วิธีคลายหนาว

เมื่อเห็นว่ายังไงก็ไม่มีทางเลือกจิรัสยาจึงจำเป็นต้องอยู่ค้างคืนที่นี่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งข่าวร้ายไปกว่านั้นก็คือ พนักงานแจ้งว่าเธอและเขาจำเป็นที่จะต้องพักห้องเดียวกัน เพราะห้องพักของที่นี่นั้นเต็มหมดแล้ว บ้าชะมัด นี่มันนิยายน้ำเน่าที่เธอเคยอ่านสมัยเรียนหรือเปล่านะ คิดแล้วก็อยากจะร้องไห้

"นี่คือกุญเเจห้องของคุณทั้งสอง กรุณาเดินไปจนสุดทางที่หมายเลขห้องนี้ ทางเราต้องขออภัยในความไม่สะดวกเป็นอย่างมาก" พนักงานบอกและยื่นคีย์การ์ดให้กับทิม

ในที่สุดจิรัสยาก็ต้องเดินตามเขาเข้าไปด้านในอย่างว่าง่าย ทิมพาเธอเดินเข้าไปด้านในจนสุดทางและคิดว่ามันน่าจะเป็นห้องสุดท้ายเพราะเมื่อสักครู่เธอเดินผ่านมาหลายห้องแล้ว 

ฝ่ามือใหญ่กดทาบคีย์การ์ดไปกับประตูและมันก็เปิดออก เมื่อก้าวเท้าเข้าไปจิรัสยาก็แทบจะลืมตัวไปชั่วขณะ ด้านในเป็นห้องกระจกวิวหนึ่งร้อยแปดสิบองศาแถมด้านหน้ายังเป็นวิวเทือกเขาแอลป์สูงตระหง่าตั้งอยู่อีกฝั่ง ขาเรียวยาวค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ พอเดินเข้าไปใกล้ๆก็พบว่าห้องๆนี้ตั้งอยู่ติดกับบนหน้าผา

"นี่เขาให้เรานอนในห้องแบบนี้จริงๆหรอคะ" จิรัสยาถามขึ้นมาอย่างลืมตัว

"ไม่ถูกใจคุณหรอครับ"

"ใครบอกล่ะคะ อย่างกับนอนอยู่บนสวรรค์แบบนี้จะหาที่ไหนได้ นี่ถ้าต้องเสียตังค์มานอนเองต่ำๆคงคืนละเป็นแสน"

"สองแสนครับ" 

"คุณรู้ได้ยังไงคะ" จิรัสยาหันขวับไปมองทิมอย่างระแวงทันที อย่าบอกนะว่านี่จะเป็นแผนของเขาที่จะหลอกพาเธอมาค้างคืนที่นี่ ว่าแล้วจิรัสยาก็เริ่มทบทวน 

"โถ่คุณ ที่นี่น่ะดังจะตายในหมู่นักท่องเที่ยว ใครๆต่างก็ใฝ่ฝันที่จะได้มาเยือนที่นี่กันทั้งนั้นแหละ ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่แค่ไม่คิดว่าโชคจะหล่นทับให้เราได้มาพักฟรีๆ" ทิมเริ่มอธิบายจริงจัง แต่นั่นก็ยังคงทำให้จิรัสยายังมีข้อสงสัยอยู่

"คุณทิมฉันขอถามคุณตรงๆนะคะว่านี่เป็นแผนของคุณหลอกพาฉันมาที่นี่หรือเปล่า" คิ้วน้อยๆเริ่มผูกเข้าหากันจนเป็นปมเมื่อถามความสงสัยนั้นออกไป

"จะบ้าหรอคุณ ก็เห็นอยู่ว่าเราเจอพายุกันจริงๆ ผมไม่ใช่เทวดานะที่จะไปสั่งฟ้าสั่งฝนสั่งลมแบบนั้นได้" ทิมขำกับท่าทางของจิรัสยาที่ตอนนี้ที่ยิ่งออกอาการระแวงเขาหนักขึ้นไปอีก

คิ้วเรียวสวยยังคงขมวดเข้าหากันน้อยๆ แต่พอได้ฟังก็เริ่มคิดตามว่ามันก็คงจะจริงที่ว่ามันไม่น่าจะใช่แผนการณ์ของเขาหรอก เพราะเมื่อครู่นั้นเธอกับเขาก็เจอพายุกันจริงๆ 

"งั้นฉันจะลองเชื่อคุณดูก็ได้ค่ะ"

เมื่อเคลียร์ข้อสงสัยกันได้แล้วจิรัสยาก็เริ่มผ่อนคลายความกังวลลงว่าเธอไม่ได้ถูกทิมหลอกพามาที่นี่ แต่ยังไงเสียก็ยังกังวลว่าจะต้องอยู่กับเขาสองคนต่อไปอยู่ดี นาฬิกาตั้งโต๊ะหน้าทีวีบอกเวลาบ่ายสองโมงตรง ที่ด้านนอกยิ่งยังคงมีลมพายุกระหน่ำพัดอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอเลือกที่จะนั่งมองมันอยู่ที่ริมขอบกระจกหน้าต่างเงียบๆ

"เดี๋ยวตอนเย็นคุณอยากจะไปทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารของโรงแรมหรือว่าจะสั่งให้เขายกมาเสิร์ฟให้ที่นี่ผมจะได้บอกเขาถูก"

"ขอทานที่นี่ก็แล้วกันค่ะ ฉันว่าฉันเริ่มขี้เกียจเดินออกไปแล้ว" ทิมขำเมื่อเห็นว่าใบหน้าสวยนั้นเริ่มยู่

"เห็นมั้ยล่ะคะว่าฉันไม่ใช่คนดีอะไรที่คุณจะต้องมาสนใจ"

"น่ารักดีครับ" ทิมยิ้มจนเห็นเขียวเสน่ห์อีกแล้ว นี่จิตใจเขาตั้งหน้าตั้งตาจะโปรยเสน่ห์ใส่เธอให้ได้เลยใช่มั้ย มือน้อยๆยกทาบขึ้นมาที่หน้าอก ตึกตักๆ แค่เห็นเขายิ้มแค่นี้ทำไมใจเต้นแบบนี้นะ ก่อนที่ศรีษะจะถูกสะบัดเบาๆเพื่อขับไล่ความสับสน

"คุณอยากจะอาบน้ำก่อนหรือเปล่า จะได้สบายตัว"

"เอิ่ม..ไม่ล่ะค่ะ ฉันเป็นพวกขี้เกียจอาบน้ำ"

"งั้นตอนนี้พึ่งจะบ่ายสองเอง ผมว่าเราหาหนังดูสักเรื่องเพื่อฆ่าเวลากันดีมั้ยครับ"ว่าแล้วทิมก็เดินกลับไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอน เขาหยิบรีโมททีวีมาด้วยก่อนจะกดเข้าแอพพลิเคชั่นตัวเอ็นเพื่อหาหนังดู

"คุณชอบดูหนังแนวไหน" เขาถามหากแต่ว่าสายตาก็ยังโฟกัสอยู่ที่หน้าจอและไม่ได้มีทีท่าว่าจะหันมองมาทางเธอ

"ได้ทุกแนวค่ะ"

"งั้นดีครับ เรื่องนี้ผมอยากดูมานานแล้วแต่ยังไม่มีเวลาได้ดูสักที คุณช่วยมาดูเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ" ว่าแล้วเขาก็เอามือตบลงไปบนเตียงปุๆเพื่อแสดงความต้องการว่าให้เธอนั่งลงมายังบริเวณนี้ แม้ว่าจะลังเลแต่จิรัสยาก็เดินลงไปนั่งลงอย่างว่าง่ายแม้ว่าใจจะเต้นโครมครามอย่างไม่เป็นจังหวะ

หนังที่ทิมเลือกเป็นแนวฆาตรกรรมสืบสวนรวมถึงมีทั้งบู๊แอคชั่นอยู่ในเรื่องเดียวกัน แต่แล้วจู่ๆก็เกิดมีฉากที่ไม่คาดฝันโผล่มา เมื่อพระเอกและนางเอกมีอะไรกันแล้วหนังก็ดันเน้นอารมณ์เหล่านั้นแบบจัดหนักจัดเต็ม ทำเอาคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์จริงถึงกับหน้าแดงจนพูดไม่ออก

"ขอโทษนะ พอดีผมไม่คิดว่าหนังแอคชั่นจะทำฉากร้อนแรงแบบนี้แทรกเข้ามาในหนังด้วย"ทิมกล่าวขอโทษเบาๆแบบรู้สึกผิด

"ก็..ไม่เห็นเป็นไรนี่คะ เซ็กซ์ก็ถือว่าเป็นความต้องการตามธรรมาชาติของมนุษย์ทั่วไป" แม้ว่าจะพูดออกไปราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่หากแต่ภายในจิตใจกับเต้นโครมครามไปหมด นี่ตาไฮโซบ้านี่เปิดหนังอะไรกันเนี่ย 

หลังจากทานมือเย็นเสร็จสรรพ จิรัสยาก็เริ่มที่จะรู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวขึ้นมา เลยกะว่าต้องขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนอน พอจิรัสยาอาบเสร็จแล้วทิมก็อาบต่อจากเธอเช่นกัน ภายในห้องมีการเตรียมอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำและชุดนอนเอาไว้ให้ด้วย เรียกว่าสะดวกสะบายสมราคาและข้าวของที่ถูกจัดเตรียมไว้เลยทีเดียว

เวลาสี่ทุ่มตรงจิรัสยานอนเล่นมือถือดูข้อมูลข่าวสารไปเรื่อยๆในขณะที่ทิมพึ่งจะอาบน้ำเสร็จ จากนั้นต่างฝ่ายต่างก็ยัดตัวเองลงไปในผ้าห่มผืนใหญ่ซึ่งอันที่จริงก็คือผืนเดียวกันแต่ว่ามีหมอนข้างทำการกั้นเขตเเดนเอาไว้อยู่

"ฝันดีนะครับ" ทิมบอกก่อนจะเดินตรงเข้ามาแล้วยัดตัวไปในผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ จนเวลาผ่านล่วงเลยไปค่อนข้างคืนเมื่อทั้งสองต่างรู้สึกได้ว่าเครื่องทำความร้อนเริ่มไม่ทำงาน

"อย่าบอกนะคะว่าเครื่องทำความร้อนไม่ทำงาน" จิรัสยาตื่นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าทิมลุกขึ้นเอามือไปไล่เเตะดูที่ตัวเครื่องและก็พบว่ามันไม่ทำงานจริงๆ

"ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปกว่าจะเช้าเราคงแข็งตายกันแน่เลยคุณทิม" ทั้งสีหน้าและแววตาของคนตัวเล็กนั้นเริ่มฉายแววความกังวลก่อนจะเริ่มดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไปจนถึงคอ

ทิมยืนกดโทรศัพท์สักพักก่อนจะโทรลงไปถามพนักงานดู หากแต่ว่าก็ไม่มีคนรับสายเลย เมื่อไม่มีทางเลือกต่างฝ่ายต่างจึงต้องกลับเข้าไปขดตัวอยู่ในผ้าห่มกันต่อ และมันก็ยิ่งหนาวเย็นขึ้นไปเรื่อยๆจนไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้

"เราจะหนาวตายกันมั้ยคุณทิม ฉันกลัว" จิรัสยาเริ่มทำเสียงเหมือนราวกับว่าจะร้องไห้เมื่อไม่เห็นทาง ทันใดนั้นหมอนข้างลูกใหญ่ที่ทำหน้าที่เป็นตัวกั้นเขตแดนก็ถูกโยนทิ้งไปแล้วตัวของจิรัสยาก็ถูกอ้อมแขนใหญ่ดึงเข้าไปกอดเอาไว้แทน

"คุณทิม!" พอถูกเขากอด คนที่เคยระแวงก็รีบร้องขึ้นด้วยความตกใจ ถึงแม้ว่ามันจะหนาว แต่ว่าความกลัวว่าจะถูกเขาลวนลามก็ยังมีอยู่

"ไม่ต้องกลัวว่าผมจะฉวยโอกาสกับคุณหรอก คุณอยากหนาวตายหรอ ให้ผมกอดคุณไว้ร่างกายคุณจะได้อุ่นๆ"