บทนำ

เขาเป็นบ้าอะไร ทำแบบนี้กับเธอทำไม เพราะโกรธในสนามแข่งวันนั้นเหรอ? ถ้าเป็นเรื่องนั้น คนที่ควรโกรธคือเธอต่างหากถึงจะถูก แล้วยัง...

“นายพูดเหมือนเราเคยรู้จักกันมาก่อน!”

ไลก้านิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำถามนั้น ทั้งสองสบตากันนิ่งเหมือนกำลังค้นหาบางสิ่งในใจ มีทั้งความสับสน ลังเลและหวั่นไหว

บ่อยครั้งเธอรู้สึกคุ้นเคยกับสายตาคู่นี้ มันอบอุ่นแต่แฝงความเจ็บปวด อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น ทว่าก็พยายามเตือนตัวเองเสมอว่าอย่าฟุ้งซ่าน ไม่มีทางที่เธอจะรู้จักเขามาก่อน

คนแปลกหน้าที่พึ่งเข้ามาในชีวิตจะ ‘คุ้นเคย’ ได้ยังไง?

“ฉัน...” เขาเริ่มเอ่ย แต่คำที่ติดอยู่ในอกกลับทำให้ลมหายใจติดขัด ความจริงที่เก็บไว้นานทำให้หน้าอกรู้สึกเหมือนถูกบีบ แต่ก็ไม่มีทางเก็บมันเอาไว้ได้อีกต่อไป “สามปีก่อน เราเคยพบกันที่โดมินยันด์”

เจ้าของเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเหนือใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำ คำตอบนั้นทำให้ซันเดย์นิ่งงัน ลมหายใจสะดุดไปในทันที ราวกับถูกดูดวิญญาณออกจากร่าง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

ไม่ใช่แค่ตกใจ แต่ยังทำให้หัวใจเธอสะเทือนจนแทบจะหยุดเต้น

“โดมินยันด์... งั้นเหรอ?” เสียงของเธอแผ่วเบาเอ่ยย้ำกับตัวเอง นัยน์ตาสีน้ำตาลหม่นเริ่มเลื่อนลอยไปชั่วขณะเมื่อได้ยินชื่อสนามแข่งที่เกือบจะทำให้ชีวิตของเธอจบลง ชื่อนั้นที่เธอไม่คิดว่าจะได้ยินอีก

ตอนนี้กลับดังก้องขึ้นมาในน้ำเสียงทุ้มต่ำจากคนตรงหน้า

“อืม เหมือนเธอจะลืมฉันไปแล้ว” ไลก้ายอบกายลงอีกนิด จนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขากระทบใบหน้าของเธอ

“แต่ก็ไม่แปลก เพราะสมองเธอคงกระทบกระเทือนรุนแรงไม่น้อย” ปลายจมูกโด่งแตะลงบนสันจมูกเรียวเล็กแผ่วเบา

ราวกับจะย้ำว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริง เขายิ้มอ่อนโยนขึ้น เมื่อเห็นเธอดูเหมือนจะยังไม่กลับมามีสติ

คงไม่คิดว่าคนที่เคยช่วยเหลือจะเป็นคนเดียวกับคนที่ท้าแข่งในสนามเดียวกันสินะ เขาไม่พูดอะไร แต่กลับค่อย ๆ ลากปลายจมูกไล้ผ่านแก้มเนียนนุ่ม ลมหายใจอุ่นรินรดผิวผะแผ่ว ก่อนที่จะเคลื่อนเลยไปแตะยังใบหูเล็กที่เริ่มแดงจัดขึ้นทุกขณะ

ซันเดย์ยังคงไม่ตอบสนอง ไม่ได้ผลักไสหรือแม้แต่ขยับตัว และเพราะความเงียบงันนั้นเอง

เขาจึง...

“อ๊ะ!” เสียงหวานร้องออกมาเมื่อถูกดึงกลับมาจากห้วงความทรงจำ ที่พึ่งเปิดด้วยฟันแหลมคมขบเข้าที่ติ่งหู จนทำให้ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว

“เป็น... นายจริง ๆ เหรอ?”