5

EP5 - เสียงแห่งรัก จังหวะสวาท (เจลีน)

"เอ่อ...คือ"

"เมื่อคืน...อุ่นมากเลยนะ ผิวของเธอน่ะ"

"!!!!!!!!!!!"

"ขอบใจนะที่เมื่อคืนดูแลฉันจนหายไข้" คีย์เอ่ยในขระที่เช้านี้เขาหน้าตาสดใส ดูไม่มีไข้แล้วแม้แต่น้อย

"นายหายไป ฉันเป็นห่วง..วันหลังไม่สบายก็โทรมาซิ...ฉันมาดูแลนายได้ หรือว่าถ้าแฟนนาย.."

"ฉันไม่มีแฟนสักหน่อย ถ้ามีเมื่อคืนเราคงไม่ได้นอนกอดกันหรอกมั้ง" คีย์เอ่ยด้วยใบหน้านิ่งๆ

"นายโกรธฉันหรือเปล่าที่ฉันถือวิสาสะ..ขึ้นไปนอนกับนาย"

"ไม่โกรธ แต่ขอบใจเธอมากกว่า เธอช่วยให้ฉันหายป่วยนะ"

"งะ..งั้นฉันกลับก่อนนะ เช้าแล้ว แล้ว...คืนนี้นายไปที่หน้าผับมั้ย" เจลีนเอ่ย

"ไม่ได้ไป"

"อ่อ งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"ถ้าคืนนี้เธอว่าง สองทุ่มเจอกันในผับนะ"

เจลีนขับรถกลับคอนโด ก่อนที่จะดีดดิ้นอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อคืนเธอนอนกอดเขา เอาความกล้าที่ไหนไปทำแบบนั้นยัยเจลีน กลิ่นกายหอมๆของคีย์ยังคงติดตัวเธอมา แปลกมากๆที่คนเป็นไข้นอนเหงื่อออกจะตัวหอมขนาดนี้ เขากินน้ำหอมแทนน้ำเปล่าเข้าไปหรือไงกัน

บริษัทนำเข้ายา

"เกิดอะไรขึ้น ได้ตรวจสอบเอกสารก่อนส่งมามั้ย" เจลีนเอ่ยเมื่อเอกสารที่ส่งมาหาเธอมันดูแปลกๆ ตัวเลขสลับวนๆแต่ไม่มาก แต่ที่ยิ่งแปลกคือพอรวมมาแล้ว ยอดกับถูกต้อง

"มีอะไรผิดพาดหรือเปล่าคะคุณเจลีน"

"ผิดซิ ส่งเอกสารพวกนี้กลับไปให้ฝ่ายบัญชีตรวจก่อนมาให้ลีนเซ็น ถ้าฝ่ายบัญชีตรวจสอบไม่เจอ ลีนจะเล่นงานพวกเขา!" เจลีนเอ่ย

"ได้ค่ะคุณเจลีน เดี๋ยวเลรีบส่งเอกสารคืนให้ค่ะ"

เจลีนนั่งกุมขมับเพราะระยะหลังๆมานี้ที่เธอมัวแต่กำลังยุ่งๆกับการช่วยมิดเดย์ ทำให้เธอไม่มีเวลามาดูเอกสารมากนัก เอกสารมักจะมาผิดบ่อยๆทั้งๆที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หญิงสาวมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือสุดหรูก่อนพบว่ามันบอกเวลาทุ่มครึ่ง วันนี้เธอมีนัดกับคีย์ทำให้เธอเลือกจะออกจากบริษัทแทบจะคนสุดท้าย

ผับ

หญิงสาวแต่งตัวโฉบเฉี่ยวมีสไตล์เป็นของตัวเองค่อยๆก้าวขาเดินเข้าผับก่อนกวาดสายตามองไปรอบๆ เธอเจอคีย์นั่งที่บาร์เหล้าก่อนจะรีบตรงไปหา

“คีย์ นายเพื่งหายไข้ ทำไมดืามเหล้าแล้วละ” เจลีนเอ่ย

"หายแล้ว"

"อ่อ"

"เป็นอะไร ทำไมหน้าเครียดๆ" คีย์เอ่ยถาม วันนี้เขาจงใจนัดเจลีนมาดื่ม และจงใจไม่ร้องเพลงที่หน้าผับ เพราะมีบางอย่างอยากจะบอกกับเธอ

"อื้ม พอดีงานเครียดๆน่ะ"

"เอาค็อกเทลมั้ย"

"ก็ดีเหมือนกัน ฟู่ววว เครียดมาทั้งวัน"

เจลีนและคีย์นั่งดื่มกันอยู่ที่บาร์เหล้าอย่างออกรสออกชาติ คีย์นั่งฟังเจลีนระบายเรื่องเพื่อนร่วมงานของเธอในขณะที่อมยิ้มบางๆ เจลีนไมไ่ด้บอกเขาว่าเธอเป็นใคร เล่าเพียงว่าเพื่อนร่วมงานมักทำงานมาผิดกับตัวเลขที่มีเป็นร้อยๆเป็นพันๆชุดให้เธอต้องปวดหัวมานั่งตรวจที่ละบรรทัด

"ใจเย็นๆ ค่อยๆเล่า ท่าทางเธอจะอึดอัดมากนะ"

"แน่ซิ เหนื่อย ว่าแต่วันนี้ทำไมนัดมาที่ผับล่ะ มีอะไรหรือเปล่า"

"เอ่อ...เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันมั้ย ในตรอกนี้มีงานสตรทฟู๊ดนะคืนนี้"

ผู้ชายนิ่งๆ พูดน้อย ลึกลับแบบคีย์จู่ๆก็มาชวนเธอไปเดินเล่น? เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อเดินออกมาจากผับ ทั้งคู่เดินกันไปคุยกันไป แน่นอนว่าคีย์ใส่แมสปิดใบหน้าเหมือนทุกครั้งที่ออกข้างนอก

"นายมีอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้นายแปลกจัง"

"คือฉัน..."

เมื่อทั้งคู่เดินมาจนกลางตรอกที่จัดงาน ผู้คนค่อนข้างเยอะเดิยสวนกันไปมา ชายหนุ่มมาดนิ่งตรงหน้าเสมองไปทางนั้นที ทางนี้ทีจนเจลีนตกใจว่าเขาเป็นอะไรกันแน่

"มีอะไรหรือเปล่าคีย์"

"ช่วงที่ผ่านมา ฉันยอมรับว่าการที่มีเธอเข้ามามันทำให้ฉันไม่ชิน เพราะปกติฉันไม่ค่อยสุงสิงกับใครนัก แต่ก็แปลกที่พอเธอไปทำงาน ฉันกลับอยากให้มันถึงตอนมืดๆไวๆเพราะจะได้มานั่งร้องเพลงกับเธอที่หน้าผับ"

".............."

"คือ ฉันไม่ได้คาดหวังนะ แต่แค่มันอึดอัดจนฉันต้องพูดแล้ว ฉัน..ฉันชอบเธอนะ แต่เธอไม่ต้องกังวล ถ้าเราควรเป็นแค่เพื่อนกัน ฉันรับได้" คีย์เอ่ยนั่นทำเอาเจลีนตกใจ

"ฉันก็ลืมถาม ว่าเธอมีใครอยู่หรือเปล่า ฉันมันผู้ชายทื่อๆ จีบผู้หญิงไม่เป็น แต่ฉันก็อยากลองจีบเธอดู" คีย์เอ่ย

"ลีนไม่มีแฟน..."

"แล้วถ้าฉัน.."

เจลีนกลับพบว่ากลายเป็นเขาที่ความรู้สึกเอ่อล้นก่อนเธอ เธอเองก็ตอบตรงๆว่าชอบเขามาก แต่เพราะเป็นผู้หญิง และไม่เคยมีแฟนจริงๆจังๆมาก่อน เธอจึงไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึก เพราะคีย์เองก็นิ่งมาก แต่วันนี้จู่ๆเขาก็มาสารภาพกับเธอเอง

มือเรียวค่อยๆถอดแมสสีดำสนิทที่คีย์ใส่ออก แล้วเขย่งเท้าขึ้นไปจูบปากของเขาทันทีท่ามกลางผู้คนในงานที่เดินผ่านไปผ่านมา คีย์ตกใจไม่น้อย แต่ก็ปล่อยให้เธอจูบ ก่อนจะเป็นฝ่ายรั้งเอวเธอเข้าหาตัวเสียเอง

"เรื่องแบบนี้ฉันต้องเป็นคนเริ่มซิไม่ใช่เธอ"

"อื้อออ"