ตแนที่7แต่ละคนใจร้ายทั้งนั้น

"หลานซานคิดว่านาง มาเพื่อถ่วงเวลาฝ่าบาทคงเป็นองค์หญิงสิบสี่ที่ส่งนางมา รั้งนางไว้มีแต่ยุ่งยาก ปล่อยนางไปเสียกลางทางนี้เถิดขอรับ"

"ไม่ไม่ไม่ จะให้มาอยู่กลางหุบเขาหันหน้าหันหลังไม่มีใครอย่างนั้นหรือ"

เมื่อเช้าลองชะโงกหน้าออกไปดูที่นี่มีแต่หุบเขา ไม่คุ้นตาว่าแต่เป็นที่ไหนกัน ทีแรกคิดว่ายังอยู่ไม่ไกลจากหอนางโลม แต่ตอนนี้ยากจะบอกได้ว่าอยู่ที่ไหนแล้วจะหาทางกลับไปได้อย่างไร 

หลานซานคนนี้หน้าตาหน้าหล่อเหลาแต่ใจดำ คนพวกนี้หน้าตาดีท่าทีองอาจแต่ใจดำ

"ข้ารอแค่เพียงหาองค์หญิงสิบสี่พบ"

"อย่านะ ข้ายังไม่อยากไปไหน"

คิดคำหวานฉอเลาะเหมือนที่พวกพี่สาวในหอนางโลมและสือหรูสอนไม่ออก อีกทั้งยังไม่กล้าจีบปากจีบคอพูดเหมือนที่เคยถูกสั่งสอนมา

"ทำไม ไหนเจ้าบอกไม่อยากเห็นหน้าข้า จะลูกไม้อะไรอีก"

"หลานซาน เกรงว่าแม่นางคนนี้ จะถูกส่งมาเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ฝ่าบาททรงติดตาม องค์หญิงสิบสี่เป็นแน่"

พูดซ้ำๆ เดิมๆ ก็หลานซานนั่นปักใจไปแล้ว คำว่าหญิงงามเช่นเฟิ่งหลิวช่วยอะไรไม่ได้ในยามนี้

หลายคนคาดการณ์ผิดใครจะคิดว่าเฟิ่งหลิวจะวิ่งหนีออกมาต่างหาก แล้วคนพวกนี้ทำไมต้องคิดว่า เฟิ่งหลิวร้ายกาจอย่างนั้นด้วย

“ปล่อยนางไว้เสียที่นี่” หลานซานออกความเห็น

"จะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ ทำกับข้าแบบนี้ไม่ได้ จะมาปล่อยให้อยู่กลางป่าเขาอย่างไรกัน ข้าก็เป็นคนนะ แล้วทั้งหมดก็ไม่ใช่ข้าเสียหน่อยข้าเพียงแต่ดื่มชาตามที่บอก ก็เท่านั้น นอกจากนั้นข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิอะไรขึ้นต่อจากนั้นและต่อจากนี้”

หมิงซื่อถอนหายใจ คำพูดเหมือนจริงใจ หรือว่านางแสร้งแสดงละครตบตาไปก็เท่านั้น

"เอาหล่ะข้าให้เวลาท่านแม่ทัพอวิ้นกุยสามวัน ระหว่างนี้ยังไม่มีคำสั่งยุติการค้นหาองค์หญิง แต่หากครบสามวันยังหาองค์หญิงไม่พบ ข้าหมิงซื่อจะทำในสิ่งที่องค์หญิงต้องการ คือนำแม่นางคนนี้เข้าวังแทนองค์หญิง"

เฟิ่งหลิวถอนหายใจยาว เรื่องต่อจากนี้ค่อยปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคต ค่อยหาทางแก้ไขและเอาตัวรอด สวรรค์ช่วยเฟิ่งหลิวด้วย

หลานซานกับเสี่ยวหานสบตากันทันที

"ระหว่างเดินทางหลานซานต่อนี้ไป หน้าที่ของเจ้าอีกอย่างคือจับตามองนาง ห้ามนางออกไปนอกเขตกองกำลังของเรา หากจะไปที่ไหนต้องมีเจ้าคอยติดตาม "

"ข้าไม่ใช่นักโทษ"เฟิ่งหลิวบ่นงึมงำ

"ข้างนอกนั่น มีทั้งพ่อค้า ทาสและทหารที่จากลูกเมียมานาน แล้วยังจะโจรป่า เลือกเอาว่าจะอยู่ข้างข้า หรือว่าจะออกไปเป็นเมียของคนเหล่านั้น ความจริงเจ้าก็คงไม่เดือดร้อนอะไร ผ่านชายมามากมายหลายหน้า คงไม่สะทกสะท้านกับเรื่องแบบนี้"

 เฟิ่งหลิวถอนหายใจยอมจำนน ทำอย่างไรได้ตกกระไดพลอยโจนเสียแล้ว ปล่อยให้เขาเข้าใจไปเองแบบนั้นก็ดีแล้ว

เดินหลบเข้าไปข้างในกระโจม เหมือนกับยอมจำนน

"ฝ่าบาท เมื่อถึงวังหลวงหากต้องทูลไทเฮาเรื่ององค์หญิงสิบสี่ จะทำเช่นไรดี"หมิงซื่อถอนใจ

"ฝ่าบาท นางกิริยาหยาบกระด้าง เช่นนางคณิกาทั่วไป"

"แล้วเช่นไร" 

"ข้าน้อยคิดว่า องค์หญิงแค่เพียงส่งนางคณิกาคนหนึ่งมาทำทีเดียงสา ยั่วยวนฝ่าบาทถ่วงเวลาหลบหนี"

"ยั่วยวนข้า เช่นไรเจ้าถึงคิดเช่นนั้น"

"นางงดงามก็จริง แต่กิริยาหยาบกระด้างเกรงว่าจะผ่านมือชายมานับไม่ถ้วน หากฝ่าบาทพึงใจนางก็แค่..จัดการนางแล้วปล่อยนางให้ตายกลางป่า"

หมิงซื่ออ่านใจของหลานซานไม่ออก เขาหมายความว่าอย่างไรเขาเกรงว่าหมิงซื่อจะเสียทีนางอย่างนั้นหรือ หรือคิดว่าหมิงซื่อจะถูกใจนางคณิกา ที่ผ่านชายมามากหน้าหลายตาอย่างนั้นหรือ เขามีสนมนางในมากมายที่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ เช่นไรถึงจะต้องมาถูกใจนางคณิกากร้านโลกคนนี้ด้วย

"ข้าจำเป็นต้องหักหาญน้ำใจนางเช่นนั้นเชียวหรือ"ถามไปเสียอีกทาง

"ฝ่าบาท ในเมื่อฝ่าบาทต้องการนาง นางก็เพียงแค่หญิงคณิกาสวมรอย ไม่จำเป็นต้องพานางกลับวังหลวง แต่หากไม่ต้องการนาง ข้าหลานซานคิดว่าฝ่าบาทควรปล่อยนางไปเสีย"

หมิงซื่อกับรู้สึกว่าอารมณ์คุกรุ่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หรือจะเป็นเพราะหลานซานตอกย้ำเรื่องที่องค์หญิงสิบสี่หนีไปแล้ว เขาแค่ประชดประชันโดยการเก็บนางคณิกาคนหนึ่งไว้ข้างกาย แล้วพานางกลับวังหลวงด้วยเพื่อให้องค์หญิงสิบสี่เจ็บใจ

"ข้าเข้าใจแล้ว จะรวบหัวรวบหางนางหรือไม่ตอนไหน ไว้ข้าตัดสินใจเอง "

หลานซานประสานมือตรงหน้า หมิงซื่อกัดฟันจนเป็นสันนูน เมื่อนึกถึงองค์หญิงสิบสี่อิงเผย

เฟิ่งหลิว นอนพลิกตัวไปมาหาทางเอาตัวรอด