บทที่ 6

หลังจากที่ปริมาพักรักษาตัวในโรงพยาบาลได้ห้าวัน  หมอเจ้าของไข้ก็อนุญาตให้เธอกลับไปพักที่บ้านได้ โดยค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการรักษาพยาบาลครั้งนี้รัชภาคย์อาสาเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด

หญิงสาวขอให้พ่อและแม่มารับในวันที่หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลโดยที่ไม่ได้บอกรัชภาคย์ให้รู้ก่อน

ชายหนุ่มใจหายไม่น้อยเมื่อมาแล้วไม่เจอเธอเหมือนทุกวัน เขารู้ในทันทีว่าปริมาจงใจหลบหน้า

รัชภาคย์กลับไปทำงานอย่างไม่ค่อยมีสมาธินักเพราะจิตใจถูกรบกวนด้วยใบหน้าหวานๆ ของปริมาอยู่ตลอดเวลา และในที่สุดเขาก็ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นและกดหาชื่อของปริมาที่เขาแอบบันทึกไว้ในเครื่องเมื่อหลายวัน

‘ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม ที่อ่อนไหว ง่ายดาย หรือเพราะรักเธอจริงๆ ก็ไม่เคยรู้ตัวก็มันยังไม่ชินสับสนวุ่นวายในใจจนหลับไม่ได้จริงๆ’

เสียงเพลงรอสายของปริมาที่ดังขึ้นเมื่อรัชภาคย์กดโทรออกทำให้เขาคลี่ยิ้มออกมาอย่างชอบใจ

“สวัสดีค่ะ” เสียงหวานๆ ของเธอแว่วมาตามสาย

“สวัสดีครับ”

“ใครคะ” ปริมาแกล้งถามทั้งๆ ที่เธอเองจำเสียงเขาได้

“คนที่กำลังคิดถึงคุณอยู่”

“คุณนั่นเอง” หญิงสาวเอ่ยอย่างทำท่าจำได้ “รู้เบอร์ปริมได้ยังไงคะ”

“จะรู้ได้อย่างไรไม่สำคัญ สำคัญแค่อยากให้ปริมรู้ว่าที่โทรมาหาเพราะคิดถึง” เสียงซึ้งๆ นุ่มๆ ของเขาตอบกลับมาตามสาย ทำเอาปริมาเผลอยิ้มได้เหมือนกัน

“บอกกับสาวทุกคนที่คุณโทรหาหรือเปล่าคะ”

“ไม่เคยพูดแบบนี้กับใคร” เสียงทุ้มตอบกลับมาอย่างจริงจัง

“ค่ะ”

“ค่ะของปริมนี้คืออะไร เชื่อหรือไม่เชื่อครับ” เขาถามย้ำเหมือนทุกครั้ง

“ไม่รู้สิคะ แต่ก็จะพยายามเชื่อค่ะ”

“โธ่...ปริมจ๋า”

น้ำเสียงที่ออดอ้อนนั้นแทรกลึกเข้าไปในหัวใจดวงน้อยอย่างบอกไม่ถูก และเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยที่รู้สึกว่าตัวเองอดวาบหวามกับเสียงแบบนั้นของเขาไม่ได้

“เมื่อเช้าไปหา แต่หมอบอกว่าคุณออกจากโรงพยาบาลแล้ว อยากจะตามไปหาที่บ้านแต่ก็รู้ว่าคนบางคนกำลังหลบหน้าผมอยู่” รัชภาคย์พูดเหมือนรู้ทันแต่แฝงไว้ด้วยอาการตัดพ้อ

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” หญิงสาวแกล้งยั่ว

“ปริมไม่คิดถึงผมสักนิดเลยหรือครับ”

“เอ่อ…”

“ว่าไงครับคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า” เสียงทุ้มนั้นช่างขยันออดอ้อนเสียจริง

“ไม่รู้สิคะ” ปริมาทำเป็นเฉไฉ

“ทำไมไม่รู้ล่ะครับ งั้นให้ผมเข้าไปดูในหัวใจของปริมได้หรือเปล่า”     เขาถามอย่างอบอุ่น หญิงสาวกลับเอาแต่เงียบเพราะรู้สึกว่ายิ่งคุยหัวใจเธอก็ยิ่งหวั่นไหวกับลูกล่อลูกชนของเขา

...ไหวไหมนะปริมา?...

“ว่าไงครับคนเก่ง ทำไมเงียบไป”

“ทำงานของคุณไปเถอะค่ะ ปริมจะพักผ่อนแล้ว” ปริมาเป็นฝ่ายตัดบท

“รำคาญผมเหรอครับ”

อยากจะตอบเขาไปว่า ‘ใช่’ แต่หัวใจกลับไม่ได้รู้สึกอย่างนั้น

อาการเงียบของหญิงสาวทำให้รัชภาคย์เข้าใจไปอีกอย่าง เขาจึงวางสายไป

ตอนเย็นวันนั้น...

ปริมาแต่งตัวด้วยชุดลำลอง เสื้อยืดสีฟ้า กางเกงขาสั้นสีขาว รวบผมยาวสลวยให้เป็นหางม้า กำลังยืนใช้สายยางฉีดรดน้ำต้นไม้อยู่

ในขณะนั้นเองก็มีรถเบนซ์สปอร์ตสีขาวคันหรูแล่นมาจอดเทียบที่บริเวณหน้าบ้านไม้สองชั้นของเธออย่างนุ่มนวล แล้วเจ้าของรถก็เปิดประตูก้าวลงมาจากรถ

เขาเดินตรงมาหาช้าๆ

“มาได้ยังไง” หญิงสาวรำพึงกับตัวเองเบาๆ

“กำลังบ่นอะไรอยู่ครับ”

“คุณรู้จักบ้านปริมได้ยังไงคะ” หญิงสาวถามอย่างอดที่จะสงสัยไม่ได้ แต่การมาของเขาก็ทำให้ปริมามั่นใจว่าแผนการของเธอก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว

“ต่อให้หายากกว่านี้ ผมก็ต้องหาจนเจอ”

“แล้วมานี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“แกล้งถามหรือแกล้งไม่เข้าใจกันครับ” เขาดักคออย่างรู้ทันกับการถามแบบตีรวนของเธอ “แล้วทำไมต้องหลบหน้าผม หรือว่ารังเกียจ”

“ใครหลบคะ ปริมหายแล้วก็ต้องกลับบ้านสิ”

“อย่ามาทำเฉไฉ ถ้าไม่คิดจะหลบหน้าจริงๆ ทำไมต้องหนีกลับมาโดยไม่บอกผมสักคำ” รัชภาคย์ถามเสียงดุเข้มจนปริมาจึงต้องเมินหลบแล้วเดินไปปิดน้ำ

ในขณะนั้นพ่อทองและแม่พิมที่ออกไปดูสวนกลับมาถึงบ้านพอดี      รัชภาคย์จึงยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่ทั้งสอง

“ผมมาเยี่ยมปริมครับ”

“อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิคุณ” แม่พิมเอ่ยชวน

“ขอบคุณครับ...อย่าเรียกผมว่าคุณเลยครับ เรียกกันต์เฉยๆ ก็พอ”

ปริมามองเขาอย่างสังเกต อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่เขาดูเรียบร้อย สุขุม แต่พออยู่กับเธอมันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา ผู้ชายคนนี้มีหลายบุคลิกจังเลย ปริมาบอกตัวเองอยู่ในใจ

ในขณะที่ผู้เป็นพ่อและแม่พอจะมองออกว่าพ่อหนุ่มคนนี้คงไม่ได้มาเยี่ยมลูกสาวของตนตามปกติ แต่คงคิดอะไรมากกว่านั้น และเมื่อพิจารณาถึงบุคลคิก การวางตัวและนิสัยใจคอของรัชภาคย์ตามที่ได้รู้จักมาในช่วงระยะเวลาหนึ่งแล้ว ผู้เป็นบิดามารดาของปริมาก็ไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าใดนัก อีกอย่างปริมาก็เป็นผู้ใหญ่แล้วคงจะดูคนออกว่าใครมาดีมาร้าย

       เย็นนั้นปริมาเข้าครัวทำกับข้าวเองโดยมีรัชภาคย์อาสาเป็นลูกมือ   บ้านของปริมาเป็นบ้านไม้สองชั้น ห้องครัวอยู่ชั้นล่างที่ถูกต่อเติมให้ยื่นออกไปข้างหลังของตัวบ้านอีกที

“เคยทำเหรอคะ” หญิงสาวถามขึ้นเมื่อเขาเข้าไปช่วยล้างผักและเตรียมอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่ว

“เคยสิครับ” เพราะตอนที่รัชภาคย์ไปเรียนต่อที่เมืองนอกเขาก็ต้องทำกับข้าวกินเองเกือบตลอด แต่เขาก็ไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ปริมาฟัง

“คุณหนูอย่างคุณไม่น่าจะเคยทำ”

“โห! พูดแบบนี้มันดูถูกกันชัดๆ ผมทำกับข้าวอร่อยนะ ถ้าว่างๆ ผมจะทำไห้คุณชิมรับรองว่าต้องอยากกินอีก” เขาทำท่าภูมิใจในตัวเองนิดๆ ในขณะที่ปริมายืนกอดอกมองท่าทางนั้นแล้วยิ้มน้อยๆ พี่น้องคู่นี้ช่างมะอะไรหลายๆ อย่างที่เหมือนกันเหลือเกิน เพียงแต่รัชภาคย์ดูอ่อนโยนอบอุ่นและจริงจังมากกว่ารัชภูมิ

“ผมชอบเวลาปริมยิ้มจัง”

“แล้วเวลาไม่ยิ้มไม่ชอบเหรอคะ”

“ชอบครับ ชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ แต่ไม่รู้ทำไมในดวงตาคู่สวยของปริมเหมือนมีความเศร้าแฝงอยู่”