All Chapters of เล่ห์รักเปลวพิศวาส: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1สายลมเอื่อยๆ ที่พัดพลิ้วหวิวไหวมากระทบกับต้นหูกวางต้นใหญ่ซึ่งสูงตระหง่านโดดเด่นอยู่ริมถนนเป็นระยะๆ พอจะช่วยทำให้ความร้อนอบอ้าวในยามบ่ายแก่ๆ ผ่อนคลายลงได้บ้าง เมื่อมองไปยังสวนหย่อมที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น ก็เห็นลำน้ำพุพุ่งทะยานขึ้นด้านบนอย่างต่อเนื่อง สายน้ำแตกกระเซ็นให้ความชุ่มชื้นกับต้นหญ้าเล็กๆ อยู่รอบๆ จนดูมีชีวิตชีวาท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุซึ่งกำลังสาดส่องลงบนพื้นถนนจนทำให้สายตาคู่สวยดุจประกายเพชรต้องหรี่มองพร้อมบังยกมือป้องแสงที่หน้าผากอย่างใจจดใจจ่อเนื่องด้วยกำลังรอคอยอะไรบางอย่างรถเมอร์เซเดสเบนซ์สปอร์ตเอสแอลเครุ่นใหม่ล่าสุดบ่งบอกถึงฐานะและรสนิยมของผู้ขับได้เป็นอย่างดีกำลังแล่นใกล้เข้ามายังบริเวณสี่แยกไฟแดง รถคันดังกล่าวก็ชะลอความเร็วลงเมื่อสัญญาณไฟจราจรสีแดงสว่างวาบขึ้น ‘รัชภาคย์ รักเกียรติธนาคุณ’ หนุ่มหล่อวัยสามสิบปี แตะเบรกอย่างคล่องแคล่วและหยุดรถหลังเส้นสีขาวก่อนจะถึงทางม้าลายเพื่อให้คนเดินข้ามถนน อีกงสองนาทีต่อมามือหนาก็เลื่อนไปเปลี่ยนเกียร์แบบอัตโนมัติเพื่อเตรียมออกรถเมื่อเห็นสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว ทันใดนั้น!! เท้าที่กำลังแตะคันเร่งก็เปลี่ยนมากระทืบเบรกแท

บทที่ 3“ปริมสนใจอยากใช้นามสกุลนี้บ้างไหมล่ะครับ” เขาเรียกอย่างสนิทสนมและถามอย่างสัพยอก อะไรบางอย่างบอกเขาในนาทีนั้นว่าได้ตกหลุมรักเธอคนนี้เข้าแล้ว‘รักแรกพบ’ รัชภาคย์บอกตัวเองก่อนจะยิ้มน้อยๆ ออกมา ในขณะที่ปริมาตอบคำถามนั้นของเขาอยู่ในใจ...ทำไมเธอจะไม่อยากให้นามสกุลนี้ แต่เป็นกับอีกคนหนึ่งที่เขาไม่มีวันจะหวนกลับมาหาเธอแล้ว... แววตาเธอหม่นลงไปเล็กน้อยเมื่อหวนคิดมาถึงเรื่องนี้ รัชภาคย์สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นทันทีและไม่แน่ใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดจึงทำให้ปริมามีอาการเช่นนี้“อาการคุณเหมือนคุณที่เพิ่งอกหัก” เขาพูดตามที่ตัวเองรู้สึกและจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะสำรวจหาสิ่งผิดปกติที่ซ่อนอยู่ในนั้น“อกหักอะไรกันคะ” ปริมาแสร้งยิ้ม แพขนตาคู่สวยกะพริบปริบๆ เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ“แล้วโกรธผมหรือเปล่าที่บอกว่าอยากให้ปริมาใช้นามสกุลด้วย”“คนเจ้าชู้ก็อย่างนี้แหละค่ะ” จมูกเรียวย่นใส่“เปล่านะครับ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน”ปริมาแอบยิ้มในใจกับคำตอบนั้น “นี่เราเพิ่งรู้จักกันได้สองวันเองนะคะ”“ปริมเชื่อเรื่องรักแรกพบหรือเปล่า”หญิงสาวส่ายหัวน้อยแทนคำตอบว่าไม่เชื่อ“ถ้าอย่างนั้นผมจะพิสูจน์ใ

บทที่ 5“ปริมขอโทษค่ะ”“ถ้าเป็นคนอื่น ผมจะไม่ยกโทษให้ที่เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นเรื่องตลกแบบนี้” น้ำเสียงนั้นฟังดูเคร่งเครียดไม่มีแววขี้เล่นแฝงอยู่เหมือนเมื่อสักครู่ที่ผ่านมา ปริมาหน้าเจื่อนไปทันทีเพราะไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนอารมณ์กะทันหันแบบนี้“โธ่...ก็มันเร็วขนาดนี้ ปริมจะไปเชื่อได้ยังไงล่ะคะ”“ผมยังไม่ได้ขอให้ปริมเชื่อผมในวันนี้นะครับ แต่ผมจะพิสูจน์ให้ปริมเห็นว่าทุกอย่างที่ผมพูดเป็นความจริง”“โดยที่คุณไม่คิดจะถามปริมอย่างนั้นเหรอคะว่าปริมต้องการหรือเปล่า”“ไม่ถามครับ เพราะไม่ว่าคำตอบของปริมจะเป็นอย่างไร ผมก็จะไม่ยอมแพ้”“แล้วถ้าปริมมีใครอยู่แล้วล่ะคะ คุณจะยอมแพ้หรือเปล่า”คำถามนั้นทำเอารัชภาคย์อึ้งไป ใช่สินะทำไมเขาไม่ทันได้ฉุกคิดเรื่องนี้เลย ผู้หญิงที่สวยและน่ารัก น่าทะนุถนอมอย่างปริมาถ้าจะมีใครเป็นเจ้าของหัวใจอยู่แล้วก็ไม่น่าจะใช่เรื่องแปลกเลย“ผมขอโทษ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ผมก็จะเลิกตอแยคุณ”“ปริมบอกว่า ‘ถ้า’ นะคะ” เธอเน้นคำนั้น และประโยคของเธอก็ทำให้รัชภาคย์ยิ้มออกได้อีกครั้ง“ฝากไว้ก่อนเถอะ...” เขาคาดโทษด้วยน้ำเสียงและแววตา“ไม่รับฝากค่ะ” เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนรัชภาคย์ชอบรอยยิ้มนั

รัชภาคย์พูดเหมือนคนช่างสังเกตซึ่งทำให้ปริมารู้สึกตัวว่าเธออาจจะแสดงพิรุธออกมาทางสายตาให้เขาจับได้“ถ้าคุณชอบปริมจะยิ้มบ่อยๆ นะคะ” ปริมาพูดเหมือนเอาใจซึ่งก็เป็นคำตอบที่รัชภาคย์อยากได้ยินอยู่เช่นกัน“แล้วนี่ปริมจะทำอะไรครับ”“น้ำพริกมะขามผัดค่ะ”“หืม?” เขาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างแปลกใจ น้ำพริกชนิดนี้เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนด้วยซ้ำ“ไม่เคยได้ยินเหรอคะ”“ครับ”“ทำไม่ยากหรอกค่ะ แค่เอามะขามอ่อนใส่ครก เติมเกลือลงไปนิดหนึ่ง ตำให้ละเอียดนะคะ แล้วก็ตักออกใส่ถ้วยเอาไว้ก่อน นำพริกขี้หนูสวนกับพริกขี้หนูเม็ดใหญ่สีแดงใส่ครก ตำหยาบๆ แล้วก็ปอกกระเทียม หอมแดงใส่ตามลงไป ตำให้ละเอียด ใส่กุ้งแห้ง กะปิลงไป เติมน้ำตาลปี๊บ ตำเบาๆ ให้เข้ากัน แล้วก็ใส่มะขามอ่อนที่ตำไว้ตอนแรก โขลกให้เข้ากันดีอีกครั้ง แค่นี้ก็ได้ส่วนผสมน้ำพริกมะขามสำหรับเตรียมเอาลงกระทะไปผัดแล้วค่ะ” หญิงสาวหันไปยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะอธิบายต่อ“จากนั้นก็มาตั้งกระทะ ใส่น้ำมันลงไปหน่อย พอน้ำมันร้อน ใส่หมูชั้นสับลงไป ผัดจนหมูสุกก็ตักส่วนผสมใส่ลงไปผัดต่อค่ะ ค่อยๆ ผัดไปเรื่อยๆ ใช้ไฟกลางค่อนมาทางอ่อน จนกระทั่งเรารู้สึกว่าน้ำพริกมันไม่ค่อยแฉะแล้วก็เป็นอันใช้

“คุณมีแฟนแล้วก็อย่ามายุ่งกับปริมอีก ไปให้พ้นจากชีวิตปริม ปริมเกลียดพวกผู้ชายมักง่ายอย่างคุณที่สุด” หญิงสาวเริ่มเสียงดังขึ้นและผลักไสไล่ส่งเขาออกไปจากชีวิต จนรัชภาคย์ทนฟังไม่ได้ ในนาทีนั้นชายหนุ่มจึงดึงร่างบางเข้าไปกอดและทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากเย้ายวนของเธอทันทีเพื่อหยุดไม่ให้หญิงสาวหลุดคำพูดใดๆ ออกมาทำร้ายจิตใจเขาอีกปริมาตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่ารัชภาคย์จะกล้าทำแบบนี้ชายหนุ่มระดมจูบบดกระแทกริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงเพื่อต้องการสั่งสอนคนดื้อรั้นให้รู้จักฟังเหตุผลเสียบ้าง หากแต่เมื่อได้ลิ้มลองความหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งป่าในยามเดือนห้า อารมณ์ของเขาก็เตลิดไปไกล จากที่ต้องการจูบลงโทษก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้องและเร่าร้อนริมฝีปากหนาเคล้าคลึงสลับกับดูดเม้มเบาๆ การรุกรานอันเชี่ยวชาญนั้นปลุกเร้าอารมณ์ของปริมาให้ปั่นป่วนขึ้นมาจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ทุกจังหวะการดูดของริมฝีปากหยักกระตุ้นให้เลือดแล่นมาเลี้ยงที่ริมฝีปากบางจนเกิดความอบอุ่น อ่อนไหวอย่างบอกไม่ถูก“อื้อ...” เสียงครางอู้อี้ลอดริมฝีปากบางระเรื่อออกมาผาดแผ่วอย่างต้องการประท้วง มิใช่ประท้วงเขาอย่างเดียวแต่ประท้วงตัวเองที่หัวใจกำ