ตอนที่ 10 ผมหวงคุณครับ

ตอนที่ 10

ผมหวงคุณครับ

"อ่า งั้นพี่ขอตัวไปทำงานก่อน ไว้ค่อยคุยกันนะพราว"

โก้ ตัดสินใจลุกขึ้น แล้วหันมาบอกรุ่นน้องสาว แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับท่าทีของคุณหมอหนุ่มก็ตาม

"ค่ะพี่โก้ เอาแซนวิชไปด้วยค่ะ"

พราว รีบลุกตามแล้วถือถุงขนมไปให้รุ่นพี่ที่กำลังสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ และยืนรอกระทั่งรถขับออกไปจนลับตา

"คลินิกคุณหมอหยุดไม่ใช่เหรอคะ?"

เธอหันกลับมาถามคุณหมอ

"ใช่ครับ"

เชน ยกแก้วกาแฟของเธอที่กินค้างไว้มาดูดหน้าตาเฉยโดยไม่มีทีท่ารังเกียจ ทำให้เธอรีบปราดเข้าไปจับแก้วไว้ก่อน

"คุณหมอคะ ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวพราวชงให้ใหม่ดีกว่า" 

"ได้ครับ"

หญิงสาวหายไปหลังบ้านอยู่สักพัก ก่อนจะกลับมาพร้อมกาแฟลาเต้เย็นแบบที่คุณหมอชอบสั่งประจำ

"เมื่อคืนขอบคุณมากนะคะที่มาส่งถึงที่บ้าน พราวขอโทษค่ะที่ดื่มเยอะจนเมามายไม่ได้สติแบบนั้น ถ้าพราวพูดอะไรออกไปที่ฟังดูไร้สาระ คุณหมออย่าถือสาเลยนะคะ"

"อืม"

คุณหมอเลิกคิ้วสูง ขณะยกแก้วกาแฟขึ้นมาดูด จนเห็นลักยิ้มที่อยู่ข้างแก้มซ้าย ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้นกว่าเดิม "อะไรบ้างล่ะครับที่ไม่ต้องถือสา เมื่อคืนคุณพูดเยอะมาก แถมยังลวนลามผม จนผมแทบจะอดใจไม่ไหว"

บ้าน่า!! ไม่ใช่ซะหน่อย

ถึงเธอจะเมาแค่ไหนก็รู้ตัวหรอกน่า

 แต่...ตอนที่ถูกพยุงตัวมาที่บ้าน ก็แค่หลับไปนิดหน่อยเท่านั้น

"คุณหมอโกหก"

คนสวยหน้าบึ้งตึงขึ้น

"โกหกอะไรละครับ"

เขาถลกแขนเสื้อเชิ้ตข้างขวาขึ้น มีรอยจ้ำแดงที่เหมือนรอยฟันอยู่ตรงนั้น "คุณบอกต้นแขนผมน่างับ แล้วก็ก้มลงมากัดเฉยเลย แถมยังดูดคอผมอีก วันนี้ผมเลยต้องใส่เสื้อติดกระดุมแขนติดกระดุมคอแบบนี้"

คุ้น ๆ นะ

พราว ตาเบิกโพลง จำได้แล้วว่าตอนที่เธอนั่งตักเขา ก่อนที่ไวน์ขวดที่สองจะหมด พลันก็รู้สึกหมั่นเขี้ยวเขาขึ้นมาดื้อ ๆ จนต้องก้มไปงับท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นปูดโปน

ก็แขนเขามันน่างับชะมัด

"เอ่อ คือ..."

"ถ้าไม่เชื่อก็ดูตรงคอผมสิครับ"

คุณหมอปลดกระดุมสามเม็ดบนแล้วถลกคอเสื้อลง จนเห็นรอยจ้ำแดงบนผิวขาวของเขาอย่างชัดเจน

สองแก้มของเธอผ่าวร้อนขึ้น

"ก็.."

เธอเริ่มตะกุกตะกัก 

ขณะที่คุณหมอรูปหล่อถอนหายใจออกมา

"เฮ้อ อยู่ใกล้คุณทีไรผมโดนลวนลามเปลืองเนื้อเปลืองตัวทุกที อย่างนี้คุณจะต้องรับผิดชอบด้วยการรับผมเป็นแฟนไว ๆ นะครับ ไม่อย่างนั้นแบบนี้ผมเสียหายแย่"

เกินไปละ!

"คุณหมอนั่นแหละเริ่มก่อน ดึงให้พราวไปนั่งตัก แล้วให้พราวกินไวน์จนเมา แล้วคุณหมอก็ดูดหน้าอกพราวจนเป็นรอยแดงเลย"

เธอไม่ยอมแพ้

กระตุกคอเสื้อยืดเนื้อดีลง จนเห็นรอยจ้ำแดงบนผิวขาวเนียนช่วงกลางอก ดวงตาคู่สีนิลของคุณหมอวาววับขึ้นอย่างมีเลศนัย เธอจึงได้รู้ว่าตัวเองพลาดแล้ว หญิงสาวเลยรีบดึงคอเสื้อขึ้นอย่างรวดเร็ว

"แล้วหายปวดหัวหรือยังครับ?"

มุมปากของคุณหมอยกโค้งขึ้น เมื่อขยับมาใกล้เธอ 

ยอมเขาเลย

ช่างเปลี่ยนเรื่องได้เร็วนัก

"หายแล้วค่ะ"

พราวเหยียดกายลุกขึ้น ขยับออกห่างจากเขาด้วยรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมสะอาดผสานกับกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ จากเรือนกายบุรุษ

คนอะไร

แค่อยู่ใกล้ก็ใจสั่น จนแขนขาอ่อนแรงไปหมด

"คุณหมอจะเอาอะไรเพิ่มอีกไหมคะ? พอดีพราวต้องออกไปข้างนอก คือสัปดาห์หน้าพราวต้องเริ่มทำงานแล้วเลยจะไปซื้อพวกของใช้เตรียมไว้หน่อยค่ะ"

แม้จะมีเสื้อผ้าและเครื่องสำอางบางส่วนอยู่แล้ว แต่งานรูปแบบใหม่ที่จะต้องประสานงานกับลูกค้าข้างนอก การใส่ชุดที่ทะมัดทะแมงน่าจะเหมาะกว่าชุดเดรสที่เป็นสาวออฟฟิศ เธอจึงอยากไปหาซื้อเสื้อผ้าใหม่สักสี่ห้าชุดไว้ใส่ไปทำงาน

"อ้อ"

คุณหมอเหยียดกายลุกขึ้น "เมื่อคืนผมได้ยินคุณพูดอยู่ครับ ว่าวันนี้จะไปหาซื้อของใช้ แล้ววันนี้ผมก็หยุดงานและปิดคลินิกพอดี ก็เลยว่าจะพาคุณไปด้วยถือว่าเป็นการไถ่โทษที่่เมื่อคืนผมทำหน้าอกของคุณเป็นรอยละกันนะครับ"

อะไรนะ!! ไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม?

อย่าบอกว่าที่เขาปิดคลินิก และกลับมาที่ร้านเธออีกครั้ง เป็นเพราะสาเหตุนี้นะ

"คุณหมอตั้งใจมาเพราะเรื่องนี้เหรอคะ?"

เธอเอ่ยถามตามตรง

คุณหมอพยักหน้า

"ใช่ครับ"

"เอ่อ พราวเกรงใจน่ะค่ะ พราวจะไปซื้อพวกเสื้อผ้าและของใช้ผู้หญิง คืออาจจะต้องใช้เวลานาน"

ปกติเวลาไปซื้อของประเภทนี้ เธอมักจะไม่ชวนใครไปด้วย แม้กระทั่งคนในครอบครัวหรือเพื่อนสนิทก็ตาม ด้วยต้องการใช้เวลาเลือกสรรและพิจารณาด้วยตัวเอง จึงมักจะไปคนเดียวมากกว่า

"ไม่เป็นไรนี่ครับ คุณก็เลือกของคุณไปผมก็จะได้เลือกของผม ไปด้วยกันดีออก เผื่อยังไงจะได้ช่วยกันดูด้วย ไปกันเถอะครับ ไปรถผมจะได้สะดวก"

คุณหมอขยับมาใกล้ แล้วคว้าข้อมือของเธอเดินไปที่รถเบนท์ลีย์สีเทาคันหรูที่จอดอยู่เยื้องหน้าบ้าน เขาเปิดประตูให้เธอ เพื่อให้เธอเข้าไปนั่งข้างใน ก่อนจะเดินอ้อมไปที่นั่งคนขับหลังพวงมาลัย

กลิ่นน้ำหอมสะอาดภายในรถ อีกทั้งการตกแต่งที่ดูเรียบหรู

ทำให้พราวถึงกับนั่งตัวเกร็ง

รถหรูชะมัด!! 

มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายของเธอดังขึ้น ทำให้ พราว หยิบขึ้นมาดูและเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ไม่แน่ใจว่าเป็นเบอร์ของฝ่ายบุคคลจากบริษัทเก่าหรือไม่ จึงหันไปบอกเขา

"พราวขออนุญาตรับสายนะคะ"

"ครับ"

(เบอร์พราวจริงด้วย? เมื่อกี้พี่แอดไลน์ไปแล้วนะ รบกวนรับแอดพี่ด้วยครับ)

เสียงของพี่โก้ที่ทะลุออกมานอกสาย ดังพอที่จะให้คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยได้ยินอย่างชัดเจน

"อ้อได้ค่ะ"

(เดี๋ยวหลังเลิกงานพี่จะไปที่บ้านพราวซะหน่อย วันนี้พราวอยู่บ้านทั้งวันใช่ไหมครับ พี่ว่าจะ...)

"พราว หิวรึยังครับ?"

เสียงของคุณหมอราบเรียบ ทว่าก็ทำให้ โก้ นิ่งงันไปพักใหญ่ ด้วยไม่คิดว่าตอนนี้รุ่นน้องสาวจะอยู่กับคุณหมอเชน สัตวแพทย์รูปหล่อเจ้าของคลินิกรักษาสัตว์แถวบ้าน

"พราวไม่ได้อยู่ที่บ้านค่ะ พอดีออกมาข้างนอกค่ะพี่โก้"

พราวรีบเอ่ยบอกทันที

(อ้อ งั้นค่อยคุยกันและกันนะ)

โก้ วางสายไปหลังจากนั้น หญิงสาวเลยรีบเก็บสมาร์ทโฟนตัวเองเข้าไว้ในกระเป๋าสะพาย เสียงเพลงคลาสสิคที่ดังอยู่ในรถทำให้เธอรู้สึกเกร็งยิ่งขึ้นกว่าเดิม

ยิ่งมองใบหน้าด้านข้างของคุณหมอที่มีแว่นกันแดดสีชาอันใหญ่ทาบทับอยู่ เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเหมือนมดตัวเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่ในรถคันหรูของเขา

"ว่าไงครับ หิวรึยัง?"

เขาถามขึ้น

"ยังค่ะ"

เธอก้มหน้าขณะตอบปฏิเสธ 

เมื่อวานตอนเจอเขาช่วงเย็น เธอก็กินอาหารมื้อใหญ่กับเขาไปจนอิ่มเปล้ทั้งซีฟู้ดทั้งอาหารเหลาต่าง ๆ แถมยังกระดกไวน์หมดไปตั้งสองขวด จนเมามายไม่ได้สติแบบนั้น 

เขาจะมองว่าเธอเป็นพวกเห็นแก่กินหรือเปล่า

ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้

วันนี้เธอจะต้องรักษาภาพลักษณ์ให้เป็นผู้หญิงสวย เริ่ด เชิด ประเภทที่เอาของกินอร่อย ๆ มาหลอกล่อไม่ได้

ทว่าเหมือนท้องของเธอจะพยศ และไม่ยอมเชื่อฟัง 

จ๊อก!!

แย่จริง...

คุณหมอหัวเราะร่วนออกมาอย่างอารมณ์ดี ต่างจากสีหน้าอึมครึมก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

"อีกสักพักก็ถึงแล้วครับ เดี๋ยวผมจะพาไปทานอาหารญี่ปุ่นเป็นร้านในเครือที่ผมร่วมลงทุนกับเพื่อน แต่ก็แค่ถือหุ้นนะครับส่วนใหญ่การบริหารจะเป็นไอ้ภีม"

"ค่ะ"

พราวพยักหน้า

ตอนนี้เธออายจนแทบจะมุดลงข้างล่างรถอยู่แล้ว

โธ่!! ยัยพราวเอ้ย

"อ้อ แล้วเมื่อกี้ผมขอโทษด้วยนะครับที่พูดแทรกตอนคุณคุยสายอยู่"

คุณหมอเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะชำเลืองมองเธอ

"คะ?"

 "พอดีผมรู้สึกหวงคุณน่ะครับ"

********