บททั้งหมดของ เล่ห์หวาม+เล่ห์สวาท: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ราคาแพงลิ่วที่ขับผ่านไป ไม่เท่ากับคนขับตั้งใจเหยียบน้ำจนกระเด็นโดนชุดนักศึกษาของเธอ“โอ๊ะ! ขอโทษนะ พอดีฉันมองไม่เห็นหมาแมวแถวนี้น่ะ” คนพูดยิ้มเยาะ ก่อนจะปิดกระจกหมวกกันน็อคและขับไปอย่างไม่แยแสพลอยใสมองชุดนักศึกษาเปรอะเปื้อนของตัวเองด้วยท่าทีหันรีหันขวาง เธอถูกกลั่นแกล้งให้ทำงานบ้านตั้งแต่เช้า ในขณะที่มีเรียนตอนเก้าโมง และตอนนี้มันก็แปดโมงกว่าเข้าไปแล้ว หากเธอกลับไปเปลี่ยนชุดก็ต้องกินเวลาไปอีกมาก เพราะต้องเดินกลับไปยังบ้านหลังสุดท้ายของซอย กว่าจะมารอรถเมล์อีก คงไม่ทันไปเรียนแน่ๆ แต่จะให้ไปเรียนทั้งชุดสกปรกแบบนี้คงไม่ดี สุดท้ายก็จำต้องซอยเท้ากลับไปยังบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ท้ายซอยอีกครั้งบ้านนุชิตศักดาเดชคือบ้านของผู้มีพระคุณ เจ้าของบ้านคือคุณมนัสเป็นบิดาของมนัสวี บุตรชายเพียงคนเดียวที่เกลียดเธอเข้าไส้ และคุณดาเรศก็เกลียดเธอยิ่งกว่ากิ้งกือ ไส้เดือนคุณมนัสเป็นผู้ชายเจ้าชู้ประตูดิน มีบ้านเล็กบ้านน้อยไปทั่ว ทั้งยังมีสัมพันธ์สวาทกับมารดาของเธอ คือพิมพ์ใจ คุณดาเรศรักและเอ็นดูมารดาของเธอมาก เมื่อมาเห็นเหตุการณ์เข้าก็เกิดภาวะเครียด เป็นลมล้มลงหัวฟาดพื้นจนพิการเดินไม่ได้

“เอ่อ... ค่ะ” คนถูกหาว่าขี้เหร่หน้าหมองลงทันที ค่อยๆ ถูฟองน้ำไปตามเนื้อตัวแข็งแรงของเจ้านาย“แรงเท่ามด ถูแบบนี้มันจะไปสะอาดอะไรกัน” มนัสวีบ่นอุบ คนที่เอาแต่ใจลอยสะดุ้ง ก่อนจะออกแรงขัดถูมากกว่าเดิม“โอ๊ย! ถูแบบนี้เนื้อจะหลุดออกมาแล้วนะ เธอแกล้งฉันหรือไงพลอยใส” มนัสวีกระชากมือของเธอออกห่าง มองด้วยประกายตาดุดัน คนถูกมองถึงกับสะดุ้ง หลบหน้าหลบตาทันที“ขอโทษค่ะ” เธอแอบค่อนขอดเขาในใจ ไหนบอกว่าอยากให้ถูแรงๆ พอเธอถูแรงๆ แล้วกลับไม่ชอบอีก“ด่าฉันอยู่ในใจเหรอยายเด็กขี้เหร่” มนัสวีกุมแก้มป่องๆ ของเด็กสาวเอาไว้ พลอยใสร้องเบาๆ เพราะฟองสบู่และน้ำโดนตัวจนเปียกปอนไปหมด“พลอยเปียกหมดแล้ว”“กล้าว่าฉันเหรอ”“พลอยเปล่า”“เธอว่าฉันทำให้เธอเปียก”“พลอยไม่ได้ตั้งใจนะคะ” คนพูดใบหน้าเหลอหลา กลัวเจ้านายขี้โมโหโกรธเอา“มาอาบน้ำด้วยกันสิ จะได้ถูถนัดๆ หน่อย” พลอยใสอ้าปากค้างกับประโยคของคนตรงหน้า เธอมองหน้าเจ้านายแล้วแก้มแดงร้อนซู่จะบ้าหรือไง จะให้เธอไปอาบน้ำด้วยอย่างนั้นเหรอ ก็ต้องแก้ผ้าโดนลวนลามน่ะสิ มนัสวีชอบถึงเนื้อถึงตัวจะตายไปดูเหมือนเธอจะยังไม่ทันปฏิเสธ ก็โดนกระชากลงไปในอ่างน้ำแบบไม่ทันตั้งตัวเสียแล้ว เสี

“หนูไม่เคยคิดเรื่องมีผัวเลยนะคะ”“คิดไม่คิด เขาก็จะเอาแกทำเมียนั่นแหละ”“ป้าจ๋า หนูจะทำยังไงดี”“มีทางเดียว แกต้องออกไปจากบ้านหลังนี้”“แต่หนูไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนนี่คะ” เธอพูดด้วยความว้าวุ่นใจ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ“งั้นก็ต้องยอมเป็นเมียคุณมนัสแล้วล่ะ แกก็รู้นี่นังพลอย คุณมนัสน่ะรักและเอ็นดูแก ส่งให้เล่าเรียนเพราะหวังเรื่องนี้ ไม่ใช่แกคนเดียวหรอก เด็กสาวคนอื่นก็เหมือนกัน”“แต่หนู...” พลอยใสส่ายหน้าไปมา อยากจะปล่อยโฮออกมา“หนูไม่รู้จะหนีไปอยู่ที่ไหน”“แกหนีไม่พ้นหรอก คุณมนัสกว้างขวางมีเส้นสาย แกหนีไปเขาก็ตามกลับมาจนได้ ดีไม่ดีโดนข้อหาหนักอีก”“ข้อหาหนักอะไรจ๊ะ”“ก็นังน้ำค้างเด็กสาวคนก่อนน่ะสิ มันหนีไป คุณมนัสเลยแจ้งข้อหาว่าขโมยของในบ้าน เลยหนีออกจากบ้านไป ติดคุกหัวโตน่ะสิ”“จริงเหรอจ๊ะ”“จริงสิ แม่แกยังหนีไม่รอดเลยนังพลอยเอ๊ย” จงจิตรพูดแล้วส่ายหน้าไปมา พลอยใสว้าวุ่นใจอย่างหนัก มนัสให้สาวใช้มาตามเธอขึ้นไปรับใช้บนห้องในคืนนั้น เด็กสาวเดินไปเดินมาอยู่ในห้องตัวเอง เธออยากจะหนีออกไปจากที่นี่ แต่ไม่รู้จะหนีไปไหน หรือจะหนีไปตายเอาดาบหน้า ไปหาเพื่อนสนิทอย่าง ดมิสาดีคิดได้ดังนั

เธอยิ้มเขินเมื่อเห็นมนัสวีเดินลงมาจากบนห้อง แต่สายตาที่เขามองเธอมันเฉยชาไม่เหมือนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ทำเอาพลอยใสเริ่มหน้าเสียว่าเขาไม่พอใจอะไรเธอหรือเปล่า ส่วนคุณมนัสนั้นหงุดหงิดเลยออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ได้มารับประทานอาหารด้วยกัน และเป็นปกติที่คุณผู้ชายของบ้านจะออกไปค้างอ้างแรมที่อื่นส่วนคุณดาเรศอยู่เรือนพักด้านหลัง มีคนคอยดูแลอยู่ คุณดาเรศนั้น ขี้โมโห แต่เธอเข้าใจว่าเพราะท่านเดินไม่ได้ต้องนังรถเข็นเลยหงุดหงิดใจเป็นธรรมดา มนัสวีมักจะไปป้อนข้าวเช็ดตัวให้มารดาเสมอ ท่านก็จะอารมณ์ดีขึ้นเมื่อเห็นหน้าลูกชายคนเดียวพลอยใสกล้าๆ กลัวๆ แต่เธอก็ต้องขอบคุณมนัสวี เลยรวบรวมความกล้ากล่าวขอบคุณเขาขณะที่ยืนคอยรับใช้อยู่ไม่ห่างจากโต๊ะอาหาร“เมื่อคืนพลอยขอบคุณคุณมากๆ นะคะที่ช่วยพลอยเอาไว้”“เรื่องอะไรเหรอ อ้อ... ที่เธอนอนกับฉันน่ะเหรอ ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็ได้ปลดปล่อย ดีกว่าไปเที่ยวซ่องหาโสเภณีข้างนอก”“คุณนัส!” พลอยใสอุทานอย่างตกใจ เธอชาไปทั้งร่างเหมือนโดนน้ำเย็นสาด“ถึงลีลาจะไม่เอาไหน แต่ฝึกไปเดี๋ยวก็ชำนาญเอง” เธอส่ายหน้าไปมา น้ำตานองหน้าเมื่อเขาพูดจาดูถูกเหยียดหยาม“อย่าคิดว่าฉันจะพิศวา

ร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงขย่มของกายหนา ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยหมดสิ้น ผลักร่างเธอออกห่างจนล้มหัวซุนบนเตียงกว้างคล้ายรังเกียจ“ออกไปได้แล้ว” เขาไล่เธอ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำพลอยใสร้องไห้เบาๆ ก่อนจะควานหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยมืออันสั่นเทา วิ่งกระเซอะกระเซิงออกจากห้องของมนัสวีอย่างขวัญเสียเธอหนีเข้าห้อง เพราะยามนี้คิดว่าในห้องปลอดภัยมากที่สุด แต่เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้ง“นังพลอย คุณผู้หญิงเรียก”“ค่ะ น้าสาย” เธอรีบมาเปิดประตูให้สายใจ หลบสายตาอีกฝ่ายเป็นพัลวัน“รีบไปสิ ยืนเซ่ออยู่ได้”“ค่ะๆ” พลอยใสคลานเข่าเข้าไปหาคุณดาเรศอย่างกล้าๆ กลัวๆ“เข้ามาใกล้ๆ ฉันสิ”“ค่ะ” เธอเขยิบเข้าไปใกล้อีก ก้มงุดไม่กล้าเงยขึ้นสบตา“โอ๊ย!” พลอยใสร้องเสียงหลงเมื่อโดนจิกผมจนหน้าหงาย เธอพยายามดึงมือของท่านออกจากผม แต่คุณดาเรศยิ่งทึ้งหนักเข้าไปอีก“นังสารเลว สันดานเหมือนแม่ไม่มีผิด มีคนบอกว่าแกออกมาจากห้องลูกชายฉัน ไปทำอะไรในนั้น”“พลอยแค่ไปทำความสะอาดห้องเท่านั้นเองค่ะ”“ตอแหล!” คุณดาเรศตวาดลั่น แม้ขาพิการเดินไม่ได้ แต่มือของท่านแข็งแรงมาก ยิ่งอารมณ์โมโหด้วยแล้วจิกจนหนังผมของพลอยใสแทบหลุดจากหนังหัว“อย่า