ใต้เงาหนามกุหลาบ

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วโถงทางเดินของโรงพยาบาลเอกชนหรู เมลดาในชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่รัดรูปก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่จองหอง ใบหน้าสวยจัดถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงจนดูไร้ที่ติ แต่แววตาของเธอกลับแข็งกร้าวราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า

เธอกระชากประตูห้องพักฟื้นวีไอพีออกโดยไม่คิดจะเคาะ สิ่งแรกที่เห็นคือภาพของภริช ชายหนุ่มที่เป็นทั้งคู่หมั้นและผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ กำลังประคองแก้วน้ำให้เนตรทราย พนักงานสาวในบริษัทที่เขามักจะให้ความเมตตาเสมอ

"สร้างภาพเก่งจังเลยนะแม่คุณ สำออยจนผู้ชายเขาต้องมาคอยประเคนน้ำประเคนท่าให้ถึงเตียง"

น้ำเสียงเหยียดหยามของเมลดาทำให้บรรยากาศที่เคยสงบเงียบพังทลายลง ภริชขมวดคิ้วแน่น เขาวางแก้วน้ำลงแล้วลุกขึ้นยืนบังหน้าเนตรทรายเอาไว้ทันที

"เมลดา คุณมาทำไมที่นี่ ผมบอกแล้วไงว่าทรายเขาป่วยเพราะทำงานหนักให้บริษัทผม คุณไม่ควรมาหาเรื่องเขาในที่แบบนี้"

"ทำงานหนักงั้นเหรอ?"

เมลดาหัวเราะขึ้นจมูก พลางก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบจะปะทะหน้ากับภริช

"หรือว่านอนหนักจนไม่มีแรงลุกกันแน่คะภริช คุณก็ซื่อบื้อให้ยัยนี่ปั่นหัวอยู่ได้ มันก็แค่ผู้หญิงหิวเงินที่อยากจะอัพเกรดตัวเองขึ้นมาเป็นเมียน้อยคุณนั่นแหละ!"

"หยุดพูดจาสกปรกนะเมลดา!" ภริชตวาดเสียงดัง

"ทรายเขาเป็นคนดี ไม่เหมือนคุณ ที่วันๆเอาแต่ใช้เงินทิ้งขว้างและเที่ยวระรานคนอื่นไปทั่ว"

คำว่าไม่เหมือนคุณเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงลงกลางใจเมลดา แต่เธอเลือกที่จะฉาบใบหน้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เธอเดินอ้อมไปข้างเตียงก่อนจะคว้าแจกันดอกไม้ราคาแพงที่ภริชเป็นคนซื้อมาวางไว้ แล้วเหวี่ยงมันลงพื้นจนแตกกระจาย

เพล้ง!

เนตรทรายสะดุ้งสุดตัวด้วยความกลัว น้ำตาคลอเบ้า

"คุณเมลดาคะ ทรายขอโทษค่ะ ทรายไม่ได้คิดอะไรกับคุณภริชจริงๆ" เนตรทรายพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

"หุบปากไปอีนางเอกลิเก ของของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะ"

เมลดาถลาเข้าไปกระชากผมเนตรทรายจนหน้าหงายขึ้นมา ภริชรีบเข้ามาคว้าข้อมือเมลดาแล้วบีบอย่างแรงจนเธอต้องยอมปล่อย

"ออกไป!" ภริชคำรามข้างหูเธอ

"ก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไป และจำใส่หัวไว้ด้วยนะเมลดา งานแต่งงานของเราที่พวกผู้ใหญ่คุยกันไว้ ผมจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด ผู้หญิงใจทรามอย่างคุณ ผมรังเกียจจนไม่อยากจะหายใจร่วมชั้นบรรยากาศด้วยซ้ำ!"

เมลดาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่แข็งกร้าวสั่นเครือเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับเป็นด้านชาเหมือนเดิม

"รังเกียจเหรอคะ? ดีค่ะ! รังเกียจให้มากๆ เลยนะคะ เพราะฉันเองก็เกลียดขี้หน้าคุณจนอยากจะอ้วกเหมือนกัน ที่ตามหึงตามหวงอยู่นี่ก็เพราะไม่อยากเสียหน้าว่าโดนผู้หญิงชั้นต่ำแย่งแฟนเท่านั้นแหละ!"

เธอกระแทกไหล่ภริชอย่างแรงก่อนจะก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับไปมอง ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เมลดาเร่งฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปที่ลานจอดรถ เธอรีบเปิดประตูรถปอร์เช่คู่ใจแล้วกดล็อกทันที

ความเงียบสงัดภายในรถทำให้กำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลง เมลดาซบหน้าลงกับพวงมาลัยแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปตามจังหวะการสะอื้น

"ขอโทษ ภริช ฉันขอโทษ..."

เธอกระซิบคำเดิมซ้ำๆพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดเก๊ะหน้ารถดึงเอาซองเอกสารลับที่แสงดาวส่งมาให้ข้างในคือแผนการที่พ่อของเธอร่วมมือกับพี่ชาย เตรียมจะวางยาภริชในงานเลี้ยงวันมะรืนนี้เพื่อเซ็นเอกสารโอนหุ้นบริษัททั้งหมดมาเป็นของตระกูลเธอ

เมลดาจำใจต้องร้าย เธอต้องทำตัวให้น่ารังเกียจที่สุดเพื่อให้ภริชประกาศตัดขาดกับเธอ และเพื่อให้เขาโกรธจนไม่ยอมไปร่วมงานเลี้ยงที่มีแผนการชั่วร้ายนั้นรออยู่

เธอค่อยๆ ถลกแขนเสื้อเดรสตัวหรูขึ้น รอยช้ำสีเขียวม่วงที่เกิดจากฝีมือของ มนตรี ผู้เป็นพ่อ ปรากฏให้เห็นเด่นชัด มันคือบทลงโทษที่เธอจงใจทำให้การเจรจาธุรกิจเมื่อสัปดาห์ก่อนพังลง

"ถ้าคุณเกลียดฉัน คุณก็จะไม่เชื่อคำพูดฉัน เพราะงั้นฉันต้องทำลายทุกอย่างด้วยมือของฉันเอง"

เมลดาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนเก่าที่เก็บไว้ในกล่องคอนโซลรถขึ้นมาซับน้ำตา มันเป็นผ้าเช็ดหน้าผืนเดียวกับที่ภริชเคยใช้ซับน้ำตาให้เธอตอนที่เธอยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ถูกพ่อดุด่าในวันนั้น

เธอสะอื้นจนตัวโยน ในโลกนี้ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้หนามกุหลาบที่ทิ่มแทงทุกคนที่เข้าใกล้ เมลดากำลังใช้เลือดและน้ำตาของตัวเองหล่อเลี้ยงชีวิตของผู้ชายที่เธอรักที่สุดเอาไว้

เธอมองกระจกส่องหลัง เห็นดวงตาที่บวมแดงของตัวเองแล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างสมเพช

"ร้ายให้สุดนะเมลดา ร้ายจนกว่าเขาจะปลอดภัย แม้ว่าในตอนจบ เขาจะตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เลวที่สุดในโลกก็ตาม"

จบตอนที่1