เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4

เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4

last updateLast Updated : 2026-02-05
By:  เอลยาCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
240Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คำชี้แจง นิยายสำหรับนักอ่านที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปี ขึ้นไป เขาและเธอเป็นเพื่อนซี้กันมานานตั้งแต่ชาติที่แล้ว เขายอมให้เธอหากินกับความหล่อสุดฮ็อตของเขา ด้วยการเป็นคนจัดคิวสาวๆ ให้ เขาจะบอกเธอยังไงดี ว่าคนที่เขาอยากเดตและอยากจะอะไรๆ ด้วยนั้น คือ คนจัดคิวนั่นแหละ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เพื่อนขายเพื่อน

「申し訳ありません。娘さんは二月十五日、午前一時十三分に蘇生処置の甲斐なく、お亡くなりになりました」

寺原真衣(てらばら まい)はウサギのぬいぐるみを握りしめたまま、無表情で手術室をじっと見つめていた。

彼女は娘の最後の旅立ちを見送るため、静かに歩み寄った。

手術台の上、真衣は娘の枯れ枝のように細く乾いた小さな手をそっと握った。

その手は冷たく、すでにぬくもりは失われていた。

彼女は静かに娘の髪を整えた。

脳裏には、娘がまだ救急室へ運ばれる前、かすかに漏らした弱々しい声がよみがえる。

「ママ……おじさんは、まだ来ないの?」

娘が「おじさん」と呼んでいたのは、実の父親である高瀬礼央(たかせ れお)だった。彼は娘に「パパ」と呼ぶことを許さず、そのくせ忘れられない初恋相手の息子には「パパ」と呼ばせていた。

高瀬千咲(ちさき)のいちばんの誕生日の願いは、パパと一緒に過ごすこと、そして一度だけでも「パパ」と呼ばせてもらうことだった。

千咲は体が弱く、去年の冬、冷たい風の中で礼央が帰ってくるのを待ち続けたせいでインフルエンザにかかり、肺炎を患った。今年に入ってからは病状が急激に悪化し、ずっと入院していた。

今日もまた、寒い冬の日だった。千咲はこっそりと家の門の外で、礼央の帰りを待ち続けていた。

倒れていたところを真衣が見つけ、すぐに病院へと運ばれた。

医師からは、危篤状態だと宣告された。

真衣は礼央に、娘の誕生日くらいは一緒にいてほしいと、必死に懇願した。

彼はそれを承諾した。

だが、またしても約束は裏切られた。

彼女は枯れ枝のように痩せ細った娘の小さな体をそっと抱きしめ、優しくささやいた。「いい子ね……もう、つらいことは終わりよ」

もう、病の苦しみに耐える必要はない。

もう、毎日父親に嫌われ、決して届かない父の愛を求めて泣くこともない。

「ママ、どうしておじさんは私にパパって呼ばせてくれないの? でもお兄ちゃんはいいのに……

ママ、萌寧さんがお兄ちゃんのこと好きだから、パパもお兄ちゃんのこと好きなんだよね……」

娘の無邪気な問いかけが、今もなお彼女の耳元で何度も何度も響いているようだった。

幼い彼女には、なぜパパが自分を好きになってくれないのか、なぜ自分だけ「パパ」と呼べないのか、その理由がどうしてもわからなかった。ただ、きっと自分がお兄ちゃんよりも劣っているから、だからパパに嫌われているのだと、そう思い込んでいた……

六年前、彼女は礼央とふとしたことで関係を持ち、千咲を身ごもった。いわゆる授かり婚だった。

千咲を産んだ時、彼女は難産の末、大量出血したが、彼は一度も顔を見せることはなかった。

その頃、礼央は憧れの女性・外山萌寧(とやま もえ)の出産に付き添っていたのだ。どちらが大事か、それは一目でわかることだった。

萌寧は男の子を産んだ後、その子を礼央に預けて出国し、そのまま消息を絶った。

一方、真衣は長年、礼央を一途に想い続けてきた。彼の心を少しでも引き寄せたくて、萌寧が産んだ子供を受け入れ、我が子同然に心を込めて育て上げた。

彼は千咲に「パパ」と呼ばせることを決して許さなかった。だが、萌寧の息子にはまるで宝物のように接した。これが、決定的な違いだった。

難産の時、彼女は本当は気づくべきだったのだ。あの男の心は氷のように冷たく、どれほど手を尽くしても、決して温めることはできないということに。

本当は千咲のほうが午前中に先に生まれていた。それなのに、彼は萌寧の息子を「兄」にして、高瀬家の長男としての地位を与えた。

その結果――

誰もが、その子こそ礼央の本当の息子だと信じて疑わなかった。

そして、千咲はただの私生児だと蔑まれたのだ。

医師は彼女の震える背中を重苦しい面持ちで見つめながら、そっと声をかけた。「お父様は……まだお見えになっていないのですか?」

この子・高瀬千咲が入院してからというもの、父親の姿は一度たりとも見かけることはなかった。

真衣の瞳は冷たく光り、皮肉げにかすかに笑った。「父親なら、私生児を連れてその実の母親に会いに行き、誕生日パーティーを開いていますよ」

毎年、同じことの繰り返しだった。

それでも彼女は、馬鹿みたいに四年間も他人の子を育て続けてきた。

同じ誕生日の子供なのに、千咲には冷たい仕打ちしか与えられなかった。

医師は呆然とし、目の前の哀れな女性に、どんな言葉をかければいいのか分からずにいた。

-

千咲が亡くなって初日、真衣は全ての手続きを済ませた。

北城の火葬手続き確認書には、父母双方の署名が必要だった。

真衣は港湾の別荘へ戻り、千咲の遺品を静かに整理した。

その時、階下から車の音が聞こえてきた。

「パパ!いつママを捨てて萌寧さんと結婚するの?萌寧さんにママになってほしい!」

礼央はコートを腕にかけ、身をかがめて子供である高瀬翔太(たかせ しょうた)の頬を優しくつねった。「翔太、萌寧さんをママって呼んでいいんだよ」

真衣は階上で、その会話の一部始終をはっきりと耳にした。

胸の奥がきゅっと締めつけられる。彼女はそっと目を閉じ、深く息を吸い込んだ。

「ママにお風呂に入れてもらって、着替えたら萌寧さんを迎えに行きなさい」

翔太は嬉しそうに跳びはねた。「やった!」

けれど次の瞬間、翔太の小さな顔は曇り、しょんぼりとつぶやいた。「でも……ママが知ったら、行かせてくれないかも。ママ大嫌い、いつも外のもの食べさせてくれないんだもん」

礼央は翔太の頭を撫で、やさしく背中を押すように言った。「パパがいるから、ママは何も言えないよ」

礼央はふと目を上げ、ちょうど階段を下りてくる真衣と視線がぶつかった。

だが彼の顔は淡々としていて、何の感情も浮かばず、視線を逸らして見なかったことにした。

翔太は駆け寄り、真衣の手を握って言った。「ママ、お風呂入れて。あとでお出かけするんだ!」

真衣はその手を静かに振りほどき、顔を上げて礼央を真っすぐに見つめた。「何か……忘れてない?」

礼央は淡々と真衣を一瞥した。「何を?」

何年経っても、礼央はずっと冷たかった。彼女に対しても、千咲に対しても、冷たさは変わらなかった。

真衣は自嘲するように微笑んだ。

そうね。礼央が千咲と翔太の誕生日が同じ日だなんて、覚えているはずがない。

翔太の誕生日は毎年、萌寧と一緒に盛大に祝われる。

その一方で、千咲は毎年、毎年、冷たい冬の風の中で、決して帰ってこない父を待ち続けていたのだ。

「話がある」

礼央は嘲笑うように鼻で笑った。「今日は忙しい」

「長くはかからないわ。サインして」

真衣は静かに言い、手にしたファイルを開いて、署名する場所を指し示した。

礼央はひどく不機嫌そうで、まるで彼女と一秒でも一緒にいること自体が鬱陶しいとでも言いたげだった。

彼は眉をひそめ、勢いよく署名すると、書類を真衣に突き返した。

「今夜は翔太と外で泊まるから帰らない。明日の朝、学校の先生に翔太が半日休みをもらうことを伝えておけ」

真衣は奥歯を噛みしめ、書類を握る指先が真っ白になるほど力を込めた。

もし彼がほんの少しでも真剣に目を通していれば。

すぐに気づいたはずだ。文書の一枚は離婚届、もう一枚は千咲の火葬手続きの書類だということに。

それなのに、彼はどちらの書類にも無造作に、心を込めることなくサインしたのだった。

「それと、千咲に電話してくるなと伝えろ」

真衣は冷たく笑った。

千咲はもう電話なんてかけてこない。

なぜなら、彼女はもう、この世にはいないから。

礼央は、普段とは明らかに違う真衣の態度にも、まるで気にする様子はなかった。

時間が迫る中、萌寧の方から電話が入り、彼らがいつ到着するのか尋ねてきた。

翔太はお風呂にも入らず、着替えもしないまま、礼央のあとについて外へ出た。「今夜は新しいママにお風呂に入れてもらう~」

礼央は甘やかすようにその言葉に応えた。

「いいよ」

真衣はその場に立ち尽くし、彼らの去っていく背中を、ただ呆然と見つめ続けた。

彼女は家の中にある、自分と千咲に関係するすべてのものを整理し、燃やした。

そしてその足で火葬場へ向かい、千咲の遺体を火葬した。

遺骨を受け取った時――

真衣の涙は、こらえきれずに頬をつたって落ちた。

「千咲……ママを待ってて。すぐに会いに行くから……」

-

一方その頃。

礼央は翔太を連れ、萌寧の帰国歓迎パーティーに出席していた。

三人は和やかに語らい、まるで本当の家族のように親密だった。周囲の人々も皆、彼らの家庭の幸せを称賛し、真衣がいつまでも高瀬夫人の座に居座り、彼らの幸せを壊しているのだと噂していた。

その時、誰かが人混みをかき分けて礼央の前に駆け寄ってきた。

「高瀬社長、奥様とお嬢様が本日火葬されました。どうか葬儀場へ、遺骨を受け取りにいらしてください」

礼央は眉一つ動かさず、冷えきった声で言った。「いい歳して、そんな嫉妬じみた茶番をいつまで続けるつもりだ?」

「ですが……火葬許可書にはご自身で署名されましたし、離婚届にも……」

その言葉に、礼央の心臓は一瞬、脈打つのを忘れた。「……何だと?」

礼央はほとんどスピード違反のまま火葬場に辿り着き、妻と娘が火葬炉に送り込まれる光景を目の当たりにした。

それだけの光景で、彼の胸は何かに引き裂かれるような痛みに貫かれた。

火葬場の職員が聞いたのは、彼が「ドサッ」と倒れる音だけだった……

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
240 Chapters
บทที่ 1 เพื่อนขายเพื่อน
อากาศขมุกขมัวของอังกฤษ ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตกในเวลาเย็นอีกแล้วระยะนี้ แซม แม็คเคนซี่ ชายหนุ่มร่างสูงสมาร์ตวัยยี่สิบเจ็ดปี ลูกชายคนสุดท้องของมหาเศรษฐีตระกูลแม็คเคนซี่แห่งเมืองบอสตัน สหรัฐอเมริกา ถอดเสื้อกาวน์แขวนในล็อกเกอร์ส่วนตัวก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาลที่กำลังฝึกงานอยู่ปีนี้ชายหนุ่มเรียนเป็นปีการศึกษาสุดท้ายของหลักสูตรแพทยศาสตร์บัณฑิตหลักสูตรห้าปี อีกไม่กี่เดือนก็จะจบ เมื่อจบแล้วก็จะได้เป็นจูเนียร์ด็อกเตอร์ทำงานอยู่โรงพยาบาล (Foundation Training) โดยมีซีเนียร์ด็อกเตอร์เป็นซูเปอร์ไวเซอร์ให้ ซึ่งการเป็นจูเนียร์ด็อกเตอร์นี้ก็จะได้เงินเดือนไปด้วย จากนั้นแซมตั้งใจจะเรียนต่อหลักสูตรแพทย์เฉพาะทางสาขาศัลยศาสตร์ออร์โทพีดิกส์ หรือ ออร์โธพีดิกส์ (Orthopaedic surgery) เป็นสาขาวิชาหนึ่งของวิชาศัลยศาสตร์ ที่เกี่ยวข้องกับกระดูก ข้อ เส้นเอ็น และกล้ามเนื้อต่างๆ ของร่างกาย ซึ่งเป็นหลักสูตรเข้มข้นระยะเวลาถึงห้าปีแต่มีข้อแม้ว่า ถ้าหากโซเฟีย แบรดดี้ เพื่อนรักของเขาจะยอมอยู่ที่อังกฤษต่อเป็นเพื่อนเท่านั้น เพราะทั้งสองมีข้อตกลงกันอยู่ว่าเมื่อจบแล้วแซมจะต้องไปประจำอยู่ที่
Read more
บทที่ 2 เพื่อนขายเพื่อน
แซมขับรถไปจอดตรงที่จอดรถประจำ จากนั้นร่างสูงก็ก้าวยาวขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่เป็นแฟลตที่พัก ชายหนุ่มยังไม่ทันรูดคีย์การ์ด ประตูห้องก็ถูกดึงเปิดผางออก เหตุผลนั้นไม่ต้องสงสัยเพราะตรงหน้าห้องมีกล้องวงจรปิดที่ส่งภาพไปยังเครื่องรับภายในห้อง ชายหนุ่มสงสัยว่าเจ้าหล่อนคงนั่งจ้องเจ้าจอนั่นตาไม่กระพริบเลยทีเดียวร่างโปร่งระหงสวมเสื้อยืดสีแดงกางเกงยีนส์รัดรูปสีซีดยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า ใบหน้างามของหล่อนงอง้ำ ผมหยักศกสลวยสีน้ำตาลทองถูกปล่อยฟูรอบใบหน้าเรียวแก้มขาวเนียนละเอียดทำท่าป่องเวลาหล่อนงอน“ทำไมช้า หกโมงครึ่งแล้ว” เสียงบ่นดังขึ้น แซมยักไหล่ก่อนจะแกล้งเดินชนหล่อนจนเซถอยหลัง“ถ้าเร็วกว่านี้ ก็อาจจะถึงที่อื่นที่ไม่ใช่บ้าน...โอ๊ย”ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับร้องโอ๊ยในตอนท้าย เพราะหล่อนทุบหลังเขาทีหนึ่งในฐานะที่เดินชนหล่อน“มานี่เลย เร็วๆ เข้าไปอาบน้ำด่วน โซวเตรียมเสื้อผ้าไว้ที่ปลายเตียงแล้ว” เสียงสั่งพร้อมกับรุนหลังเขาให้เข้าไปยังห้องนอนส่วนตัว“เฮ้ย แม่คุณ ขอพักหายใจหายคอหน่อยจะได้ไหม แซมเพิ่งออกเวรนะ” เสียงห้าวหันมาต่อว่า แต่มีหรือหล่อนจะฟัง มือบางดึงร่างเขาให้หยุดแล้วหมุนไปเผชิญหน้ากับหล่อน จัดการแก
Read more
บทที่ 3 หมอนข้างประจำตัว
สิบนาทีต่อมาร่างสูงมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่าง หยดน้ำเกาะพราวตามร่างกายท่อนบน แผงอกกว้างผิวสีแทนเนียนเสมอกัน กล้ามเนื้อท้องเป็นซิกส์แพ็คสวยอย่างไม่น่าเชื่อว่าคุณหมอจะมีได้ โซเฟียหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเดินมาหา จากนั้นก็เช็ดตัวให้เขาแบบแรงและเร็ว“โอ้ย...เช็ดแบบนี้หนังแซมถลอกหมด”ชายหนุ่มแสร้งโวยวายก่อนจะกางแขนออกให้หล่อนเช็ดใต้แขนและรักแร้ให้ ในเมื่ออยากทำดีนักเขาก็ปล่อยให้หล่อนเช็ดเอาตามสบายเลย“เช็ดซอกขาด้วยไหม” เสียงห้าวเอ่ยถามประชด โซเฟียค้อนให้ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดตัวฟาดไปบนหน้าอกของเขาทีหนึ่ง“ทะลึ่ง เอ้า แห้งแล้ว รีบใส่เสื้อผ้าเร็ว”หล่อนเร่งยิกๆ พร้อมกับหยิบเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินแบรนด์หรูมายกชูให้แซมสอดแขนเข้าไป โซเฟียติดกระดุมให้อย่างคล่องแคล่ว“ทำอย่างกับจะฝึกเป็นมนุษย์เมีย”แซมแกล้งแหย่คนตัวบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมเฉพาะตัวของหล่อนกร่นจมูกเป็นกลิ่นที่คุ้นชินใจ แซมแกล้งจรดจมูกไปบนหน้าผากเกลี้ยงเกลานั้น หล่อนทำส่ายหน้าแต่ไม่พูดต่อปากต่อคำเพราะเกรงว่าเขาจะเลท“แซมให้รางวัล”เขากล่าวยิ้มกริ่มพร้อมกับหลิ่วตาให้ โซเฟียค้อนขวับอย่างไม่จริงจังอะไรนัก เพราะการกอดหอมกันระหว่างเขากับหล่อนเ
Read more
บทที่ 4 หมอนข้างประจำตัว
“แซมมาถึงร้านแล้วนะ”เสียงห้าวเอ่ยรายงานมาตามสาย โซเฟียยิ้มร่าทันที เขาไม่เคยทำให้หล่อนเป็นห่วงได้นาน แซมเป็นคนที่แคร์คนรอบข้างและละเอียดอ่อนอย่างไม่น่าเชื่อ แซมจะคล้ายกับวีรตามากในกรณีนี้“ดีมาก อย่าเกินสองชั่วโมงนะ ก่อนกลับโทรมาบอกก่อนด้วย” หล่อนกำชับกฎข้อที่เหลือ“จะพยายาม”เขาเอ่ยก่อนจะปิดโทรศัพท์ โซเฟียยิ้มกว้าง หล่อนรู้ว่าเขาพูดไปอย่างนั้นแหละ แต่เอาเข้าจริงๆ เขาจะต้องทำตามที่รับปากเสมอ โซเฟียนอนเล่นและเผลอหลับไปจริงๆ จนกระทั่งมีคนมาผลักไหล่ปลุกให้ตื่น“เฮ้ย...อะไรนี่ แซมโทรมาถึงว่ายอมไม่รับสาย ทำเอาเราตกใจหมดคิดว่าเป็นอะไรตายซะแล้ว แซมเหยียบเต็มสปีด โดนตำรวจโบก ได้ใบสั่งมาด้วย”เขาเอ่ยเล่า โซเฟียขยับลุกขึ้นนั่น หญิงสาวใช้หลังมือขยี้ตาเหมือนเด็กน้อย“โซวเผลอหลับไป หิวจัง” หล่อนนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ทานอะไรเลย ท้องรู้สึกร้อนวาบเพราะหิว“ลุกสิงั้น แซมขึ้นผัดไทมาฝาก”เขาเอ่ยพร้อมกับส่งมือไปให้หญิงสาวจับ โซเฟียคว้ามือแข็งแรงของเขาแล้วเหนี่ยวตัวลุกขึ้นยืน เขาอุ้มหล่อนลงมายืนข้างเตียง แขนล่ำโอบไปรอบไหล่บางแล้วพากันเดินออกไปยังห้องครัว“กี่ทุ่มแล้ว” โซเฟียเอ่ยถาม“สี่ทุ่มกว่า” เขาตอบพร
Read more
บทที่ 5 แค่จูบสั่งสอนเพื่อน (เท่านั้นเอง...อืม)
โซเฟียเดินออกมาจากห้องเรียนหลังจากฟังโปรเฟสเซอร์ที่ปรึกษางานวิจัยของกลุ่มหล่อนตอบปัญหาของนักศึกษาเสร็จ การเรียนปริญญาเอกนี้ดีอยู่อย่างคือการที่ไม่ต้องเข้าห้องเรียนบ่อย เวลานี้หญิงสาวเหลือเพียงการทำวิทยานิพนธ์หนึ่งชิ้นก็เป็นอันจบเสร็จสิ้นกับการเรียนเสียที“โซวครับ รอผมก่อน”เสียงร้องดังจากด้านหลัง หญิงสาวชะงักเท้าก่อนจะหันไปมองที่มา ร่างสูงของเน็ทเดินเร็วเข้ามา โซเฟียยิ้มกว้างให้เขา“สวัสดีค่ะเน็ท ทำไมคุณมาสายคะ”หญิงสาวส่งเสียงทักทายเพื่อนร่วมกลุ่มวิจัยชาวอังกฤษที่เพิ่งมาถึงในขณะที่พวกโซเฟียได้ทำการเบรนสตอร์มและถกปัญหาพร้อมวิธีการแก้ไขกันไปเรียบร้อยแล้ว“ผมติดธุระสำคัญครับ แต่ดีใจที่มาทันคุณ”ชายหนุ่มเอ่ย เน็ทเป็นนักธุรกิจส่งออกและนำเข้าสินค้าจากจีนมาขายในอังกฤษ ทำการค้าออนไลน์จนร่ำรวยตั้งแต่อายุเพียงยี่สิบต้นๆปัจจุบันเขาอายุสามสิบสองปี ชายหนุ่มทำงานหาเงินจนมีเหลือเฟือแล้วจึงหันกลับมาให้ความสำคัญกับการเรียนต่อเพิ่มเติมจนเรียนปริญญาเอกในกลุ่มเดียวกับโซเฟียในเวลานี้โซเฟียได้ยินมาว่าเน็ทนั้นในวัยเด็กครอบครัวของเขายากจนมาก มีพี่น้องหลายคนทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เรียนสูง แต
Read more
บทที่ 6 แค่จูบสั่งสอนเพื่อน (เท่านั้นเอง...อืม)
“ไอ้นายแซม! คนผีทะเล โยนแบบนี้เจ็บนะ โอย”ร่างหล่อนเด้งขึ้นก่อนจะร่วงลงไปนอนแอ้งแม้งกลางเตียง แซมกระโดดขึ้นไปนอนทับแบบขวางเหมือนมวยปล้ำแล้วแกล้งกดจนร่างบางจมไปกับที่นอน“ปากจัดก็เท่านั้น บ่นเป็นยายแก่ก็เท่านั้น ใครได้ไปเป็นเมียล่ะคงตกนรกทั้งเป็นแน่” เสียงห้าวกล่าวเหน็บแรงๆ โซเฟียหน้างอง้ำกว่าเก่า หญิงสาวยกกำปั้นซัดไปบนแผ่นหลังของเขาดึงปึ้ก!“โอ้ย...ทุบแซมทำไมหา!” เขาหันมาตวาดถาม แล้วแกล้งกดร่างหนักลงบนหน้าท้องของหญิงสาวต่อไป“ก็อยากมาว่าโซวทำไมล่ะ ปากแบบนี้ก็มีคนอยากจูบเยอะแยะก็แล้วกัน!”หล่อนตวัดเสียงขุ่นใส่ใบหน้าบึ้งตึงพร้อมกับผลักเขา แต่แซมไม่ยอมขยับหนีแถมยังเปลี่ยนมานอนทับแบบยาวไปบนร่างบางใช้ศอกคร่อมหน้าขังหล่อนเอาไว้“ใครคิดสั้นอยากจูบโซวกันฮึ ปากแบบนี้ทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด แซมจำได้”เขาเอ่ยพร้อมกับทำหน้ายิ้มเยาะ โซเฟียทำตาโตก่อนจะทุบไปบนไหล่ของเขา“นี่แน่ะ...จำอะไรได้ฮึไอ้นายแซม” เสียงขุ่นแหวใส่ทันทีพร้อมกับค้อนควัก ใบหน้ามีสีเรื่อขึ้นทันตาเห็น“อ้าว ก็จำได้ว่าเคยจูบโซวไงล่ะ” เสียงห้าวเอ่ยพร้อมหัวเราะในลำคอ“อึ๋ย...ตอนไหน อ๋อ ตอนที่นายเอาปากกระแทกปากโซวจนบวมเจ่อน่ะเหรอ แบบนั้นเขาไ
Read more
บทที่ 7 ก็เคยสัญญา...
​แซมบดปากไปบนริมฝีปากอิ่มแกล้งทำเสียงดังจ๊วบจ๊าบ หากหัวใจภายในเริ่มเต้นกระตุกรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ กับสัมผัสแบบถึงเนื้อถึงตัวเช่นนี้ ร่างบางยังคงดิ้นและทุบแผ่นหลังของเขาไม่หยุด เรียวปากฉ่ำชื้นนุ่มหอมหวานเหลือเกินในความรู้สึกส่วนลึกล้ำภายใน การบดจูบที่ทำแบบแกล้งๆ จึงค่อยลดความหนักหน่วงลงเหลือเพียงการดูดไล้อย่างหยอกเอินแซมมองดูใบหน้างามที่หลับตาพริ้มลง ชายหนุ่มค่อยจูบเคล้าเคลียริมฝีปากหวาน ดูดไล้อย่างแผ่วเบาสลับกับเม้มดูดทั้งริมฝีปากบนและล่าง ร่างบางค่อยหยุดดิ้น มือเรียวบางแปะไปบนไหล่กว้างของเขานิ่งๆ แซมจุมพิตอ่อนโยนปนหยอกล้อ เห็นหล่อนร่างอ่อนระทวยอย่างช้าๆ ชายหนุ่มแอบยิ้มให้กับคนฤทธิ์มาก ในใจบอกว่าหยุดได้แล้ว หล่อนคงหมดฤทธิ์และจำไปนานเลยทีเดียวแต่หากอีกใจหนึ่งยังคงรู้สึกเพลิดเพลินและชักเริ่มติดใจ หล่อนเองดูเหมือนจะกำลังมึนเบลอ ปากสวยเผยอแย้มออกจากกันเล็กน้อย แซมตัดสินใจชำแรกแทรกลิ้นเข้าไปในปากเล็ก ลิ้นหนาไล้กระหวัดพันหยอกล้อกับลิ้นเรียว หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรงแทบจะหลุดทะลุออกมาข้างนอกร่างกายราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์ พระเจ้า...เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมรู้สึกร้อ
Read more
บทที่ 8 ก็เคยสัญญา...
“ถามอะไร”โซเฟียเงยหน้าขึ้นถาม ใบหน้าของเขาในระยะใกล้นั้นหล่อเหลาคมคายและสะอาดสะอ้านสมกับเป็นคุณหมอ หล่อนรู้มานานแล้วว่าเขาหล่อมาก แต่ในใจพยายามไม่คิดอะไรไปไกลกว่านั้น หากเวลานี้หัวใจเจ้ากรรมทำไมถึงแกว่งไกวกับความใกล้ชิดที่ไม่ใช่อะไรใหม่เลยสำหรับเขากับหล่อนนี้“เมื่อกี้แซมจูบโอเคไหม”เขาเอ่ยถามในสิ่งที่โซเฟียพยายามจะลืมมันให้เร็วที่สุด ใบหน้าที่กำลังจะหายแดงก็กลับแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งทันตาเห็น โซเฟียไม่แน่ใจว่าจะตอบว่าอย่างไรจึงทำหน้ายู่ใส่เขา“ไม่รู้ ไม่เคยถูกจูบมาก่อนเลยเปรียบเทียบไม่เป็น เดี๋ยวให้โซวมีประสบการณ์มากกว่านี้อีกหน่อยก่อนแล้วจะบอก”หล่อนเอ่ยหาทางไม่ให้ตัวเองรู้สึกเก้อเขินเพราะมันไม่ใช่ปฏิกิริยาระหว่างหล่อนกับเขา โซเฟียกับแซมไม่มีเรื่องไหนหรือสิ่งใดที่ต้องมาเขินอายกันและกันแบบนี้มาก่อน“จับคนโกหกได้แล้ว แกล้งอำแซมทำไมกันว่าไปจูบกับใครต่อใครมาน่ะ สมน้ำหน้าเลยโดนจูบจริงๆ เป็นไงชอบไหม”เขาถามอย่างยั่วเย้า ใบหน้าคมสันยิ้มกริ่มดูมีความสุขที่ได้รู้ว่าหล่อนไม่เคยจูบใครมาก่อน แต่แค่แกล้งยั่วให้เขาเสียอารมณ์เล่นเท่านั้น“คนบ้า อย่าตอกย้ำได้ไหม โซวลืมไปแล้ว มันไม่ใช่เรานะแซมที่
Read more
บทที่ 9 ก็เคยสัญญา...
“โอเค รสชาติเหมือนเดิม แต่เผ็ดนิดหนึ่ง สงสัยเปลี่ยนเชฟ”เพราะบางครั้งคนปรุงก็เป็นพ่อครัวคนละคน รสชาติก็อาจจะไม่เป๊ะไปบ้าง“แซมกินเผ็ดได้ ไม่ใช่พี่ฟาน รายนั้นขี้แย แต่น่าจะดีขึ้นแล้วตั้งแต่มีไวน์คอยขู่ฟ่ออยู่ใกล้ๆ”เขาชอบเอ่ยถึงพี่ชายและครอบครัวเสมอ ถึงแม้จะฟังดูเหมือนนินทาแต่น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและศรัทธาเวลาเอ่ยถึงพี่ชายคนเดียว“ป้อนแซมหน่อย” จู่ๆ ก็สั่งเฉย พร้อมกับส่งส้อมให้“อ้าว เกิดจะเป็นง่อยขึ้นมา โซวก็ต้องกินเหมือนกันนะ จะให้มาป้อนเหมือนเด็กๆ บ้าเหรอ ไม่เอา”โซเฟียสั่นศีรษะก่อนจะเริ่มลงมืออาหารเข้าปาก เขาดึงช้อนออกจากมือหล่อนอย่างดื้อดึง“วันนี้วันอะไร”เสียงห้าวเอ่ยถาม ทำเอาโซเฟียต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อเดาว่าเขากำลังจะมาไม้ไหนหรือมุกอะไรจะได้รับมุกได้ถูก“วันศุกร์” หล่อนตอบ“ไม่เคยจำ...วันนี้วันครบรอบที่โซวผลักแซมตกสระไง จำไม่ได้หรือ”เขาเฉลยทำให้โซเฟียตาเบิกตากว้างก่อนจะปล่อยก๊ากออกมาอย่างทนเก็บเอาไว้ไม่ไหว“ว้อท...เกี่ยวอะไรนะ นั่นมันสมัยพระเจ้าเหาแล้วนะ” หล่อนพูดไปหัวเราะไป“อ้าว ทำเป็นจำไม่ได้ว่าแซมต้องเย็บถึงห้าเข็มน่ะ เพราะโซวผลักแซมไปโดนขอบสระน่ะ”เขาทบทวนความ
Read more
บทที่ 6 จัดไปอย่าให้เสีย...
​หลังจากทานข้าวเสร็จ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปแปรงฟัน ซึ่งเป็นกิจวัตรที่หมอแซมเคร่งครัดมาก คือถ้าหากอยู่บ้านหลังทานข้าวแล้วต้องแปรงฟันทันทีวันนี้วันศุกร์ เป็นวันที่แซมมักโทรไปหาสเตฟานพี่ชาย วีรตาและพวกเด็กๆ“พร้อมหรือยัง แซมจะโทรแล้วนะ”ชายหนุ่มตะโกนถาม โซเฟียแปรงฟันปะแป้งเด็กจนหน้านวลเสร็จก็เดินมานั่งข้างๆ แซมกดโทรศัพท์เป็นวิดีโอโทรหา สเตฟาน แม็คเคนซี่ พี่ชายคนเก่งวัยสามสิบเจ็ดปีของเขา ซึ่งได้แต่งงานกับวีรตา เพื่อนรักของเขากับโซเฟียเมื่อห้าปีก่อน เวลานี้ทั้งสองมีพยานรักด้วยกันสองคนคือ เจฟิโอวัยสี่ขวบกับดิเอโก้วัยหนึ่งขวบทางลาสเวกัสยังคงเป็นเวลากลางวัน สเตฟานกับวีรตานั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขก พี่ชายโอบเอวเมียรักไม่ยอมให้นั่งห่างจนวีรตาแทบจะนั่งเกยไปบนตัก แซมรู้ดีว่าพี่ชายของเขาทั้งรักทั้งหลงและติดเมียยิ่งกว่าอะไรที่เขาติดกันในโลกนี้“สวัสดีค่ะพี่ฟาน ไวน์จ๋าคิดถึงจังเลยจุ๊บๆ”โซเฟียร้องทักทายพร้อมกับโบกไม้โบกมือ แซมเองก็โบกมือและทักทายเช่นกัน“หวัดดีแซมโซว เจฟี่ ดีน สวัสดีอาแซมกับอาโซวก่อนเร้ว”สเตฟานร้องเรียกเจฟิโอที่กำลังนั่งสอนน้องน้อยดิเอโก้เล่นต่อเกมแข่งรถอยู่บนพื้น ส
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status