2

“เอ๊ะ! ชัชนี่ยังไง” ดมิสาพูดอย่างโมโหที่โดนด่าว่าเอาแบบนี้

“อย่าทะเลาะกันเลยนะ เราขอ” พลอยใสรีบพูด ศึกระหว่างชัชวินทร์กับดมิสาจึงจบลงแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

กลับถึงบ้านเย็นนั้น พลอยใสเข้ามาในห้องของมนัสวีด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ จะเรียกว่าเธอแอบย่องเข้ามาในห้องของอีกฝ่ายก็ย่อมได้ เป็นปกติที่เธอต้องเข้ามาทำความสะอาดห้องพักในบ้าน เพราะเป็นแค่ผู้อาศัยต้องทำงานทุกอย่างที่เจ้านายสั่ง

ดมิสาเพื่อนรักของเธอฝากของมาให้มนัสวี เป็นผ้าเช็ดหน้าปักลวดลายสวยงาม แต่เธอดันลืมการ์ดที่จะเอามาให้เขาน่ะสิ เลยหมุนตัวทำท่าจะกลับออกไปเอาการ์ด คิดว่าค่อยเอาของขวัญชิ้นนี้กลับเข้ามาวางเอาไว้ในห้องให้มนัสวีใหม่คงไม่เป็นไร

“อุ๊ย!” ร่างบอบบางหันมาชนกับร่างสูงเพรียวของมนัสวีเข้า เธอเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าเขาจะกลับบ้านเร็วถึงขนาดนี้

“ทำอะไร” เสียงติดจะห้วนห้าวของมนัสวีเอ่ยถามออกไป พลอยใสหน้าซีดเผือด

“คือว่าพลอย คือว่า...” เธอลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ไม่รู้ทำไมแค่เห็นหน้ามนัสวี เธอก็ไม่กล้า ยิ่งสบตายิ่งแล้วใหญ่ เธอไม่กล้าสบตาคนอย่างเขา

“เข้ามาขโมยอะไร”

“พลอยเปล่านะคะ คือดมิสา เพื่อนของพลอยฝากของมาให้คุณนัสค่ะ”

“ของดมิสาเพื่อนเธอหรือของเธอกันแน่” เขาคว้ากล่องของขวัญสีสวยนั้นมาถือเอาไว้ พลอยใสสะดุ้ง มองอย่างหวาดๆ

“ของดมิสาจริงๆ ค่ะ แต่พลอยลืมการ์ดที่เพื่อนฝากมาให้ เดี๋ยวพลอยจะไปเอามาให้นะคะ”

“เดี๋ยวสิ” เขารั้งแขนเธอเอาไว้ พลอยใสผวา แต่ต้องกรีดร้องเมื่อโดนกดลงไปบนเตียงนอนหนานุ่ม

“คุณนัส!” เธอผวาเมื่อร่างเพรียวสมส่วนทาบทับมาหา มนัสวียกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของวัยสาว

“อุ๊ย! ปล่อยนะคะคุณนัส” เธออุทาน ก่อนจะร้องเสียงหลง

“อยากให้ปล่อยจริงๆ น่ะเหรอ” มนัสวีเลิกคิ้วขึ้นถาม พลอยใสโดนกดไปกับเตียงกว้าง เขาสอดมือเข้ากดทับมือบอบบางของเธอเอาไว้

“อย่าทำแบบนี้นะคะ”

“ทำแบบไหนล่ะ”

“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อโดนหอมแก้มอีกฟอดใหญ่

“เห็นสนิทสนมกับผู้ชายตั้งหลายคน ทีกับฉันทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว”

“คุณนัสจะทำอะไรคะ”

“ทำอะไรดีนะ ยิ่งเห็นเธอตัวสั่นแบบนี้ ฉันยิ่งอยากจะแกล้ง” มนัสวียื่นหน้าเข้ามาหาหญิงสาวที่ตัวสั่นหนักกว่าเดิมเสียอีก และไม่ทันให้คนที่กำลังหวาดกลัวตั้งตัว เขาก็ประกบจูบปากนิ่มของพลอยใสทันที

พลอยใสเบิกตากว้าง ก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่อโดนจูบเข้าไปเต็มๆ ปากนิ่มของมนัสวีทำให้เธอเคลิบเคลิ้มอย่างมิอาจต้านทานได้

ก่อนที่เธอจะตกจากสวรรค์ เพราะโดนผลักอย่างรังเกียจ

“ง่ายจริงๆ เลยนะ แค่จูบก็เคลิ้ม กับผู้ชายพวกนั้นคงถึงไหนต่อไหนแล้วสิ”

“พลอยไม่เคย”

“อย่าแก้ตัวอะไรเลย ฉันรู้ทาสแท้ของเธอไม่ต่างจากแม่หรอก” มนัสวีพูดอย่างเกลียดชัง มองลูกติดของเมียน้อยบิดาด้วยความรังเกียจ

“คุณนัสเกลียดพลอยมากขนาดนี้เลยเหรอคะ” เธอมองคนที่แอบรักหมดหัวใจด้วยน้ำตานองหน้า มนัสวีอึ้งไป เขายักไหล่ไม่ได้ใส่ใจกับน้ำตาของคนตรงหน้า

“อย่ามาบีบน้ำตาแถวนี้ ฉันไม่ได้โง่พอที่จะเชื่อคนอย่างเธอหรอกนะ”

“ในสายตาของคุณนัส พลอยคงไม่มีอะไรดีเลยใช่ไหมคะ”

“ใช่ รู้แล้วก็อย่ามาบีบน้ำตาต่อหน้าฉันอีก” มนัสวีบีบคางสวย จนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“งั้นพลอยขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ” มนัสวีรั้งแขนเธอเอาไว้ พลอยใสมองอย่างสงสัยระคนหัวใจเต้นแรง ทุกครั้งที่อีกฝ่ายสัมผัสเนื้อตัว เธอก็รู้สึกร้อนวูบวาบเสียทุกคราไป

“มีอะไรคะ”

“ฉันอยากอาบน้ำ ไปผสมน้ำให้หน่อยสิ”

“ค่ะ” คนที่ไม่เคยปริปากบ่นว่าอะไรรับคำอย่างว่าง่าย

มนัสวีถอดเสื้อผ้าออกจากกาย หุ่นของเขาแข็งแรงเพราะชอบออกกำลังกายอยู่เสมอ รูปร่างสูงเพรียวสมชาย คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ปากสีแดงจัดจนผู้หญิงยังต้องอิจฉา

“อุ๊ย!” พลอยใสหันมามองก่อนจะหน้าแดง เห็นเจ้านายเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยเปล่า มนัสวีหุ่นน่าซบมากในความรู้สึกของเธอ ไม่ต่างจากที่ดมิสาเพื่อนรักของเธอพูดเอาไว้

“จะไปไหน มานี่ก่อน” มนัสวีรั้งแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ เขารู้ดีว่าพลอยใสชอบแอบมองตน สายตานั้นสื่อสารความนัยให้รับรู้ แต่อีกฝ่ายก็ชอบหลบหน้าหลบตาด้วยเช่นกัน

เธอชอบมีท่าทีเหมือนอยู่ใกล้แล้วรังเกียจ ซึ่งคนที่ถูกตามใจแต่เด็ก        ไม่ชอบเอาเสียเลย

“คุณนัสต้องการอะไรอีกคะ”

“ถูหลังให้ฉันก่อน จะรีบไปไหนล่ะ เธอไม่มีงานอะไรทำแล้วไม่ใช่เหรอ”

“เอ่อ... ค่ะ” คนฟังหน้าแดงจัดลามไปถึงใบหู มองร่างสูงเพรียวที่เดินลงไปแช่น้ำอย่างเขินอาย

“เพื่อนเธอคนไหนล่ะที่ชอบฉัน” ประโยคของอีกฝ่ายทำให้พลอยใสชะงักฟองน้ำที่จะถูเนื้อตัวให้เจ้านายหนุ่ม ก่อนจะกล้ำกลืนฝืนทนตอบออกไปด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา

“ดมิสาค่ะ คนที่ชอบอยู่กับพลอย ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด”

 “ฝากไปบอกด้วยนะว่าขอบใจมาก ฉันพอจะนึกออกแล้วล่ะว่าคนไหน หน้าตาน่ารัก ไม่ขี้เหร่เหมือนเธอ”