บทที่ 4 หมอนข้างประจำตัว

“แซมมาถึงร้านแล้วนะ”

เสียงห้าวเอ่ยรายงานมาตามสาย โซเฟียยิ้มร่าทันที เขาไม่เคยทำให้หล่อนเป็นห่วงได้นาน แซมเป็นคนที่แคร์คนรอบข้างและละเอียดอ่อนอย่างไม่น่าเชื่อ แซมจะคล้ายกับวีรตามากในกรณีนี้

“ดีมาก อย่าเกินสองชั่วโมงนะ ก่อนกลับโทรมาบอกก่อนด้วย” หล่อนกำชับกฎข้อที่เหลือ

“จะพยายาม”

เขาเอ่ยก่อนจะปิดโทรศัพท์ โซเฟียยิ้มกว้าง หล่อนรู้ว่าเขาพูดไปอย่างนั้นแหละ แต่เอาเข้าจริงๆ เขาจะต้องทำตามที่รับปากเสมอ โซเฟียนอนเล่นและเผลอหลับไปจริงๆ จนกระทั่งมีคนมาผลักไหล่ปลุกให้ตื่น

“เฮ้ย...อะไรนี่ แซมโทรมาถึงว่ายอมไม่รับสาย ทำเอาเราตกใจหมดคิดว่าเป็นอะไรตายซะแล้ว แซมเหยียบเต็มสปีด โดนตำรวจโบก ได้ใบสั่งมาด้วย”

เขาเอ่ยเล่า โซเฟียขยับลุกขึ้นนั่น หญิงสาวใช้หลังมือขยี้ตาเหมือนเด็กน้อย

“โซวเผลอหลับไป หิวจัง” หล่อนนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ทานอะไรเลย ท้องรู้สึกร้อนวาบเพราะหิว

“ลุกสิงั้น แซมขึ้นผัดไทมาฝาก”

เขาเอ่ยพร้อมกับส่งมือไปให้หญิงสาวจับ โซเฟียคว้ามือแข็งแรงของเขาแล้วเหนี่ยวตัวลุกขึ้นยืน เขาอุ้มหล่อนลงมายืนข้างเตียง แขนล่ำโอบไปรอบไหล่บางแล้วพากันเดินออกไปยังห้องครัว

“กี่ทุ่มแล้ว” โซเฟียเอ่ยถาม

“สี่ทุ่มกว่า” เขาตอบพร้อมกับจับหล่อนนั่งลงตรงสตูลหน้าเคาน์เตอร์ จากนั้นมือใหญ่ก็จัดการเทอาหารใส่จานมายื่นให้

“ทำไมกลับมาดึก”

“บ้าเหรอ ดึกตรงไหน ออกจากบ้านหนึ่งทุ่มแล้ว ขับรถไปกลับก็ชั่วโมงเข้าไปแล้ว”

แซมเอ่ยพลางส่ายหน้า เขาทำไมต้องบ้าจี้เชื่อหล่อนนักก็ไม่รู้

“สนุกมั้ยละ สวยไหมยายธัญญ่าน่ะ” เสียงใสเอ่ยถามขณะตักผัดไทเข้าปาก แซมยักไหล่แทนคำตอบ

“หมายความว่ายังไง สวยหรือไม่สวย”

หล่อนดูเหมือนจะยังไม่พอใจที่ยังไม่รับคำตอบ จึงคะยั้นคะยอให้เขาตอบใหม่

“สวยดี” เขาแกล้งตอบ โซเฟียทำหน้าขมวดมุ่นลงนิดหนึ่ง

“คุยถูกคอด้วย แซมชักจะติดใจแล้วสิ”

เห็นหล่อนหน้ามุ่ยจึงแกล้งยั่วต่ออีกหน่อย ได้ยินหล่อนทำเสียง แว่ะ...ในลำคอ

“ผัดไทไม่อร่อยเหรอ” เขาแกล้งถาม

“อยากอ้วก...ยายนี่เหรอสวย ถ้าแซมติดใจก็แสดงว่ารสนิยมต่ำมาก สารภาพมาเดี๋ยวนี้ว่าแกล้งอำโซวเล่นน่ะ”

หล่อนเอ่ยดักคอทำท่าว่ารู้ทัน สายตาจ้องมองเขาเขม็งรอคอยคำตอบ แซมยักไหล่

“อาจจะต้องลองนัดอีกที” เขาเอ่ย โซเฟียทำตาลุก

“อะไรนะ...ฝันไปเหอะ...ไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้วนายแซม คนนี้ไม่ใช่ และโซวไม่ชอบ จบป๊ะ”

หล่อนเอ่ยทำเสียงสูงก่อนจะก้มหน้าก้มตากินผัดไท รู้ดีว่าแซมจะต้องเชื่อฟังคำพูดของหล่อน

“สั่งดีจริงๆ แม่คุณ รีบกินซะ แซมง่วงแล้ว น่าเบื่อมากสองชั่วโมงนั่งฟังคุณเธอพูดจนหูแฉะ”

เขาบ่นเล่าออกมาในที่สุด ทำให้โซเฟียยิ้มหน้าบานทันที ใบหน้างามเงยขึ้นสบตา

“เห็นไหม โซวบอกแล้วว่า...ไม่ใช่สเป็คแซมน่ะ”

“แล้วแบบไหนถึงเป็นสเป็คของแซมล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมกับเดินถือจานไปยังซิงก์

“ไม่รู้ รู้และดูออกแต่คนที่ไม่ใช่น่ะ” หล่อนกล่าวพร้อมกับเร่งทานผัดไทจนอิ่ม

“ฮื่อ...เป็นคำตอบที่มีประโยชน์มาก”

เขาพูดประชดก่อนจะหันมารับจานจากมือหล่อนไปล้างจนเรียบร้อย โซเฟียโอบไปรอบเอวสอบ พากันเดินกลับไปยังห้องนอนของเขา

“ขอบคุณนะสำหรับผัดไท คืนนี้โซวจะให้นอนด้วย”

“จะนอนห้องใคร” เขาหันมาถาม ฟังเป็นเรื่องปกติ

“ห้องแซม”

“งั้นต้องพูดว่า คืนนี้แซมจะให้นอนด้วยสิถึงจะถูก”

เขาแกล้งเอ่ยทักท้วง หล่อนค้อนให้ก่อนจะกระโดดขึ้นไปซุกตัวใต้ผ้าห่ม

“เอ้า ไปแปรงฟันก่อน ยายคนสกปรก” เขาร้องบอกทันทีพร้อมกับกระตุกขาหล่อนแรงๆ

“โอย...อิ่มแล้วมันก็ง่วง...อย่าดึง” โซเฟียร้องบอก แซมไม่ยอมฟังกระตุกอีกทีจนร่างหล่อนลอยมานอนแอ้งแม้งของปลายเตียง เขาดึงแขนหล่อนขึ้นแล้วผลักไปยังห้องน้ำ

“สกปรก แบบนี้ใครเขาอยากจะได้เป็นแฟนหือ” เขาแกล้งแหย่

“มีเยอะแยะ” หล่อนหันมาตอบอย่างไม่ลดละ แซมขมวดคิ้วมุ่นทันที

“มีเหรอ...ใครกัน” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

“เพื่อนในห้อง หล่อด้วย”

หล่อนตอบพร้อมกับทำตาวิบวับ ก่อนจะก้มไปแปรงฟันจนเสร็จ แซมทำหน้ายุ่งอยู่อย่างนั้น

“อย่าลืมสัญญาล่ะว่า แซมจะต้องเป็นคนเลือกให้โซวน่ะ”

เสียงเข้มเอ่ยบอก ก่อนจะจัดการแปรงฟันจนเรียบร้อย ทั้งสองเดินออกมาจากห้องน้ำกระโดดไปบนเตียงพร้อมกัน แซมดึงร่างนุ่มของโซเฟียมาคีบเป็นหมอนข้างทันที

“นายแซม บอกกี่ครั้งแล้วว่าโซวไม่ใช่หมอนข้าง”

“แซมชอบแบบนี้นี่ หุบปากแล้วหลับไปเลย” เขาสั่งตัดบทแล้วปิดโคมไฟหัวเตียง โซเฟียทำท่าฮึดฮัดนิดหนึ่งก่อนจะยอมนอนนิ่งให้เขาใช้เป็นหมอนข้าง และหลับไปด้วยกันในเวลาต่อมา

<strong>*********************************</strong>

<strong>เอาไปอีกตอนค่ะ มาตอนตีสองครึ่ง ไรท์เบลอสุดๆ ค่ะตอนนี้ ไม่พูดมากดีกว่า สองคนนี้เขาซี้กันขนาดนี้เลยเนาะ อยากได้สักคนไหมคะ เพื่อนสนิทแบบนี้...อิอิ</strong>