ตอนที่ 9 ยังไงคุณก็ต้องเป็นของผม

ตอนที่ 9

                  ยังไงคุณก็ต้องเป็นของผม

"พราว ตื่นได้แล้วลูกเก้าโมงกว่าแล้ว"

เสียงตะโกนของแม่ทำให้ พราว ตื่นขึ้นและลุกจากที่นอน หญิงสาวสะบัดศีรษะไปมาขณะคว้าผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ เพื่อจัดการธุระส่วนตัว ความรู้สึกที่สะลึมสะลือหายไปเป็นปลิดทิ้ง แทบจะทันที เมื่อสายน้ำเย็นจากฝักบัวรดรินลงมา

ทว่าเมื่อมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เห็นรอยจ้ำแดงที่อยู่ตรงช่วงคอและทรวงอกอิ่มก็เด่นชัด ตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ใช่ความฝัน

สัมผัสผ่าวร้อนจากริมฝีปากของเขายังคงตราตรึงอยู่ในโสตประสาท

'ยังไงคุณก็ต้องเป็นของผม'

ถ้อยคำของเขาที่กระซิบบอกอยู่ข้างใบหู คือสิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยิน ก่อนที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์จะทำให้เธอหลับไหลไป

และมารู้สึกตัวอีกทีก็ตระหนักได้ว่าเธออยู่บนเตียงนอนของตัวเองที่บ้าน

น่าอายชะมัด!!

ไม่นึกว่าตัวเองจะคออ่อนง่ายขนาดนั้น

"อะไรกัน! คุณหมอบอกว่าเอากาแฟไปส่ง แล้วคุณหมอก็เลยชวนทานข้าวและเลี้ยงไวน์ฉลองที่ได้งานใหม่ แต่กินยังไงถึงเมามายขนาดนี้ จนคุณหมอต้องประคองพามาส่งที่บ้าน แม่ล่ะขายหน้าจริง ๆ ดีนะที่คุณหมอเป็นคนใจดี เลยไม่ได้อะไรมากมาย ยังไงวันหลังก็เอาขนมและแซนวิชไปให้คุณหมอด้วยละกัน"

เสียงบ่นของแม่ดังมาเป็นระยะ

สองแก้มของเธอพลันผ่าวร้อนขึ้น ด้วยไม่คิดว่าตัวเองจะเมาจนไม่ได้สติแบบนั้น เพิ่งรู้ว่าไวน์พอเมาแล้วยิ่งกว่าเบียร์อีก 

ไม่ไหว

ตอนนี้ยังไม่หายมึนหัวเลย

"ฮ้าว!"

พราว หาวหวอด ๆ ขณะเดินลงมาด้านล่าง วันนี้แม่ของเธอหยุดขายของหนึ่งวัน และกำลังเตรียมตัวเพื่อที่จะไปทำบุญที่วัดเหมือนเช่นทุกครั้ง

"พี่พราว ง่วงขนาดนั้นเลยเหรอถึงตื่นสายแบบนี้ เมื่อคืนดีนะที่ผมอยู่ เลยได้แบกพี่ขึ้นไปห้องนอนได้ ไม่งั้นพี่คงได้นอนอยู่ตรงโซฟาข้างล่างนี่แหละ"

เพชร น้องชายของเธอเอ่ยแซว วันนี้น้องกลับมาบ้าน ปกติจะอยู่หอพักใกล้มหาลัย 

"อือ ทำไม? ปกติพี่ก็ไม่ได้ตื่นสายบ่อย ๆ หรอกนะเพชร ยิ่งต่อไปได้กลับมาทำงานประจำ ก็คงจะตื่นสายแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว"

คิดแล้วก็น่าเบื่อชะมัด

ดีที่ว่าบริษัทใหม่นี้อยู่ใกล้บ้าน

และไม่ต้องไปเสียเวลาบนท้องถนนเหมือนตอนทำงานอยู่แถวสุขุมวิทกรุงเทพฯ เหมือนที่ผ่านมา

"แล้วตอนบ่ายไปไหนมั้ยพี่พราว ผมต้องพาแม่ไปวัด กว่าจะกลับก็คงเย็น ๆ ถ้ามีของออนไลน์มาส่ง ฝากพี่รับให้ผมหน่อยแล้วกันนะ"

"สั่งอะไรอีกละ ทำไมแกไม่สั่งแบบเก็บเงินปลายทาง ใครจะมาอยู่รอเฝ้าได้ตลอดละเนี่ย"

"อ้าว! ก็ปกติบ้านเรามีคนอยู่ตลอดนี่นา แต่วันนี้แม่กับผมไม่อยู่และก็เห็นว่าพี่ไม่ได้ออกไปไหน ผมก็เลยนัดคนมาส่งวันนี้ หรือว่าพี่จะออกไปไหน?"

น้องชาย หันมามอง

พราว ไม่ได้สนใจจะตอบคำถามน้องชาย เธอมองไปยังคลินิกของคุณหมอ

แม่เธอเห็นดังนั้นจึงตะโกนบอก

"เหมือนวันนี้คลินิกคุณหมอจะหยุดนะ แม่ก็เลยหยุดร้านตรงกับวันหยุดของคลินิกคุณหมอนี่แหละ หยุดอาทิตย์ละวันจะได้มีเวลาไปเข้าวัดเข้าวาบ้าง พราวเองก็พักผ่อนนะลูก"

คุณหมอหยุดเหรอ?

เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อมองไปด้านหน้าคลินิกที่ขึ้นป้ายหยุด และไม่เห็นมีรถจอดอยู่สักคัน

เมื่อคืนเขานอนที่นี่ไม่ใช่เหรอ?

แสดงว่าเขาน่าจะตื่นและขับรถออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว 

ช่างเหอะ! ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ

"แม่กับน้องไปก่อนนะลูก วันนี้พ่อน่าจะกลับเร็ว แม่ทำข้าวต้มกุ้งไว้ให้ในครัว ถ้าหิวก็ตักกินแล้วกันนะ"

แม่เธอตะโกนบอกเมื่อเตรียมของมาขึ้นรถกระบะที่น้องชายจอดรอไว้ด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว

"จ้าแม่"

พราว ตักข้าวต้มใส่ชามแล้วมานั่งกินอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้าน ซึ่งปกติจะเป็นที่นั่งของลูกค้าที่มากินกาแฟและโจ๊ก แต่วันนี้เป็นวันหยุดหญิงสาวเลยใช้เป็นที่นั่งกินข้าวแล้วไถโซเชียล บนสมาร์ทโฟนของตัวเองไปด้วย

"วันนี้ร้านปิดเหรอครับ แย่จัง"

เสียงทักนุ่มหู ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา เมื่อเห็น พี่โก้ คนรู้จักในซอยที่ตอนนี้ทำงานเป็นทีมวิศวกรอยู่กองช่างของ อบต. ในพื้นที่ และเป็นลูกค้าประจำของร้านกาแฟแม่ของเธอ

"หยุดค่ะพี่โก้ พอดีวันนี้แม่ไปทำบุญที่วัด ถ้าพี่โก้จะกินกาแฟเดี๋ยวพราวชงให้ก็ได้ค่ะ แต่อาจจะไม่ได้ดริบแบบเข้มข้นเหมือนที่แม่ทำนะคะ"

เธอรับอาสาอย่างกระตือรือร้น

เพราะยังไงนี่ก็เป็นรุ่นพี่ที่รู้จักกันมานาน และยังทำงานที่เดียวกับพ่อของเธออีก 

"ไม่รบกวนพราวเกินไปใช่ไหมครับ?"

โก้ ปลดกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันเก่ง แล้วเดินมานั่งตรงข้ามกับเธอ

"ไม่หรอกค่ะ พราวก็กำลังจะชงกินพอดี เดี๋ยวพราวชงเผื่อแบบไม่คิดเงินนะคะ วันหลังพี่ค่อยมาอุดหนุนกับแม่ต่อ"

"ได้ยังไงกันละพราว คิดเงินมาแบบปกตินั่นแหละ ถ้ามีแซนวิชเหลือพี่ขอสักสองอันนะ"

"ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะพี่โก้ เดี๋ยวพราวจัดการให้พี่รอแป๊บนึงนะคะ"

ไม่นานนักกาแฟสองแก้วก็ถูกยกมาวางด้านหน้าพร้อมแซนวิชสี่ชิ้น บทสนทนาที่เรียบง่ายเริ่มต้นหลังจากนั้น ด้วยวันนี้พี่โก้มาสำรวจพื้นที่แถวนี้ จึงรอเวลาที่ได้นัดหมายไว้ เลยนั่งดื่มกาแฟและพูดคุยกับเธอไปพลาง ๆ

"รสชาติดีเลยแหละ ไม่ต่างจากที่ป้าจิตชงเลยนะเนี่ย"

"ความจริงเป็นกาแฟทรีอินวันแบบสำเร็จค่ะ"

หญิงสาวหัวเราะจนตาหยี และความสว่างสดใสนั้นก็ทำให้โก้ถึงกับตาพร่ามัว 

เขาไม่ได้เจอกับรุ่นน้องสาวนานมาก

ไม่นึกว่าเธอจะสวยและดูดีขึ้นยิ่งกว่าเดิม 

"เห็นมะปรางบอกว่าพราวจะมาอยู่ที่นี่และทำงานแถวบ้านเหรอ?"

"ใช่ค่ะ เมื่อวานพราวไปสมัครงานมาแล้วน่าจะได้เริ่มงานสัปดาห์หน้า บริษัทอยู่ตรงเส้นกาญจนาภิเษกไม่ไกลมาก พราวคงพักอยู่ที่บ้านนี่แหละ จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลืองค่าใช้จ่าย"

"ดีแล้ว อยู่แถวนี้ไม่ต้องเครียดมาก อยากจะเข้ากรุงเทพฯ ก็ใช้เวลาไม่นาน"

"ใช่ค่ะ"

พราว พยักหน้าเห็นด้วย

ตั้งแต่เธอกลับมาอยู่ที่บ้าน ได้คุยกับพ่อแม่พี่น้องและเพื่อนสนิท ได้เห็นบรรยากาศเก่า ๆ หลายอย่างในพื้นที่คุ้นเคย ก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น 

จนอยากจะใช้ชีวิตและทำงานอยู่แถวนี้ 

"แล้ว?"

โก้ ลังเลอยู่เพียงครู่ ไม่แน่ใจว่าควรจะถามดีไหม เพราะนั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของรุ่นน้อง แต่สุดท้ายเขาก็เอ่ยจนได้ "พราวเลิกกับแฟนแล้วใช่ไหม?"

หญิงสาวชะงักมือที่กำลังจับแก้วกาแฟ ความจริงเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ ไม่ใช่เรื่องที่จะมาคุยไปเรื่อยเปื่อย และไม่แน่ใจว่ารุ่นพี่ทราบเรื่องนี้มาจากใคร ซึ่งก็คงไม่แปลกอะไร เพราะแม่เธอก็โพนทะนาให้กับทุกคนที่มาซื้อกาแฟอยู่เป็นประจำ

เหมือนจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่า

ลูกสาวตัวเองเป็น โสด แล้ว

คิดแล้วก็น่าอายชะมัด

"ค่ะ"

กระนั้นเธอก็พยักหน้าตอบสั้น ๆ ไม่อยากจะอธิบายอะไรไปมากกว่านี้ 

"อืม"

ได้ยินเสียง โก้ ถอนหายใจคล้ายโล่งอก เมื่อมองใบหน้าเนียนใสของรุ่นน้อง ก่อนที่เขาจะเอ่ยต่อ "ถ้างั้น พี่ว่า..."

"พราว"

เสียงทักแหบห้าวจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสองหันไปมอง ร่างหนากำยำของ คุณหมอเชน อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์สีเข้ม ยืนข้างรถเบนท์ลี่ย์สีเทาคันหรู ซึ่งไม่แน่ใจว่ามาจอดตั้งแต่เมื่อไหร่ 

ใบหน้าหล่อเหลาอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด

"คุณหมอ"

พราว เอ่ยทัก ขณะที่ โก้ แสดงสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นคุณหมอรูปหล่อเดินมาใกล้และย่อกายลงนั่งข้างร่างบางของหญิงสาว

ทว่าคุณหมอไม่ได้ใส่ใจ

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ผมอยากดูด ...กาแฟแล้วครับ"

  

*********