บทที่ 5 แค่จูบสั่งสอนเพื่อน (เท่านั้นเอง...อืม)

<strong>โซเฟีย</strong>เดินออกมาจากห้องเรียนหลังจากฟังโปรเฟสเซอร์ที่ปรึกษางานวิจัยของกลุ่มหล่อนตอบปัญหาของนักศึกษาเสร็จ การเรียนปริญญาเอกนี้ดีอยู่อย่างคือการที่ไม่ต้องเข้าห้องเรียนบ่อย เวลานี้หญิงสาวเหลือเพียงการทำวิทยานิพนธ์หนึ่งชิ้นก็เป็นอันจบเสร็จสิ้นกับการเรียนเสียที

“โซวครับ รอผมก่อน”

เสียงร้องดังจากด้านหลัง หญิงสาวชะงักเท้าก่อนจะหันไปมองที่มา ร่างสูงของเน็ทเดินเร็วเข้ามา โซเฟียยิ้มกว้างให้เขา

“สวัสดีค่ะเน็ท ทำไมคุณมาสายคะ”

หญิงสาวส่งเสียงทักทายเพื่อนร่วมกลุ่มวิจัยชาวอังกฤษที่เพิ่งมาถึงในขณะที่พวกโซเฟียได้ทำการเบรนสตอร์มและถกปัญหาพร้อมวิธีการแก้ไขกันไปเรียบร้อยแล้ว

“ผมติดธุระสำคัญครับ แต่ดีใจที่มาทันคุณ”

ชายหนุ่มเอ่ย เน็ทเป็นนักธุรกิจส่งออกและนำเข้าสินค้าจากจีนมาขายในอังกฤษ ทำการค้าออนไลน์จนร่ำรวยตั้งแต่อายุเพียงยี่สิบต้นๆ

ปัจจุบันเขาอายุสามสิบสองปี ชายหนุ่มทำงานหาเงินจนมีเหลือเฟือแล้วจึงหันกลับมาให้ความสำคัญกับการเรียนต่อเพิ่มเติมจนเรียนปริญญาเอกในกลุ่มเดียวกับโซเฟียในเวลานี้

โซเฟียได้ยินมาว่าเน็ทนั้นในวัยเด็กครอบครัวของเขายากจนมาก มีพี่น้องหลายคนทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เรียนสูง แต่เวลานี้เขามีครบพร้อมทุกอย่าง การศึกษาจึงเป็นเป้าหมายหลักที่ทำให้เขารู้สึกว่าเขาจะประสบความสำเร็จอย่างแท้จริงหากเขาเรียนจบปริญญาเอก

โซเฟียรู้สึกชื่นชมในความตั้งใจจริงของเน็ทในเรื่องที่เขาไม่ละทิ้งการศึกษาแม้ว่าจะร่ำรวยและไม่จำเป็นต้องใช้ใบปริญญาบัตรในการทำงานแล้วก็ตาม โซเฟียยิ้มสดใสให้ชายหนุ่มเมื่อเขาเดินมาถึง

“ผมทำโทรศัพท์เสีย เลยทำเบอร์โทรคุณหายไปด้วย ว่าจะชวนคุณไปงานเลี้ยงวันเกิดผมในวันอาทิตย์หน้าน่ะครับ” เน็ทกล่าวชวน โซเฟียยิ้ม

“อืม...อาทิตย์หน้าเหรอคะ คือโซวอยากไปจังค่ะ แต่ยังไม่แน่ใจ ขอโซวตรวจสอบให้แน่ใจแล้วโทรบอกคุณได้ไหมคะ”

หญิงสาวเอ่ยบอก ในใจกำลังนึกถึงแซม ถ้าจำไม่ผิดอาทิตย์หน้าเขามีวันหยุด ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก เขากับหล่อนมักไปเที่ยวด้วยกัน ช่วงนี้อากาศกำลังดีไม่มีฝนตกบ่อย บางทีอาจจะไปแคมปิ้งเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

“ได้สิครับ ผมขอเบอร์โทรคุณด้วยนะ”

เน็ทกล่าว โซเฟียจึงบอกเขาไป จากนั้นจึงชวนกันไปทานข้าวที่ร้านอาหารข้างมหาวิทยาลัย เน็ทชวนทานข้าวค่ำนี้ด้วยแต่โซเฟียปฏิเสธอย่างสุภาพเพราะเมื่อกลับถึงบ้านแล้วก็ขี้เกียจออกมาอีก ทั้งสองทานเสร็จจึงแยกย้ายกันกลับ

โซเฟียมองดูนาฬิกา เวลาขณะนี้บ่ายสองโมง หญิงสาวนึกถึงแซม เขาขึ้นเวรเช้าและลงเวรตอนเย็น หล่อนมีเวลาเหลือทั้งวันหญิงสาวจึงคิดว่าจะไปหาแซมที่โรงพยาบาลดีกว่า เพราะเป็นทางผ่านกลับแฟลต โซเฟียโทรไปหาเขาก่อน แต่เขาปิดโทรศัพท์ แสดงว่าคงจะยุ่งและมีเคสสำคัญ โซเฟียแวะซื้อขนมพวกคุ้กกี้ติดมือไปฝากเขาด้วย

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล หญิงสาวก็ลองโทรหาเขาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเปิดเครื่องแต่ไม่ยอมรับสาย โซเฟียเดินขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่เป็นห้องพักของเขา

“ฉันล่ะอิจฉาหมอแอน ควงคุณหมอแซมไปทานข้าวอีกแล้ววันนี้” เสียงพยาบาลสาวคุยกันตรงเคาน์เตอร์

“ออกนอกหน้าไปหน่อยนะฉันว่า จนหมอพริมงอนไปเลยตอนนี้ หมอแซมเหมือนจะชอบหมอพริมมากกว่านะเธอ” อีกคนท่าทางจะเชียร์หมอพริมจีบปากจีบคอเล่า

“เธอรู้ได้ยังไงยะ”

“อ้าว ก็วันก่อนฉันแอบเห็นหมอพริมรอหมอแซมจนออกเวรแล้วเดินคุยกันกระหนุงกระหนิง เท่านั้นยังไม่พอ ยังไปนั่งจู๋จี๋กันต่อที่ร้านกาแฟก่อนกลับอีก เหมาะสมกันดีออก หล่อสวยสมกัน หมอแอนเชิดเกินไปฉันไม่ชอบ ฉันเชียร์หมอพริมดีกว่า”

นางพยาบาลทำท่ากระซิบกระซาบกันต่อไป โซเฟียหูผึ่ง ใจเต้นตึกตักกับเรื่องใหม่ที่เพิ่งได้ยิน

หือ... นายแซมเนื้อหอมไม่เบาเลยนี่ ไม่เห็นเคยเล่าให้ฟังว่ามีหมอสาวๆ แย่งกันจีบแบบนี้ด้วย

“นี่ออกไปทานข้าวกันยังไม่กลับเข้ามา สงสัยจีบกันเพลิน”

เสียงก็อตซิปดังต่อไป โซเฟียจึงรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาล หญิงสาวจึงกลับ

เวลาเย็นโซเฟียกำลังโทรสั่งอาหารเดลิเวอรี่อยู่เมื่อร่างสูงของแซมเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาเห็นเป็นเวลาหกโมงครึ่ง ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มบางราวกับอารมณ์ดีเสียเหลือเกิน

“มาพอดี โซวโทรสั่งอาหารเผื่อแล้วนะ เอาเหมือนเดิม”

“อ้าว แซมลืมบอก คืนนี้มีนัด” เสียงห้าวเอ่ยบอก โซเฟียชะงักและทำคิ้วขมวดชนกัน

“เดตเหรอ โซวไม่ได้นัดใครไว้ให้นี่นา” หญิงสาวทำเสียงงุนงง

“แซมนัดเอง นี่ชีวิตแซมนะ”

ชายหนุ่มทำเสียงท้วงนิดหนึ่ง ร่างสูงเดินปลดกระดุมเสื้อเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง โซเฟียเดินตาม ใบหน้างามชักสีหน้าไม่พอใจทันที

“หมายความว่ายังไง นี่กำลังจะบอกว่าโซวจุ้นจ้านกับชีวิตของแซมอย่างนั้นเหรอ”

น้ำเสียงถามสูงอย่างพร้อมจะหาเรื่อง ร่างระหงเดินมายืนตรงหน้า แซมเลิกคิ้วขึ้นสูงกับท่าทางจ้องเขม็งพร้อมตะคอกของหล่อน

“อะไรกันโซว อย่าหาเรื่องดีกว่าน่า แซมไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย” แซมพูดพร้อมกับทำท่าระอา

“แต่ก็หมายความอย่างนั้นใช่ไหมล่ะ”

โซเฟียเอ่ยสวน ยกมือจิ้มหน้าอกของเขา แซมส่ายหน้าพ่นลมหายใจแรงออกมาก่อนก้มตัวลงช้อนร่างหล่อนโยนไปบนเตียง เสียงร้องโวยวายดังลั่นทันควัน