บทที่ 7

รัชภาคย์พูดเหมือนคนช่างสังเกตซึ่งทำให้ปริมารู้สึกตัวว่าเธออาจจะแสดงพิรุธออกมาทางสายตาให้เขาจับได้

“ถ้าคุณชอบปริมจะยิ้มบ่อยๆ นะคะ” ปริมาพูดเหมือนเอาใจซึ่งก็เป็นคำตอบที่รัชภาคย์อยากได้ยินอยู่เช่นกัน

“แล้วนี่ปริมจะทำอะไรครับ”

“น้ำพริกมะขามผัดค่ะ”

“หืม?” เขาขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างแปลกใจ น้ำพริกชนิดนี้เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนด้วยซ้ำ

“ไม่เคยได้ยินเหรอคะ”

“ครับ”

“ทำไม่ยากหรอกค่ะ แค่เอามะขามอ่อนใส่ครก เติมเกลือลงไปนิดหนึ่ง ตำให้ละเอียดนะคะ แล้วก็ตักออกใส่ถ้วยเอาไว้ก่อน นำพริกขี้หนูสวนกับพริกขี้หนูเม็ดใหญ่สีแดงใส่ครก ตำหยาบๆ แล้วก็ปอกกระเทียม หอมแดงใส่ตามลงไป ตำให้ละเอียด ใส่กุ้งแห้ง กะปิลงไป เติมน้ำตาลปี๊บ ตำเบาๆ ให้เข้ากัน แล้วก็ใส่มะขามอ่อนที่ตำไว้ตอนแรก โขลกให้เข้ากันดีอีกครั้ง แค่นี้ก็ได้ส่วนผสมน้ำพริกมะขามสำหรับเตรียมเอาลงกระทะไปผัดแล้วค่ะ” หญิงสาวหันไปยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะอธิบายต่อ

“จากนั้นก็มาตั้งกระทะ ใส่น้ำมันลงไปหน่อย พอน้ำมันร้อน ใส่หมูชั้นสับลงไป ผัดจนหมูสุกก็ตักส่วนผสมใส่ลงไปผัดต่อค่ะ ค่อยๆ ผัดไปเรื่อยๆ ใช้ไฟกลางค่อนมาทางอ่อน จนกระทั่งเรารู้สึกว่าน้ำพริกมันไม่ค่อยแฉะแล้วก็เป็นอันใช้ได้ค่ะ”

เธออธิบายไปพลางโขลกน้ำพริกไปพลางอย่างคล่องแคล่ว จนเขาอดมองอย่างทึ่งๆ ไม่ได้

“น้ำพริกมะขามเนี่ยถ้าจะให้อร่อยต้องทานกับไข่ต้มยางมะตูมแล้วก็ผักสดค่ะ เดี๋ยวพอปริมทำเสร็จแล้วคุณช่วยต้มไข่หน่อยนะคะ” ปริมาหันมาสั่งเขาอย่างเป็นการเป็นงานก่อนจะหันไปตำน้ำพริกต่อ

“ต้มยังไงให้เป็นยางมะตูมเหรอครับปริม” รัชภาคย์ถามไปอย่างนั้น ความจริงเขารู้ดีทีเดียวว่าต้องทำอย่างไร

“ก็ต้มแค่ห้านาทีพอดีๆ ค่ะ” หญิงสาวบอก

รัชภาคย์พยักหน้าเหมือนเข้าใจแล้วก็อมยิ้มเพราะนานๆ ทีจะมีคนกล้ามาสั่งเจ้าของธุรกิจผู้มีแต่คนเกรงขามอย่างเขาให้ทำนั่นทำนี่

อาหารเย็นมื้อนั้นเป็นมื้อที่อร่อยที่สุดของรัชภาคย์เพราะเขาได้จ้องหน้าหวานๆ ของปริมาไปด้วยกินข้าวไปด้วย ในขณะที่หญิงสาวแทบจะไม่ได้กินอะไรเพราะสายตาคมกริบคู่นั้นจ้องจนเธอมือไม้สั่น เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องเกิดอาการเช่นนั้น

ปริมาเดินมาส่งเขาที่หน้าบ้านเมื่อทานอาหารค่ำเสร็จ ในขณะนั้นเป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้วซึ่งบรรยากาศในชนบทแบบนี้จะมืดเร็วมากกว่าปกติ แสงไฟที่เปิดเพียงบ้านละดวงสองดวงเพียงเพื่อให้ความสว่างภายในบ้านของตนเองเท่านั้นทำให้บรรยากาศนอกบ้านมืดกว่าบรรยากาศในเมืองที่รัชภาคย์เคยเห็นจนชินตา

แสงสว่างของดวงดาวระยิบระยับประดับประดาทั่วท้องฟ้าในคืนเดือนมืดทำให้ท้องฟ้าสีนิลดูงดงามยิ่งนัก ชายหนุ่มรู้สึกชอบความงามของธรรมชาติแบบนี้จนอดที่จะแหงนหน้าขึ้นมองไม่ได้

“มองอะไรอยู่เหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างสงสัย

“มองดาวบนท้องฟ้าครับ”

“ในเมืองไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นหรอกค่ะ เพราะแสงดาวจะถูกกลบด้วยแสงไฟ”

“แต่ถึงยังไงแสงดาวก็สวยกว่าแสงไฟเสมอในสายตาของผม” เสียงทุ้มพูดอย่างมีความหมาย

“คุณชอบดาวเหรอคะ”

“ชอบครับ ดาวบ้านคุณสวยมาก สวยจนน่าอิจฉาปริมที่มีโอกาสได้ดูดาวสวยๆ แบบนี้ทุกวัน”

“ปริมก็ชอบค่ะ ดาวส่องสว่างสดในประดับท้องฟ้าในยามค่ำคืนสวยดี”

“แต่ดวงตาของปริมสวยกว่าครับ” รัชภาคย์พูดด้วยเสียงอันทุ้มลึกพร้อมกับใช้ดวงตาสีดำสนิทจดจ้องใบหน้าสวยหวาน ปริมาช่างน่ารักจนเขาอดไม่ได้ที่เอื้อมมือหนาไปจับต้นแขนกลมกลึงทั้งสองข้างแล้วดึงร่างบางเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าฝากมนนั้นเบาๆ ปริมาตกใจไม่น้อยกับการจู่โจมอย่างรวดเร็วแต่ก็อดที่จะวาบหวามกับสัมผัสนั้นไม่ได้

“ฝันดีครับคนสวย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนจะก้าวขึ้นรถ

“ขับรถดีๆ นะคะ” ร่างเพรียวระหงก้มบอกเขาทั้งที่ใบหน้าสวยหวานยังคงแดงซ่าน

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำพร้อมกับยิ้มให้อย่างมีเสน่ห์ก่อนจะปิดประตูรถ

ปริมายืนมองตามหลังรถเขาไปจนลับตาแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน

…ทำไมเธอต้องมีรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาดที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ…

 หญิงสาวถามตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้

วันรุ่งขึ้น...

ปริมาขับรถเข้าเมืองด้วยวัตถุประสงค์บางอย่าง รถของเธอแล่นเข้าไปจอดยังหน้าอาคารแห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ตั้งของบริษัทอาร์พีวัสดุก่อสร้าง โดยหาไม่ยากนักเพราะเป็นบริษัทที่ใหญ่โตที่สุดในจังหวัดนี้

ร่างอรชรอ้อนแอ้นก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก ปริมาเข้าไปสอบถามประชาสัมพันธ์ซึ่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับเธอตามแบบฉบับของพนักงานต้อนรับที่ดี

“มีอะไรให้รับใช้คะ” ประชาสัมพันธ์สาวถามอย่างสุภาพ

“ไม่ทราบว่าคุณรัชภาคย์อยู่หรือเปล่าคะ” เธอถามอย่างไม่ค่อยเต็มเสียง

“อยู่ค่ะ คุณนัดไว้หรือเปล่าคะ”

“เปล่าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะคะ พอดีคุณรัชภาคย์กำลังมีแขกแต่เดี๋ยวพอท่านเสร็จธุระดิฉันจะไปเรียนให้ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“จะให้เรียนคุณรัชภาคย์ว่าใครมาขอพบคะ”

“ปริมาค่ะ”

ปริมาตอบก่อนจะเดินไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะรับแขกซึ่งด้านหน้า หลังจากนั้นประชาสัมพันธ์ก็ยกน้ำมาให้ หญิงสาวนั่งรอจนเวลาผ่านไปได้เกือบครึ่งชั่วโมงจึงเห็นรัชภาคย์เดินออกมา เขาไม่ได้ออกมาคนเดียวแต่กลับมีสาวสวยคนหนึ่งเดินเกาะแขนออกมาอย่างสนิทสนม ปริมาจึงลุกขึ้นยืนและหมุนตัวออกไปจากที่นั่นทันที

“ปริม” รัชภาคย์เรียกเอาไว้อย่างดีใจ หญิงสาวจำเป็นต้องหยุดเพราะไม่อยากแสดงพิรุธให้ผู้หญิงของเขาได้เห็น

“คุณมาหาผมเหรอ”

“เปล่าค่ะ ปริมแค่แวะมาทำธุระ”

“อยู่คุยกับผมก่อนสิ”

“ปริมกำลังจะกลับแล้วล่ะค่ะ” น้ำเสียงเธอแปร่งๆ

“แต่ว่า...”

“ปริมไม่รบกวนแล้วนะคะ” ปริมาบอกก่อนจะรีบก้าวฉับๆ ออกไปทันที