บทที่ 8 จัดไปอย่าให้เสีย...

“แต่แซมใจร้อน ตอนนี้คือรักเขามาก บอกตรงๆ นะพี่ฟาน ทนไม่ไหวหรอกให้หยอดทีละเล็กทีละน้อยน่ะ ใจมันอยากกระโจนใส่ให้รู้แล้วรู้รอด”

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล้ำเอาทำเมียเลย”

ไม่มีการห้าม ยี่ห้อสเตฟานมีแต่การยุส่งเท่านั้น แซมทำตาลุกและยิ้มทันที เพราะในใจส่วนลึกนั้นอยากจะทำอะไรคล้ายๆ แบบนั้น

“จะดีเหรอพี่” แต่ก็ถามหน่อยเผื่อผิดพลาดจะได้มีที่ให้โทษและโยนความผิด

“ดีสิวะ ผู้หญิงพอเป็นเมียเราแล้วเดี๋ยวดีเอง” พี่ชายยืนยันอย่างผู้มีประสบการณ์

“ถ้าเขาไม่ยอมแล้วเขาโกรธแซมขึ้นมาล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างลังเลนิดหนึ่ง

“จะยากอะไร ก็ทำจนกว่าเขาจะยอมให้ ถ้าเขาโกรธเราก็ง้อสิ แค่นี้แกก็คิดไม่ออกเหรอ”

พี่ชายดุให้นิดหนึ่ง สเตฟานส่ายหน้า ไอ้น้องชายคนนี้มันจะสุภาพไปถึงไหน ไม่เอาเชื้อพี่ชายมันไปสักครึ่ง ชายหนุ่มแอบค่อนน้องชายตัวเองในใจ

“โซวยังไม่เคยโกรธแซมจริงๆ สักที แซมไม่ชอบทำให้เขาโกรธน่ะพี่ฟาน แซมไม่ชอบเห็นเขางอน แซมชอบเห็นเขายิ้มมีความสุขทุกวัน” น้องชายเอ่ยพร้อมกับทำตาเพ้อฝันนิดหนึ่ง

“แกเป็นเอามากถึงขนาดนี้ ก็จะรออะไรอีกล่ะ ถ้าคิดว่าเขาเป็นคนที่ใช่ก็ต้องหาทางเอามาเป็นของเราให้ได้ เวลามันมีค่านะโว้ยไอ้น้องชาย รีบได้กัน รีบหมั้น รีบแต่ง รีบมีลูกมีหลานให้พ่อแม่ก่อนท่านจะชราภาพมากไปกว่านี้”

พี่ชายยุต่อไปและแซมเองก็ชักจะเห็นด้วยเพราะใจเอนเอียงไปมากแล้วในเรื่อง รีบได้กัน น่ะ

“สรุปว่า เอาเลยใช่ไหมพี่ฟาน ถ้าไม่ยอมก็ทำให้ยอม ถ้าโกรธก็ง้อ แต่ถ้าเขาสับสนไม่แน่ใจ ไม่รู้ตัวแล้วเขาไม่ยอมจริงๆ ล่ะ”

“แกมันคิดมากเกินไป คิดมากเหมือนพวกเรียนหมอนั่นแหละ แกต้องหัดใช้สมองซีกขวาซะบ้างเจ้าแซม ไม่เคยได้ยินรึไงที่เขาว่า จินตนาการสำคัญกว่าความรู้น่ะ”

พี่ชายของเขาช่างเก่งและรอบรู้เหลือเกินตั้งแต่แต่งงานมานี่

“เอางั้นเหรอ แซมจะเริ่มเมื่อไหร่ดีล่ะ”

ชายหนุ่มปรึกษาต่อไปมีความไว้วางใจในความคิดของพี่ชายอย่างเต็มร้อย

“จะรออะไรวะ คืนนี้เลย พรุ่งนี้วันเสาร์แกหยุดไม่ใช่เหรอ”

ผู้มีประสบการณ์ช่ำชองรู้ว่าบางทีมันอาจจะต้องเลยเถิดเพลิดเพลินกันจนถึงโต้รุ่งเอ่ยแนะนำอย่างไม่มีลังเล...เวลาเป็นของมีค่าและชีวิตมันสั้น คติประจำใจของสเตฟานและของใครต่อใครอีกหลายร้อยล้านคนบนโลกใบนี้

แซมมองสบตาพี่ชายในกล้องเห็นพี่ชายเชียร์เต็มที่ขนาดนั้น และถ้าสเตฟาน แม็คเคนซี่ออกตัวแรงเชียร์แบบทุ่มสุดตัวขนาดนี้ แซมไม่เชื่อก็คงจะไม่ได้แล้วล่ะ

“ตกลงครับพี่ฟาน คืนนี้แซมจะเริ่มปฏิบัติการเลย”

น้ำเสียงห้าวกล่าวแข่งขัน สเตฟานพยักหน้าและยิ้มให้น้องชายพร้อมกับชูนิ้วหัวแม่โป้งให้

“ให้มันได้อย่างนี้สิน้องพี่ จัดไปอย่าให้เสีย”

เสียงส่งเสริมพร้อมกับมีการกระซิบกระซาบเคล็ดลับอะไรบางอย่าง แซมตั้งใจฟังและพยักหน้ารับทราบ จากนั้นสองพี่น้องก็วางสาย

แซมเดินเข้าไปในห้องนอนของโซเฟีย หล่อนนอนเอกเขนกบนเตียง กำลังอ่านหนังสืออยู่ ชายหนุ่มก้าวขึ้นไปนอนเคียงข้าง

“คุยกับพี่ฟานเสร็จแล้วเหรอ”

หญิงสาวถามพร้อมกับวางหนังสือไปบนโต๊ะข้างเตียง ทั้งสองนอนหงายเคียงกันกลางเตียง แซมพลิกตัวมานอนตะแคงจ้องมองใบหน้างามของโซเฟียนิ่งๆ

“มองอะไร” โซเฟียส่งเสียงถามทันทีด้วยความสงสัย เขาจ้องหล่อนเขม็งราวกับกำลังต้องการสะกดจิตก็ไม่ปาน

“โซวรู้ตัวหรือเปล่าว่าสวยมาก” เสียงห้าวเอ่ยชมออกมาทำเอาโซเฟียทำตาโต

“เฮ้ย เป็นบ้าอะไรจู่ๆ ก็มาชมกันซึ่งหน้าแบบนี้ แซมไม่เคยว่าโซวสวย มีแต่ว่าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่จำไม่ได้เหรอ”

เขาล้อหล่อนว่าตัวสูงเกินไปบ้าง เก้งก้างเหมือนต้นไม้บ้าง ทั้งๆ ที่หล่อนสูงแค่ปลายคางของเขา ความสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตรนั้นไม่ถือว่าสูงมากในเจนเนอเรชั่นของพวกตะวันตกปัจจุบันนี้

“ก็ตอนนี้ลูกเป็ดขี้เหร่ได้กลายร่างเป็นนางพญาหงส์ สวยมาก”

เขาเอ่ยเสียงนุ่มพร้อมกับยื่นหน้ามาจูบแก้ม โซเฟียผงะหน้าออกส่งสายตาไม่ไว้วางใจมาให้

“จะมาไม้ไหนกันนี่นายแซม โซวไม่ชินนะ ขนลุกเลยดูสิ”

หล่อนกล่าวพลางยกแขนที่มีขนลุกตั้งชูเป็นแถวให้เขาดู แซมทำท่าถอนหายใจ

“โซวนี่น่ะ แซมหมดมู้ดเลย”

เขาทำเสียงไม่สบอารมณ์พร้อมกับหันหลังให้ โซเฟียงงกับอาการแปลกประหลาดเหมือนผีเข้าผีออกของเขา