บทที่ 9

“คุณมีแฟนแล้วก็อย่ามายุ่งกับปริมอีก ไปให้พ้นจากชีวิตปริม ปริมเกลียดพวกผู้ชายมักง่ายอย่างคุณที่สุด” หญิงสาวเริ่มเสียงดังขึ้นและผลักไสไล่ส่งเขาออกไปจากชีวิต จนรัชภาคย์ทนฟังไม่ได้ ในนาทีนั้นชายหนุ่มจึงดึงร่างบางเข้าไปกอดและทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากเย้ายวนของเธอทันทีเพื่อหยุดไม่ให้หญิงสาวหลุดคำพูดใดๆ ออกมาทำร้ายจิตใจเขาอีก

ปริมาตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะเพราะไม่คิดว่ารัชภาคย์จะกล้าทำแบบนี้

ชายหนุ่มระดมจูบบดกระแทกริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงเพื่อต้องการสั่งสอนคนดื้อรั้นให้รู้จักฟังเหตุผลเสียบ้าง หากแต่เมื่อได้ลิ้มลองความหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งป่าในยามเดือนห้า อารมณ์ของเขาก็เตลิดไปไกล จากที่ต้องการจูบลงโทษก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้องและเร่าร้อน

ริมฝีปากหนาเคล้าคลึงสลับกับดูดเม้มเบาๆ การรุกรานอันเชี่ยวชาญนั้นปลุกเร้าอารมณ์ของปริมาให้ปั่นป่วนขึ้นมาจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ทุกจังหวะการดูดของริมฝีปากหยักกระตุ้นให้เลือดแล่นมาเลี้ยงที่ริมฝีปากบางจนเกิดความอบอุ่น อ่อนไหวอย่างบอกไม่ถูก

“อื้อ...” เสียงครางอู้อี้ลอดริมฝีปากบางระเรื่อออกมาผาดแผ่วอย่างต้องการประท้วง มิใช่ประท้วงเขาอย่างเดียวแต่ประท้วงตัวเองที่หัวใจกำลังทรยศร่างกาย

เขากอดกระชับแน่นจนอกอวบอิ่มจมหายไปในอ้อมกอดเขา...ดวงใจสองดวงแนบชิดกันเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ

ทำไมจูบของเขาช่างชวนมึนเมาราวกับรสชาติของวิสกี้ที่บ่มจนได้ที่เช่นนี้...ปริมาคิดในขณะที่ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยเปิดทางให้เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ลิ้นสากระคายควานหาความหวานไปตามเพดานปาก กระพุ้งแก้ม ก่อนจะวนเข้าไปเกาะเกี่ยวร้อยรัดเข้ากับลิ้นนุ่มพร้อมกับดูดเบาๆ เป็นจังหวะชวนวาบหวามส่งต่อไปยังช่องท้องแบนราบทันทีจนหญิงสาวตัวสั่นระริกร้อนผ่าวไปด้วยไฟปรารถนา ร่างกายแทบจะต้านทานการปลุกเร้าแบบนี้แทบไม่ไหว

รัชภาคย์ค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างเสียดายและต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการที่จะผละจากความหวานตรงหน้า

“นี่คือการลงโทษที่คุณกล่าวหาผม” เขาเอ่ยขึ้นโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน

“ปล่อยนะ” ปริมาแหวใส่และดิ้นรนผลักใสด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการอันแข็งแรงของเขา แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหมือนจุดชนวนความปรารถนาให้ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เพราะกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายนุ่มนิ่มที่กำลังเสียดสีคลุกเคล้ากับร่างกายแข็งแกร่งของเขาอยู่ตอนนี้ กระตุ้นให้บางอย่างเกิดอาการตื่นตัวขึ้นจนปวดร้าว ความยับยั้งชั่งใจที่จะไม่กระชากเธอเข้ามาจูบอีกรอบแทบจะหมดลง

“น้องแพรไม่ใช่แฟนผม” ชายหนุ่มเค้นเสียงพูด หอบหายใจฟืดฟาดด้วยอารมณ์ปั่นป่วนที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง

“มันเรื่องของคุณ ปริมไม่สนใจ” ปริมาเบี่ยงตัวหนีอย่างร้อนรน และไม่คิดจะฟังข้อแก้ตัวใดๆ เพราะโกรธที่ถูกเขาระดมจูบอย่างบ้าคลั่งแบบนั้น

“ถ้าปริมยังไม่ยอมฟังดีๆ ผมจะจูบปริมอีกรอบ” ชายหนุ่มขู่อย่างเอาจริง วงแขนแข็งแรงรัดร่างบางแน่นขึ้นกว่าเดิม ทำให้ต้นขาแกร่งแนบชิดกับต้นขากลมกลึงมากยิ่งขึ้น ความเป็นชายที่กำลังตื่นตัวกดคลึงแนบเข้ากับท้องน้อยของเธออย่างจัง

รัชภาคย์ร้อนผ่าวไปด้วยไฟปรารถนา มือหนาเลื่อนมากอบกุมสะโพกกลมกลึงและเริ่มบีบเค้นเป็นจังหวะ ปริมาหน้าแดงขึ้นมาทันที รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง ปฏิกิริยาเหล่านั้นทำให้หญิงสาวหยุดดิ้นโดยอัตโนมัติ

“อืม...แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” เขาเอ่ยขึ้นอย่างพอใจเมื่อเห็นปริมานิ่งไป

“คนบ้า” หญิงสาวแหวใส่ทั้งที่เอียงอายอย่างที่สุด รัชภาคย์ดันร่างบางออกห่างเล็กน้อย นิ้วเรียวแข็งเลื่อนมาเชยคางมนขึ้นให้สบตากับเขาอีกครั้ง

“ฟังนะครับปริม ผมไม่เคยคิดอะไรกับน้องแพรมากไปกว่าน้องสาวคนหนึ่ง ผู้หญิงคนเดียวที่ผมอยากให้มาเป็นแฟนและเป็นแม่ของลูกก็คือคุณ” ชายหนุ่มพูดตรงไปตรงมา

“ผมรักคุณ”

ปริมาตัวแข็งทื่อไปทันทีกับประโยคต่อมาของเขา...

“ได้ยินมั้ยปริม ผมรักคุณ...” เขาย้ำประโยคเดิมอีกครั้งอย่างชัดเจนในความรู้สึกของปริมา

“คะ?” หญิงสาวตกตะลึง เบิกตาโต อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

รัชภาคย์อดยิ้มไม่ได้กับท่าทางอ้ำอึ้งของคนที่เมื่อครู่ยังอาละวาดใส่เขาราวกับแม่เสื้อน้อยที่กำลังโกรธจัด

“เข้าใจผมหรือยังครับ” เสียงทุ้มลึกถามอย่างอ่อนโยน

“มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ” ปริมาถามเสียงผาดแผ่วเหมือนคนละเมอ

“ผมว่ามันช้าไปด้วยซ้ำที่เพิ่งจะมาบอกคุณ ปริมครับเราเป็นแฟนกันนะ” รัชภาคย์รุกต่อทันที

“อะไรนะคะ!” เธออุทานอย่างตกใจอีกครั้ง

“ผมกำลังขอปริมเป็นแฟน”

“คุณแน่ใจนะคะว่าไม่ได้กินอะไรผิด”

“ไม่เคยแน่ใจเท่านี้มาก่อนในชีวิต” เขาบอกอย่างมั่นใจ

“ขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ ปริมว่ามันเร็วไป”

“คิดได้ครับแต่ห้ามนาน ผมให้เวลาปริมหนึ่งอาทิตย์แล้วผมจะมาฟังคำตอบ” ชายหนุ่มย้ำก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาใกล้และประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอเบาๆ เหมือนเช่นทุกครั้งก่อนที่จะขึ้นรถและขับออกไป

ปริมานอนพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาหลายครั้ง มือบางยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองและลูบไล้มันเบาๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทั้งอบอุ่น สะทกสะท้าน ปั่นป่วนและซ่านเสียวไปทั่วร่างยามถูกประทับด้วยริมฝีปากหยักรูป แค่ถูกเขาจูบยังรู้สึกร้อนวูบวาบได้ขนาดนี้แล้วยามที่อยู่ในอารมณ์รักล่ะ มันจะเร่าร้อนสักแค่ไหน

ชั่ววูบหนึ่งหญิงสาวกลับนึกกระหายใคร่รู้ว่าเมื่ออยู่ในอารมณ์พิศวาสผู้ชายหลากหลายอารมณ์อย่างเขาจะเป็นเช่นไร ปริมายอมรับอย่างอายๆ ว่าตัวเองเกิดความปรารถนาในตัวเขาอย่างไม่เคยรู้สึกกับชายใดมาก่อน ความคิดนี้ช่างอันตรายและน่าหวาดเสียวยิ่งนัก เธอกำลังวุ่นวายสับสนกับอารมณ์ตัวเองแต่มันก็เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

หญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองอย่างที่สุด ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะใช้รัชภาคย์เป็นสะพานเพื่อเดินกลับไปหาคนรักเก่าแต่ไฉนไปหลงใหลได้ปลื้มกับรสจุมพิตของเขาและเตลิดไปไกลขนาดนี้ มากไปกว่านั้นคือ เมื่อเขาบอกว่ารัก