบริษัทของไอด้า ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งทว่าในใจรู้สึกเศร้าจนถึงขีดสุด เธอเดินมาเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จุดหมายปลายทางเดินมาตลอดเป็นเวลาหลายชั่วโมง โดยไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว บรรยากาศโดยรอบแสงสว่างเริ่มเลือนหายไป ความมืดได้เริ่มคืบคลานเข้ามา จนกระทั่งฝนเริ่มลงเม็ดปรอย ๆ จากนั้นตกแรงขึ้นเรื่อย ๆซ่าส์ ซ่าส์ !เสียงฝนกระทบกับพื้นดิน เม็ดฝนใหญ่ ๆ สัมผัสกับใบหน้าเนียน นั่นทำให้ดารินเงยใบหน้าขึ้นมา สายตาเรียวกวาดมองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองเดินมาไกลจนไม่พบบ้านคนสักหลัง พื้นที่รอบ ๆ

ณ สวนหลังบ้านคฤหาสน์เพมเบอร์ตันดอกทิวลิปหลากสีบานสะพรั่งท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ของยามเช้า สวนทิวลิปทอดยาวไปจนสุดสายตาในพื้นที่จำนวน 1 ไร่ของบริเวณหลังบ้าน ดอกสีแดงสดของดอกทิวลิปตัดกับสีเหลืองสดใสขาวบริสุทธิ์ และชมพูอ่อน ทั้งหมดเรียงรายกันเป็นแถว กลิ่นหอมของดอกไม้ถูกลมพัดเบา ๆ นำพาความสดชื่นไปทั่วบริเวณ สวนดอกไม้แห่งนี้เป็นสวนดอกไม้ในฝันของโจลีนน้องสาวของเขา ทว่าน่าเสียดายที่น้องสาวของเขาไม่มีโอกาสได้เห็นสวนแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว“คุณโจชัวครับ คุณโจชัว!!”เสียงกึ่งวิ่งกึ่งตะโกนของชัชชัย ดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้โจชัวที่ใช้กรรไกรตัดแต่งต้นไม้อยู่หยุดชะงักเพื่อรอฟังข่าวเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนจากก้มหน้า มายืนในท่าปกติ มือหนึ่งถอดถุงมือผ้าออกจากอีกข้าง ก่อนจะเปลี่ยนมาถอดอีกข้างหนึ่ง จากนั้นใช้หลังมือปาดเหงื่อเม็ดเล็กที่ซึมผุดออกมาจากใบหน้า แล้วรอฟังอย่างใจเย็นแฮ่ก แฮ่กเสียงหอบพร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเข้าของชัชชัย ทำให้โจชัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มันเรื่องอะไรที่ทำให้ลูกน้องของเขาวิ่งหน้าตั้งมาขนาดนี้ หรือเป็นเพราะว่าผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว“ว่ามา”“ผู้หญิงคนนั้นฟื้นแล้วครับ”“บอกแ