บทที่ 8

รัชภาคย์ได้แต่มองตามอย่างร้อนใจ อยากจะตามเธอไปแต่ติดตรง  เพชรลดาที่เกาะติดเขาแจไม่ยอมปล่อย ทำให้เขาไม่สามารถตามปริมาไปได้ในตอนนั้น

ในขณะเดียวกันเพชรลดาก็มองตามปริมาอย่างสงสัยเพราะรัชภาคย์ดูให้ความสำคัญกับผู้หญิงที่เพิ่งจะเดินออกไปมากเป็นพิเศษ เพชรลดาเกิดความอยากรู้ขึ้นมาทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

ปริมารีบเดินกลับมาที่รถของตัวเอง ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะฝั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องแล้วหมุนพวงมาลัยออกไปจากบริเวณนั้นมุ่งหน้าสู่ถนนที่เป็นทางกลับบ้าน อารมณ์ตอนมากับตอนกลับตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวขับรถด้วยอาการเหม่อลอย ภาพที่รัชภาคย์เดินเคียงข้างออกมากับเพชรลดายังคงติดตาอยู่ ทำไมหัวใจดวงน้อยถึงมีอาการเจ็บแปลบๆ อย่างประหลาดเมื่อเห็นเขากับผู้หญิงคนอื่น จะว่าไปแล้วทั้งสองคนนั้นก็ดูเหมาะสมกันดี ผู้หญิงคนนั้นดูสวยสง่าและเพียบพร้อมทุกกระเบียดนิ้วเทียบไม่ได้กับเธอซึ่งเป็นลูกสาวชาวบ้านธรรมดา ผู้ชายอย่างเขาหรือจะมาสนใจจริงจัง จากการที่เธอคิดจะใช้เขาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นแต่กลับกลายเป็นเหมือนเอาหัวใจตัวเองออกมากรีดเล่นอีกเป็นครั้งที่สอง…

เสียงโทรศัพท์ของปริมาดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง หลังจากเธอกลับมาถึงบ้าน เบอร์ที่แสดงบนหน้าจอทำให้หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอย่างรู้สึกน้อยใจเขาขึ้นมาจริงๆ และพาลไม่ยอมรับสาย หากแต่การกระทำนั้นยิ่งทำให้รัชภาคย์ร้อนใจอย่างบอกไม่ถูกที่ปริมาไม่ยอมรับโทรศัพท์เสียที

และอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของเขาก็แล่นมาจอดยังหน้าบ้านของปริมา แต่วันนี้หญิงสาวไม่ได้อยู่หน้าบ้านเหมือนเช่นวันก่อน เธออยู่หลังบ้านและเดินหลบขึ้นห้องไปทันทีที่ได้ยินเสียงรถของรัชภาคย์ทำเอาแม่พิมมองตามลูกสาวอย่างงงๆ

ร่างสูงเดินดุ่มๆ เข้าบ้านอย่างเริ่มคุ้นเคย

“ผมมาหาปริมครับ” ชายหนุ่มบอกแม่พิมไปตามตรง

“เห็นบ่นว่าปวดหัวเลยขอตัวขึ้นไปนอนพักแน่ะจ้ะ” แม่พิมแก้ต่างให้ผู้เป็นลูกสาว

“ถ้าอย่างนั้นผมขออนุญาตรอจนกว่าปริมจะตื่นได้ไหมครับ”

“เอาสิจ๊ะ” หญิงวัยกลางคนพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ชายหนุ่มจึงนั่งคุยกับพ่อและแม่ของปริมาเพื่อรอเวลา หากแต่เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่าจนกระทั่งเย็นมากแล้วก็ไม่มีวี่แววที่ปริมาจะลงมาเสียที ชายหนุ่มแอบถอนหายใจอย่างหนักอึ้งหลายครั้ง เขาอยากเห็นหน้า อยากปรับความเข้าใจ ไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดและหันหลังให้เขาแบบนี้

พ่อทองกับแม่พิมมองหน้ากันเป็นเชิงปรึกษาก่อนที่แม่พิมจะเป็นฝ่ายเดินขึ้นไปที่ชั้นสองเพื่อเรียกปริมาให้ลงมาพบรัชภาคย์

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้งก่อนที่แม่ของปริมาจะผลักประตูเข้าไป

“ปริม พ่อกันต์จะกลับแล้วนะลูก”

“กลับก็ช่างเขาสิคะแม่” หญิงสาวตอบอย่างไม่ใยดี

“ไม่ลงไปหน่อยเหรอลูก เขาอุตส่าห์มาหานะ”

“ปริมไม่ได้อยากให้เขามานี่คะ แม่บอกให้เขากลับไปทีค่ะ”

“ไม่น่ารักเลยนะปริม แม่ไม่เคยสอนให้ลูกเป็นคนแบบนี้นะ มีปัญหาอะไรก็ไปคุยกันให้เข้าใจ โตๆ กันแล้ว อย่าหนีปัญหาสิลูก”

ปริมาหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อยที่โดนมารดาตำหนิ เพราะปกติแม่พิมจะไม่ค่อยดุอะไรเธอนักถ้าสิ่งนั้นไม่ผิดจริงๆ หญิงสาวจึงจำใจเดินลงมาชั้นล่าง

ทันทีที่เห็นร่างเพรียวระหงรัชภาคย์ก็ยิ้มออกเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงที่ผ่านมา

“ไปส่งพ่อกันต์หน่อยสิปริมเขากำลังจะกลับแล้ว” พ่อทองบอกลูกสาว หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินนำหน้าเขาลิ่วๆ ออกจากบ้านและตรงไปยังรถโดยไม่ยอมหันหน้ามามองคนที่เดินตามหลังมาติดๆ เลยสักนิด

มือหนาเอื้อมมารั้งข้อศอกเธอไว้เมื่อใกล้จะถึงรถ “ปริมครับ”

“มีอะไรคะ” ปริมาตอบด้วยน้ำเสียงห่างเหิน วางท่านิ่งเฉยใส่เขา

“โกรธผมเหรอ” เสียงทุ้มพูดอย่างงอนง้อ

“โกรธเรื่องอะไรคะ” เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ใบหน้ากลับง้ำงอ

“แล้วทำไมต้องหลบหน้าผมด้วย”

“เปล่าซักหน่อย ปริมแค่ปวดหัว”

นิ้วเรียวแตะที่ปลายคางมนแล้วเชยขึ้นเพื่อให้สบตากับเขา นัยน์ตาคมเข้มจ้องลึกลงไปอย่างค้นคว้า แสงไฟที่ส่องสว่างให้เห็นเพียงเล็กน้อยช่วยปิดบังร่องรอยความหวั่นไหวในดวงตาของเธอได้บ้าง

“ตาปริมมันฟ้อง”

“ฟ้องเรื่องอะไรคะ”

เขาหรี่ตาลงแคบๆ “ปริมกำลังหึงผม”

“นี่! อย่าโมเมนะ ทำไมปริมต้องหึงคุณด้วย” หญิงสาวทำท่าโวยวายเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจที่โดนเขาจับได้

“แล้วทำไมต้องรีบหนีมาแบบนั้น รู้ไหมผมดีใจแค่ไหนที่เห็นปริมไปหา”

“ปริมบอกแล้วว่าปริมไปธุระ ไม่ได้ไปหาคุณ” ปริมาแก้ต่างให้ตัวเอง

“คิดถึงผมใช่ไหม” เขาตีขลุมถามเอาดื้อๆ

“หลงตัวเอง” ตาสวยหวานตวัดค้อนพร้อมกับปัดมือเขาออกจากคางของตัวเอง

“ดีใจจัง” รัชภาคย์รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาในตอนนั้น เมื่อท่าทางที่เย็นชาของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเง้างอน

“ไปกันใหญ่” หญิงสาวค่อนขอดแต่ก็อดยิ้มไม่ได้และลืมไปชั่วขณะว่ากำลังโกรธเขาอยู่ โกรธเรื่องอะไรปริมาก็ตอบตัวเองไม่ได้ รู้แต่ว่าเจ็บแปล๊บๆ ในหัวใจเมื่อเห็นเขามีผู้หญิงอื่นอยู่เคียงข้าง

“ปริมยิ้มได้แล้ว”

ประโยคนั้นทำให้ปริมาต้องหุบยิ้มทันที และทำหน้าเฉยเมยใส่เขาอีกครั้ง

“โธ่ ปริมครับ” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ “ยิ้มเหมือนเมื่อกี้ก็ดีแล้ว”

“กลับซะทีสิคะ ปริมจะเข้าบ้าน” เธอรีบไล่เขา

“ไม่กลับจนกว่าปริมจะหายโกรธผม”

“ไม่ได้โกรธค่ะ”

“แต่น้ำเสียงของปริมมันไม่ใช่นี่” รัชภาคย์ไม่ยอมง่ายๆ เช่นกัน

“ปริมจะโกรธคุณเรื่องอะไรล่ะคะ”

“เรื่องน้องแพร” เขาวกเข้าประเด็นทันทีอย่างรู้ทัน

“อ๋อ...ชื่อน้องแพรหรือคะ” ปริมาแกล้งลากเสียงยาว รู้สึกหมั่นไส้อย่างไม่มีเหตุผลเมื่อได้ยินเขาเรียกแฟนเขาอย่างอ่อนโยน

“ปริมครับ...”

“ก็เหมาะสมกันดีนะคะ คุณน้องแพรเธอก็สวยน่ารักดี”

“ปริม!” เขาเอ็ดด้วยน้ำเสียงดุๆ เมื่อรู้สึกว่าเธอประชดประชันจนไม่คิดจะฟังคำอธิบายอะไรเลย