บ่วงแค้นพันธนาการรัก

บ่วงแค้นพันธนาการรัก

last updateLast Updated : 2026-05-10
By:  นิษฐา01Ongoing
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
19Chapters
323views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“เมื่อความจริงเปลี่ยนชีวิตให้พลิกผัน ดาริน หญิงสาวจากต่างจังหวัดที่เพิ่งสูญเสียแม่ ได้พบว่าเธอคือทายาทตระกูลดัง และมีพี่สาวฝาแฝดชื่อไอด้า คุณหนูสุดมั่นที่ใช้ชีวิตหรูหราและมีบริษัทเป็นของตัวเอง แต่เมื่อไอด้าประสบอุบัติเหตุอาการสาหัส ดารินจำต้องสวมรอยเป็นพี่สาวโดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว นั่นคือการก้าวเข้าสู่วังวนแห่งความลับและการแก้แค้นที่มีผู้คนรอทวงคืนจากพี่สาวเธอ ชีวิตที่เธอคิดว่าคือโชคดี กลับอาจเป็นจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่เธอไม่เคยคาดคิด”

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ความจริงของดารินคือคุณหนูตระกูลดัง

Rachael POV

Hunger beat through my stomach so hard it felt like something alive was clawing at me from the inside. I grabbed my small bag with shaky fingers, the strap rough against my jaw. It had been too long since I’d eaten anything real, and every breath felt lighter than the one before, like my body was giving up little by little. If I didn’t find something soon, I knew I’d pass out. Maybe for hours. Maybe forever.

I shifted into my human form quickly, just enough to get what I needed. The cold rushed straight into my naked skin, raising goosebumps across my arms, but I ignored it. I dug into my bag until my fingers closed around the small clay jar buried at the bottom. My heart thumped painfully in my chest as I opened it. Shifting into a human was always dangerous out here. Even one minute like this left me too exposed, too soft and too easy to kill. But it was the only way to mask my scent properly.

The smell of crushed leaves and bitter herbs drifted up from the jar, sharp enough to make my eyes sting. Good. Strong scents hid what I really was, a female rogue, alone and unclaimed and vulnerable. I shifted back into my wolf form before fear could settle too deep into my bones, fur rippling out to cover me again. Then I dragged the mixture along my coat, rubbing it in until the earthy, harsh scent clung to me. I hated the smell, but it was better than the alternative, getting caught.

When I finished, I stretched my legs, feeling my joints pop, trying to loosen some of the tightness in my muscles. The woods around me were still. Too still today. They were always quiet but something about today’s silence felt heavier, as if the whole forest was holding its breath. My stomach cramped again, sharp and cruel, hurrying me along.

I moved forward, lowering my body closer to the ground as I sniffed the air. I needed prey. Anything. At this point, even a small field mouse would’ve been a blessing. Every step made my paws feel heavier, like the dirt was trying to pull me down and swallow me whole.

Then I saw it, a rabbit. Small, white, completely unaware of me, nibbling at a patch of grass like it had nothing in the world to fear. My mouth watered instantly. My heartbeat kicked hard. Before the thought formed fully in my head, I pounced.

The rabbit shot forward.

I chased after it without hesitation, every other instinct drowned out by hunger. My paws slammed into the earth, kicking up dirt as I sprinted. The rabbit zigzagged left, then right, darting through bushes and weaving between trees but I stayed right on its tail.

I should have noticed the scent change sooner, the heavy, sharp warning that lingered like smoke in the air. I knew this smell. Territory. Someone else’s. A forbidden border I had no business crossing. Any smart wolf would have stopped the moment the scent hit them.

But I wasn’t smart right now. I was starving.

The rabbit darted forward again, and I followed, my vision narrowing to the blur of white ahead of me. My paws crossed the invisible line before I even realized where I was. The air here felt different, thicker. The sort of place you avoided if you wanted to live another day.

But it was too late. I was already in.

I lunged one last time, and my jaws snapped shut around the rabbit’s body. Relief hit me so suddenly and so strongly I almost collapsed. Warm fur. Warm blood. Something solid to fill the empty pit in my stomach.

I dragged the rabbit toward a tree with wide roots, tucking myself beneath it as I ate. I didn’t chew slowly. I couldn’t. I devoured it in desperate bites until there was nothing left but bones too small to matter. The hunger eased a little, not gone completely but enough that I could think again without feeling like I was dying.

Thirst hit me next, hard and immediate. My tongue felt thick and my throat burned. I sniffed the air until I caught the faint, clean smell of water, then followed it deeper into the territory I shouldn’t have been in. The stream appeared between the trees, silver and moving fast. I hurried toward it, lowering my head and drinking until the cold numbed my jaw.

For the first time in days, I wasn’t shaking.

My body sagged with exhaustion. Every limb felt heavy. The adrenaline from the chase was fading too quickly, replaced by a deep, aching tiredness that sank into my bones. I spotted a tree with thick roots that curved upward like a small shelter, and the moment I saw it, my body made the decision for me.

Just a moment, I told myself. Just enough to breathe and gather strength.

I curled against the roots, letting my eyes drift shut. The ground was cold, but it didn’t matter. My entire body felt too heavy for me to move anymore.

I didn’t mean to sleep.

I really didn’t.

But the tiredness pulled me under before I realized it.

A distant howl snapped me awake sometime later. My eyes flew open, panic rushing straight through me. Another howl followed. Closer. Sharper. Angry. Fear shot through my chest so fast it left me breathless.

I had slept.

Here.

In someone else’s territory.

Stupid. Reckless and Deadly.

I scrambled up and bolted, paws slipping on the damp leaves as I tried to put as much distance as possible between me and those howls. My breath puffed out in white bursts. My heart hammered so loudly it drowned out the sounds of the forest.

But the other wolves were faster.

I heard them before I saw them, pounding steps, low growls, bodies cutting through the brush. Bodies formed between the trees, too many to count. Panic clawed up my throat. I turned sharply, looking for an opening, any opening, but there wasn’t one.

They surrounded me before I could get two more steps.

One wolf lunged first, slamming into my side and knocking me off my feet. I snarled and twisted, trying to claw my way free, but another wolf pinned my hind legs. A third grabbed the scruff of my neck and yanked me down hard. The ground dug into my skin as I struggled, my breaths turning frantic and ragged.

I fought with everything I had. Claws. Teeth. Desperation.

But they were bigger. Stronger. Well fed and well trained.

I didn’t stand a chance.

“Got the rogue!” a voice barked, rough with triumph.

The word rogue cut straight through me.

Another wolf’s growl rumbled close to my ear. “What’s a rogue doing here?”

A third sniffed me harshly, the sound sharp and disgusted. “No scent. But male, undoubtedly.”

Then came the last voice, cold and cruel enough to make every hair on my body rise.

“Let’s take you to the alpha and see what punishment awaits.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
19 Chapters
บทที่ 1 ความจริงของดารินคือคุณหนูตระกูลดัง
“ฮึก..ฮือ”เสียงสะอื้นสะท้อนดังก้องหน้าศาลาเผาศพ ร่างบอบบางของดารินสั่นระริก ขณะมองโลงศพที่บรรจุร่างผู้เป็นแม่ถูกเคลื่อนเข้าไปในเตาเผา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย“ฮึก…คุณแม่คะ อย่าทิ้งดารินไปนะคะ หนูจะอยู่ได้ยังไง…”หญิงสาวพร่ำเพ้อขณะมองมือหยาบกร้านที่เคยใช้ทำงานหนักหาเงินรักษาแม่ที่ป่วยด้วยมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย มันเป็นเวลาสี่ปีที่เธอเสียสละทุกอย่าง แม้กระทั่งบอกแม่ว่าเธอกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย แต่ความจริงแล้วเธอทำงานเพื่อหาเงินมารักษาแม่ ทว่าความพยายามนั้นกลับสูญเปล่า เมื่อแม่จากไปโดยไม่มีโอกาสได้เห็นดารินอีก“ดารินจ้ะ แม่ไปสบายแล้วนะลูก ทำใจนะ” เสียงนุ่มของยายสา เพื่อนบ้านที่คอยดูแลเธออยู่เสมอ พูดปลอบโยนก่อนจะโอบกอดคนตัวเล็กไว้แน่น เมื่อเห็นเธอพยายามจะวิ่งไปหาโลงศพ“ยายคะ…ทำไมแม่ถึงทิ้งหนูไป” ดารินคร่ำครวญทั้งน้ำตา ความรักที่เธอมีต่อแม่เต็มหัวใจ แต่ผู้เป็นแม่กลับดูเหมือนจะไม่เคยรักเธออย่างแท้จริง“ไม่มีแม่คนไหนไม่รักลูกหรอกลูก แม่เอ็งหมดกรรมแล้ว เอ็งมาอยู่กับยายก็ได้นะ” ยายสาสวมกอดเธอปลอบโยนด้วยความรัก ดวงตาขุ่นมองหญิงสาวที่เหมือนลูกของตนเองตั้งแต่เล็กดารินสะอื้
Read more
บทที่ 2 ตระกูลเพมเบอร์ตัน สูญเสียโจลีนผู้เป็นที่รัก
ในบรรยากาศเศร้าโศกท่ามกลางสายฝนและความมืดครึ้ม ด้านโจชัว คุณชายเพมเบอร์ตันยืนแน่วแน่อยู่หน้าหลุมศพของโจลีน น้องสาวคนเล็กที่เขารักหมดใจ ชายหนุ่มผู้มีสายตาคมลึกซึ่งซ่อนความเจ็บปวดไว้ในความเงียบ ได้แต่จ้องมองหลุมศพด้วยสายตาเลื่อนลอยและหัวใจที่หนักอึ้งโจฮัน ลูกชายคนกลางในตระกูลเพมเบอร์ตัน เอื้อมมือวางลงบนไหล่ของพี่ชายเบาๆ เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่แฝงความจริงจัง “พี่โจชัวครับ… อย่าทำให้โจลีนต้องเป็นห่วงสิ พี่ต้องเข้มแข็งนะ”ชายหนุ่มผมดำสะบัดหน้ามองโจฮัน แววตาแดงก่ำจากการกลั้นน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมา โจชัวไม่แม้แต่จะตอบกลับ เขายืนหันหลังให้ ดวงตาจับจ้องภาพหลุมศพของน้องสาวที่รักมาตั้งแต่ยังเด็ก เหมือนเพิ่งเมื่อวานที่พวกเขาเติบโตเคียงข้างกันโจฮันถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พี่… ค่ำแล้ว กลับกันเถอะครับ ถึงยังไงโจลีนก็ยังอยู่ที่นี่”คำปลอบโยนที่ฟังดูจริงจังแต่แฝงไว้ด้วยความขี้เล่นตามนิสัยไม่ได้ช่วยให้โจชัวรู้สึกดีขึ้น แต่กลับทำให้เขารู้สึกถูกทิ้งให้อยู่ท่ามกลางความโดดเดี่ยว “แกมันไม่รู้อะไรหรอกโจฮัน…” โจชัวตอบเสียงแผ่ว ทว่าแฝงด้วยความตัดพ้อ “เฮ้อ พี่จำคำของโจลีนได้ไหม
Read more
บทที่ 3 สาวน้อยดารินกลับเข้าสู่ตระกูลไพศาล
“คุณหนูครับ ใกล้จะถึงบ้านแล้วนะครับ”เสียงเรียกของลูกน้องประจำตระกูลไพศาลดังขึ้น ทำให้ดารินที่เหม่อลอยมาตลอดการเดินทางสะดุ้งกลับสู่ความเป็นจริง นับตั้งแต่ขึ้นรถจากต่างจังหวัด ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์พลิกผันในชีวิตที่ไม่คาดฝัน จากคนที่แทบไม่มีจะกิน วันนี้กลับกลายมาเป็นคุณหนูของตระกูลใหญ่ ร่ำรวยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศเพียงชั่วข้ามคืน “เอ่อ…อ๋อค่ะ” ดารินตอบเสียงเบา รีบเก็บความรู้สึกที่สับสนเอาไว้ภายใน ใจยังคงว้าวุ่นกับอนาคตที่ต้องมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่อันแสนหรูหรานี้ โดยที่เธอไม่มั่นใจเลยว่าจะปรับตัวเข้ากับชีวิตอันเป็นระเบียบเคร่งครัดนี้ได้หรือไม่ ไม่กี่นาทีต่อมา รถตู้คันหรูก็แล่นเข้าสู่เขตบ้านใหญ่โตของตระกูลไพศาล ขนาดของมันเทียบได้กับคฤหาสน์ในฝัน ดารินเบิกตาโพลงเมื่อมองเห็นตัวบ้านที่สง่างาม โอ่อ่า แตกต่างจากทุกสิ่งที่เธอเคยรู้จักราวฟ้ากับดิน“ถึงแล้วครับ” เสียงคนขับดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ชายในชุดสูทจะรีบลงมาเปิดประตูให้เธอ ดารินก้มศีรษะขอบคุณอย่างเคอะเขิน ความคุ้นเคยกับการปฏิบัติเช่นนี้ดูเหมือนจะยังมาไม่ถึง “ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ/ค่ะ คุณหนูดาริน” เสียงพ่อ
Read more
บทที่ 4 ไม่ใช่อย่างที่คิด
“สวัสดีค่ะ คุณหญิงลดา คุณหนูไอริน” เสียงของสาวใช้ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้ดารินหันไปมอง นัยน์ตาสีน้ำผึ้งจ้องไปยังมารดาผู้ให้กำเนิด ความรู้สึกวูบไหวแล่นเข้ามาในใจเธอโดยไม่อาจห้าม คุณหญิงลดาเพียงปรายตามองลูกสาวที่พลัดพรากไปนานถึง 24 ปี ใบหน้าของดารินเหมือนกับไอด้า ลูกสาวคนโตแทบจะถอดแบบกันออกมา แต่สิ่งที่ต่างคือแววตา ไอด้ามีแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเด็ดเดี่ยว ผิดกับดารินที่แววตาดูอ่อนแอและไม่กล้าสู้ใคร“อ้าว คุณกลับมาแล้วหรือ มานั่งนี่สิ มานั่งใกล้ ๆ” เกรียงไกรส่งยิ้มพร้อมผายมือเชื้อเชิญภรรยาของเขาให้นั่งข้างดาริน “ผมดีใจจริงๆ ที่ครอบครัวเราได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง”“ไม่ล่ะ ฉันจะนั่งกับไอริน แค่เห็นหน้าก็พอแล้ว” น้ำเสียงเย็นชาของคุณหญิงลดาทำให้ดารินนั่งตัวแข็ง เธอพยายามบังคับใจให้สงบ แม้ลึก ๆ แล้วรู้สึกได้ว่าการกลับมาครั้งนี้อาจไม่เป็นที่ต้องการ“เอาล่ะๆ ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมนั่งข้างลูกเอง” เกรียงไกรยิ้มบาง พลางส่งสายตาปลอบใจดารินขณะนั่งลงข้างเธอ “วันนี้ผมให้แม่บ้านเตรียมอาหารเยอะแยะเลยนะ จะได้ฉลองที่เราได้ลูกกลับมา”“โอ้ย จะฉลองอะไรคุณ เวลานี้มันใช่เวลาฉลองไหม ไ
Read more
บทที่ 5 ปฏิบัติการแปลงโฉมดารินให้กลายเป็นสาวมั่น
กริ้ง!เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้งที่ประตูบ้านหรูหราสไตล์คลาสสิก หน้าบ้านมีเหล่าสาวประเภทสองที่รูปร่างกำยำแต่ใจเป็นหญิงสองคน และลูกน้องสาวอีกหกคนยืนเรียงกันเป็นแถว สีหน้าบ่งบอกถึงความตื่นเต้นและสงสัยในงานที่ได้รับ“เจ้ เรามาแต่งให้ใครกันเนี่ย ขนกันมาเยอะขนาดนี้ จ้างแต่งหน้ากี่คนกันนะ” เจน ลูกน้องคนสนิทของเจ้หยาดเอ่ยขึ้นเสียงเบา ดวงตาเป็นประกาย ตื่นเต้นเมื่อคิดถึงค่าจ้างที่ได้รับ ซึ่งมากกว่าทำงานทั้งเดือนเสียอีก “จุ๊ ๆ ฟังนะพวกเธอ ห้ามแพร่งพรายอะไรไปเด็ดขาด งานนี้มันความลับของตระกูลเขา ถ้าพูดมากระวังตายไม่มีศพนะ” เจ้หยาดบอกอย่างจริงจัง น้ำเสียงนิ่ง แต่ทว่ามีประกายความขบขันในแววตา แอบปรายตาไปทางลูลู่ เพื่อนซี้หุ้นส่วนร้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เอ้า! อีเจ้นี่หมายความว่าไง ว่าฉันปากหมางั้นเหรอ!!! แหม ยุ่งหน่อยก็ตายไม่มีศพเหมือนกันทั้งนั้นแหละ” ลูลู่รีบตอบพลางจีบปากจีบคอ หันมองเพื่อนรักแบบประชดประชัน “อ้าวอีลูลู่!”“ว่าไงล่ะ อีเจ้!”สองสาวประเภทสองเริ่มโต้เถียงกันเสียงดังอย่างที่ทำให้ลูกน้องพากันถอนหายใจไปตาม ๆ กัน ก็เรื่องปากนี่แหละที่ทำให้ทั้งคู่เป็นเพื่อนซี้กันมาได้“เจ้ ๆ ค
Read more
บทที่ 6 มีชีวิตใหม่ในคราบของคนอื่น
ในห้องรับแขกของตระกูลไพศาลสกุลรัตน์ หลังจากที่คุณหญิงและไอรินออกไปแล้ว ดารินนั่งเงียบก้มหน้า ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมตั้งแต่วันแรกผู้เป็นแม่จึงดูเย็นชาและห่างเหินกับเธอเช่นนี้ ท่าทีของมารดาเหมือนละครหลังข่าวที่แม่เลี้ยงมักตั้งแง่ใส่ลูกเลี้ยง“คุณดารินคะ เดี๋ยวไปที่ห้องของคุณไอด้าเลยค่ะ” ทิพย์ เลขาส่วนตัวของบ้าน พูดขึ้น พร้อมส่งสัญญาณให้เจ้หยาดกับลูกน้องตามไปด้วย “ทำไมต้องไปที่ห้องของพี่ไอด้าด้วยล่ะคะ” ดารินถามด้วยความสงสัย เธอไม่อยากจะบุกรุกห้องของคนอื่น “นับจากนี้ ทิพย์จะเรียกคุณดารินว่า ‘คุณไอด้า’ นะคะ เพื่อให้คุณซึมซับความเป็นคุณไอด้าได้เร็วที่สุด คุณต้องเข้าไปอยู่ในห้องและดูวิถีชีวิตของเจ้าของห้อง จะได้ไม่มีข้อผิดพลาด เพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงของตระกูลค่ะ”ดารินพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ เรียกได้เลย เพราะชีวิตฉันไม่เคยเป็นของตัวเองอยู่แล้ว” เธอตัดพ้อ ก่อนก้าวเท้าไปยังห้องนอนของพี่สาว เมื่อมาถึงห้องสุดหรูของไอด้า ห้องตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์นำเข้า โทนสีเข้ม เฟอร์นิเจอร์เป็นระเบียบ เตียงคิงส์ไซส์ตั้งอยู่ใกล้หน้าต่าง ห้องกว้
Read more
บทที่ 7 จุดเริ่มต้นของการแก้แค้น
1 เดือนผ่านไปตึก ตึก !เสียงเท้าเล็กที่ใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงสูงขนาด 3 นิ้ว ก้าวเดินมาเป็นจังหวะเนิบตามเดินตามข้างถนน วันนี้เป็นวันที่เธอเหนื่อยมาก เนื่องจากการประชุมที่บริษัท เธอทำออกมาด้ไม่ดีพอ แถมยังต้องโดนผู้เป็นมารดาต่อว่ากลับมาอีก ดารินใช้ชีวิตเป็นไอด้ามาได้ 1 เดือนเต็ม ไม่เคยมีวันไหนที่เธอได้ใช้ชีวิตเป็นตัวเอง ตั้งแต่ที่คนตัวเล็กก้าวขาเข้ามาในบ้านตระกูลไพศาลสกุลรัตน์ ความอึดอึดมันเริ่มถาโถมเข้ามาในชีวิตของเธออย่างไม่จบไม่สิ้น และดูเหมือนว่าวันนี้มันเลยขีดจำกัดของดารินแล้ว ดังนั้นหญิงสาวจึงเดินออกมาจากบริษัทของไอด้า ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งทว่าในใจรู้สึกเศร้าจนถึงขีดสุด เธอเดินมาเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จุดหมายปลายทางเดินมาตลอดเป็นเวลาหลายชั่วโมง โดยไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว บรรยากาศโดยรอบแสงสว่างเริ่มเลือนหายไป ความมืดได้เริ่มคืบคลานเข้ามา จนกระทั่งฝนเริ่มลงเม็ดปรอย ๆ จากนั้นตกแรงขึ้นเรื่อย ๆซ่าส์ ซ่าส์ !เสียงฝนกระทบกับพื้นดิน เม็ดฝนใหญ่ ๆ สัมผัสกับใบหน้าเนียน นั่นทำให้ดารินเงยใบหน้าขึ้นมา สายตาเรียวกวาดมองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองเดินมาไกลจนไม่พบบ้านคนสักหลัง พื้นที่รอบ ๆ
Read more
บทที่ 8 ความจำเสื่อม
3 ชั่วโมงผ่านไปบรืนน...เอี๊ยด...!เสียงรถคันหรูได้เคลื่อนเข้ามาจอดภายในคฤหาสน์ของตระกูลเพมเบอร์ตัน ซึ่งโจชัวได้ตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ต่างจังหวัด ที่ดินตรงนี้เป็นมรดกตกทอดมาหลายรุ่น มีพื้นที่มากกว่า 100 ไร่ โดยส่วนใหญ่ ครอบครัวของเขาจะมารวมตัวกันทีนี้ปีละครั้ง เพื่อใช้พื้นที่ล่าสัตว์ป่า ทว่าในครั้งนี้มันต่างกันออกไป เขาไม่ได้มาล่าสัตว์ แต่มาเพื่อแก้แค้นคฤหาสน์ตั้งอยู่บนเนินเขาสูงปกคลุมไปด้วยหมอกบาง ๆ ด้านซ้ายล้อมรอบไปด้วยแม่น้ำขนาดใหญ่ ทางหลังบ้านปลูกดอกไม้เอาไว้ประมาณ 1 ไร่ เพราะโจลีนน้องสาวของเขานั้นชอบแม้ภายนอกจะดูหรูหรา ภายในคฤหาสน์นั้นยิ่งใหญ่ไม่แพ้ภายนอก โถงใหญ่มีเพดานสูงโอ่อ่าประดับด้วยโคมระย้า คริสตัลห้อยระยิบระยับ ผนังปูด้วยวอลเปเปอร์สีทองจาง ๆ พื้นที่ของคฤหาสน์นั้นดูกว้างขวางแต่กลับไม่มีใครอาศัยอยู่สักคน นอกจากคนสวนกับแม่บ้านประมาณ 10 กว่าคน แต่ทุกคนได้ไปอยู่เรือนคนใช้ซึ่งอยู่ห่างออกไปเกือบหนึ่งกิโลเมตร“เชิญครับคุณโจชัว ภายในบ้านผมให้แม่บ้านทำความสะอาดและจัดห้องนอนไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ”ชัชชัยพูดพลางวิ่งไปเปิดประตูอีกฝั่งให้เจ้านาย พร้อมกับเอ่ยถามอีกครั้งว่า“
Read more
บทที่ 9 เข้าสู่คฤหาสน์เพมเบอร์ตัน
ณ สวนหลังบ้านคฤหาสน์เพมเบอร์ตันดอกทิวลิปหลากสีบานสะพรั่งท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ของยามเช้า สวนทิวลิปทอดยาวไปจนสุดสายตาในพื้นที่จำนวน 1 ไร่ของบริเวณหลังบ้าน ดอกสีแดงสดของดอกทิวลิปตัดกับสีเหลืองสดใสขาวบริสุทธิ์ และชมพูอ่อน ทั้งหมดเรียงรายกันเป็นแถว กลิ่นหอมของดอกไม้ถูกลมพัดเบา ๆ นำพาความสดชื่นไปทั่วบริเวณ สวนดอกไม้แห่งนี้เป็นสวนดอกไม้ในฝันของโจลีนน้องสาวของเขา ทว่าน่าเสียดายที่น้องสาวของเขาไม่มีโอกาสได้เห็นสวนแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว“คุณโจชัวครับ คุณโจชัว!!”เสียงกึ่งวิ่งกึ่งตะโกนของชัชชัย ดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้โจชัวที่ใช้กรรไกรตัดแต่งต้นไม้อยู่หยุดชะงักเพื่อรอฟังข่าวเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนจากก้มหน้า มายืนในท่าปกติ มือหนึ่งถอดถุงมือผ้าออกจากอีกข้าง ก่อนจะเปลี่ยนมาถอดอีกข้างหนึ่ง จากนั้นใช้หลังมือปาดเหงื่อเม็ดเล็กที่ซึมผุดออกมาจากใบหน้า แล้วรอฟังอย่างใจเย็นแฮ่ก แฮ่กเสียงหอบพร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเข้าของชัชชัย ทำให้โจชัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มันเรื่องอะไรที่ทำให้ลูกน้องของเขาวิ่งหน้าตั้งมาขนาดนี้ หรือเป็นเพราะว่าผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว“ว่ามา”“ผู้หญิงคนนั้นฟื้นแล้วครับ”“บอกแ
Read more
บทที่ 10 บทลงโทษ
ภายในห้องของโจลีน“นี่พวกเธอ ทำอะไรกันเนี่ย”เสียงของป้าสาหัวหน้าแม่บ้านเอ็ดถาม เมื่อกรอบรูปของคุณหนูโจลีนตกลงมาแตก“มลไม่ได้ทำอะไรนะคะ มลแค่สงสัยว่ากำไลที่เธอใส่มันเหมือนของคุณโจลีน เลยสงสัยว่าเธอจะขโมยมันไปค่ะ แล้วอยู่ ๆลินดาก็ไม่พอใจเข้ามาผลักมล มลเลยป้องกันตัว ทำให้มือของลินดา ปัดกรอบรูปตกแตกค่ะ”พรพิมลแก้ตัว รีบโยนความผิดทันที“จริงไหมลินดา”ป้าสาหันมาถาม เพราะไม่อยากฟังความข้างเดียว“จริง แล้วก็มีไม่จริงอยู่ค่ะ จริงที่เธอถามเรื่องกำไล แต่เรื่องที่ผลักลินดาไม่ได้...”“ป้าอย่าโทษเธอเลยค่ะ เดี๋ยวมลรับผิดชอบเอง อย่าว่าเธอเลยค่ะ ลินดาเป็นหลานของป้า ป้าคงเข้าข้างเธออยู่แล้วใช่ไหมคะ”พรพิมลรีบพูดแทรก พลางบีบน้ำตา ส่งสายตาขอความเห็นใจจากคนอื่น ๆ เพราะเธอเองก็ทำงานที่นี่มานาน ยังไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร ถึงอย่างไรทุกคนคงเห็นใจเธอ“ฉันไม่โทษพวกเธอหรอก แล้วแต่คุณโจชัวจะตัดสินใจเอง ฉันบอกพวกเธอแล้วใช่ไหมว่าห้องนี้สำคัญกับคุณโจชัวมาก ห้ามชำรุดเสียหาย ฉันย้ำอยู่แท้ ๆ”ป้าสาบ่นอุบอิบ ในใจของป้าไม่ได้รู้จักลินดาดีพอ ว่านิสัยเธอเป็นอย่างไร ดังนั้นจึงเชื่อคำพูดของพรพิมลมากกว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status