ตอนที่10อ่อนแอ

"ปล่อยข้านะ ปล่อยเดี๋ยวนี้"คนข้างหน้าจู่โจมเข้าใส่ กดร่างบางให้นอนราบกับพื้นเฟิ่งหลิวทั้งถีบทั้งกัด

"ช่วยด้วย อุ๊ป.."ปากบางโดนรวบปิดจนแน่นหมดหนทางต่อสู้ดิ้นรน ส่งเสียงอู้อี้ด่าทอ

อาภรณ์ถูกเลิกขึ้นสูงขาเรียวถูกตรึงไว้เฟิ่งหลิวยังคงดิ้น อีกคนจับไหล่อีกคนคร่อมร่างไว้ ดิ้นรนจนหมดเรี่ยวแรงกลัวจนแทบสิ้นสติ นึกหาหนทางที่จะเอาตัวรอด แต่ไร้หนทางเหนื่อยแสนเหนื่อย ดิ้นรนจนเหนื่อยหอบ ปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

เฟิ่งหลิวกัดฉับเข้าที่ไหล่ของคนที่คร่อมร่างอยู่

"โอ้ย"ยกฝ่ามือฟาดลงบนแก้มเนียนจนใบหน้าสะบัดไปตามแรงมือ น้ำตาไหลริน ด้วยความกลัวและความเจ็บปวด รอยฝามือแดงเป็นทาง

อวิ้นกุ้ย โผล่เข้ามาชักกระบี่จี้ไปที่คอยหอยของคนที่จับไหล่อยู่ ใช้เท้าถีบเข้าที่ คนที่คร่อมร่างของเฟิ่งหลิวอยู่ หลานซานกัดฟันถีบร่างใหญ่ของอีกคนด้วยรู้สึกเจ็บแค้นแทนเฟิ่งหลิวที่ถูกย่ำยี

เฟิ่งหลิวทะลึ่งพรวดลุกขึ้นทั้งๆ ที่อาภรณ์หลุดหลุย อวิ้นกุ้ยรับร่างบางไว้ทันก่อนที่เฟิ่งหลิวจะล้มลงกับพื้นหมดสติไปในอ้อมแขน หลานซานจ้อ

มองใบหน้าที่บวมแดงสงสารจับใจ

หมิงซื่อชักกระบี่จากฝักออกมาเสียบเข้าไปที่ยอดอกของทหารนอกแถวว่องไวปานสายฟ้า ล้มลงขาดใจตายทั้งสองคน

อวิ้นกุ้ยหอบเอาร่างบางไว้ในอ้อมแขนถอดเสื้อคลุม คลุมให้เฟิ่งหลิวซึ่งบัดนี้เสื้อผ้าหลุดหลุยบ้างแห่งก็ขาดวิ่น เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกให้ ใจเขาอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ดวงหน้างามในอ้อมแขนทำเอาใจแม่ทัพหนุ่มสั่นไหว ริ้วสีแดงจากการถูกฟาดด้วยฝ่ามือใหญ่ที่ใบหน้างามแดงซ้ำจนใจหาย

หมิงซื่อเดินมาตรงหน้า

“จัดการกับทหารนอกแถวพวกนี้เสียอย่าให้อุจาดตา

ออกคำสั่งอวิ้นกุ้ย รับร่างหมดสติของเฟิ่งหลิวอุ้มพาเดินกลับกระโจมใหญ่

วางร่างอ้อนแอ้นลงบนแท่นนอน ใจนึกสงสารเมื่อเห็นรอยช้ำบนใบหน้า ยกมือขึ้นลูบรอยช้ำเบาๆ เหมือนกับอยากให้มันหายไป แต่อีกใจกลับสมน้ำหน้า นางคงชอบแบบนั้นอยู่แล้วบางทีพวกเขาอาจไปขัดจังหวะนางก็เป็นได้

"เจ็บ อย่าๆๆ ปล่อยข้า"ผวาสุดตัว กอดร่างใหญ่ของหมิงซื่อไว้แน่น มือใหญ่ยกขึ้น หมายจะลูบหลังให้ แต่กลับเปลี่ยนใจในทันที

ผลักร่างบางให้นอนลงกลับแท่นนอน

เฟิ่งหลิวลืมตาขึ้นช้าๆ หมิงซื่อลุกออกจากกระโจมไปทันที

นางรนหาที่เองเขาจะสงสารนางทำไม

อวิ้นกุ้ยกับหลานซานยืนรีรออยู่หน้ากระโจม เหมือนต้องการถามไถ่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก หากอยู่กับหมิงซื่อมานานก็จะรู้ว่าเขาเป็นคนที่ค่อนข้างดุดัน ไม่ชอบให้ใครทำตัวอ่อนแอหรือแสดงความสงสารออกมาให้เห็น แต่ตัวเขาเองก็มิเคยได้ระรานใครก่อนเพียงแต่การปกครองคนหมู่มากจำเป็นต้องเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว

"นางปลอดภัยแล้ว"

ทั้งสองคนถอนหายใจพร้อมกัน หมิงซื่อส่ายหน้าไปมานาง สร้างความวุ่นวายอย่างนั้นหรือ หรือว่าจะมาสร้างความร้านฉานในหมู่พวกเขากันแน่ ก็ในเมื่อสายตาห่วงใยและสายตาอ่อนโยนของอวิ้นกุ้ยและหลานซานที่เขา แน่ใจแล้วว่ามีให้เฟิ่งหลิวอย่างแน่นอน

 “มีใครยังอยากให้ข้าปล่อยนางไว้กลางป่าเขาอีกหรือไม่” หมิงซื่อโยนหินถามทางอวิ้นกุ้ยกัยหลานซานหลุบตามองพื้น

“หลานซานว่าอย่างไรข้าควรปล่อยนางไว้ที่นี่ไหน ในเมื่อที่ผ่านมานางทำให้เราสูญเสียกำลังพลไปถึงสองคน”

“ทหารเลวสองคนนั่นควรตาย” หลานซานพูดขึ้นเบาๆ

“จะว่าไปจะกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของสองคนนั่นก็ไม่ถูกหญิงคณิกาเช่นนางผ่านมือชายมาไม่น้อยแต่กลับไม่รู้สันดานบุรุษที่ห่างภรรยามานานเช่นสองคนนั่น”

“นางน่าสงสาร” แอวิ้นกุ้ยกล่าวเบาๆ

“พูดมาามตรงท่านทั้งสองกำลังจะบอกว่า นางน่าสงสารแต่ข้ากำลังจะบอกว่านางแสร้งทำให้เจ้าสองคนสงสารนางเพื่อสร้างความร้าวฉานในหมู่พวกเราเหลือเวลาอีกนานกว่าจะหลับถึงวังหลวงเช่นนั้นในทุกวันจะต้องมีสักวันที่นางจงใจสร้างความร้าวฉานให้พวกเราเช่นนั้นข้าจะปล่อยนางไว้ที่นี่”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาทๆ ได้โปรด” พูดรัวเร็วแทบจะพร้อมกันทั้งอวิ้นกุ้ยและหลานซาน

หมิงซื่อถอนหายใจยาว

“เสี่ยวหานยกเนื้อกระต่ายป่าย่างหอมฉุบมาวางตรงหน้าเฟิ่งหลิว หลานซานถือชามข้าวต้ม อวิ้นกุ้ย กำห่อซาลาเปาไส้ถั่วแดงไว้ในมือ

เฟิ่งหลิวยิ้มเจื่อนๆ จะกินอย่างไรจะหมด

“ขะขะขอบคุณพวกท่านที่ห่วงใยข้า แต่ตอนนี้ข้ากินอะไรไม่ลงจริงๆสิ่งที่ข้าต้องการตอนนี้คือ ยาสมานแผล”

หมิงซื่อยัดยาสมานแผลขวดเล็กในมือเฟิ่งหลิวแล้วก้าวเดินจากไปพร้อมกับถอนหายใจยาว