เสน่หา ราคะมาเฟีย

อืมมม ซี้ดดดด”เสียงหวานครางออกมาด้วยความสุขสม เมื่อโดนร่างแกร่งที่ทาบทับอยู่ไล่เลียไปที่ลำคอระหง เมื่อไฟแห่งความต้องการของทั้งสองถูกจุดติดขึ้นมาแล้ว ก็ไม่ได้สนใจเลยว่าสถานที่ตรงนั้นคือห้องทำงานไม่ใช่เตียงนอน“ฉันต้องการคุณค่ะ จื่อหลง” เสียงหวานเอ่ยออกมาดวงตาหวานฉ่ำเต็มไปด้วยความต้องการ เจ้าของชื่อได้ยินดังนั้นริมฝีปากหนาก็ยกยิ้มขึ้นก่อนจะก้มลงชิมที่ยอดปทุมถันทั้งสองข้าง ก่อนลิ้นร้อนจะไล่ลงมาตามร่างกายเรื่อยๆ จนหญิงสาวสูดปากด้วยความเสียวซ่านเป็นระยะ แต่อารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อลิ้นร้อนหยุดอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนที่ร่างแกร่งตรงหน้าจะยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนมาใกล้ ทำให้หญิงสาวหลับตาพริ้ม“คุณต้องการให้ผมเข้าไปในตัวคุณรึยัง” เสียงทุ้มกระซิบบอกบอกพร้อมงับหูของหญิงสาวเบาๆ ยิ่งทำให้ความต้องการของหญิงสาวลุกโชนมากขึ้นกว่าเดิม เธอไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมหญิงสาวหลายคนในประเทศนี้ถึงต้องการและยอมพลีกายให้ผู้ชายคนนี้มากนัก หลังจากที่อารมณ์ของตัวเองถูกจุดติดแล้วหญิงสาวจึงไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ หญิงสาวดันให้ร่างแกร่งนอนลงไปที่โต๊ะทำงาน ส่วนเจ้าหล่อน

ร่างแกร่งที่ก้าวลงจากรถ เรียกเสียงฮือฮาเป็นอย่างมากสำหรับผู้คนที่ยืนอยู่รอบบริเวณสนามแข่ง ทรงผมไถข้าง (undercut fade) รับกับใบหน้าที่หล่อเหลา ดวงตาคมสีเทายิ่งทำให้บุคคลนี้ดูน่าหลงใหลและน่าค้นหา บุคลิกน่าเกรงขามพร้อมด้วยลูกน้องหลายคนทำให้บุคคลนี้เป็นที่สนใจเป็นอย่างมา ณ ตอนนี้“แกมาเกี่ยวอะไรด้วย ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉันแล้ว”“ฉันไม่ใช่ของแก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” หญิงสาวที่ยังคงโดนลูกน้องของเหลียงจับอยู่ร้องโวยวายขึ้นมา แขนก็ยังคงดิ้นให้หลุดจากการถูกจับแต่ก็ไม่เป็นผล“แกอยากปล่อยคุณคนสวยดีๆ หรืออยากหายไปตลอดกาลก็เลือกเอา ช่ายฉิงซาน” ชายที่ดูเหมือนจะเป็นบอดี้การ์ดคนหนึ่งบอกออกมาเสียงเรียบ ในขณะที่ชายผู้เป็นนายยืนมองหญิงสาวที่โดนจับกุมด้วยสายตาที่คนบริเวณนั้นก็เดาไม่ถูกว่าชายหนุ่มอยู่ในอารมณ์ไหน หญิงสาวผิวขาวก็มองเขากลับมาเช่นกัน เธอรู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ที่ไหน“กะ……แกรู้จักชื่อฉันได้ไง” คนที่ถูกเรียกชื่อถามออกมาเสียงสั่น ไม่กี่คนที่รู้จักชื่อจริงๆ ของเขา คนที่รู้ก็มีแค่แม่ผู้ให้กำเนิดกับอีกคนที่เป็นเจ้าหนี้ของเขา“แกคงไม่ลืมคนที่เป็นเจ้าชีวิตของแกห

ร่างเล็กที่ถูกอุ้มออกมาจากห้องน้ำหัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้เธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีแค่แม่เธอเท่านั้นที่ดีกับเธอที่สุด แต่ในความสุขก็มีความกังวลอยู่ในใจ หญิงสาวปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆ เธอเองมีความต้องการคนที่กำลังอุ้มเธออยู่ ต้องการเขาแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนมาก่อน ผู้ชายคนไหนที่เข้ามาในชีวิต เธอรู้สึกว่าการคุยกับผู้ชายพวกนั้นทำให้เธอรู้สึกเสียเวลา เพราะบางคนก็ต้องการแค่หน้าตาและร่างกายของเธอเท่านั้นแหละแล้วเขาล่ะต้องการเธอแบบไหนสมองที่กำลังคิดหนักต้องหยุดชะงักเมื่อร่างแกร่งวางเธอลงบนขอบเตียงกว้าง ดวงตาคมจ้องมองมาที่คนที่กำลังก้มหน้างุดด้วยความเขินอายและหญิงสาวคงไม่รู้จะทำยังไงต่อ“คุณทำธุระของคุณให้เสร็จเถอะ ผมจะออกไปรอข้างนอก”“เดี๋ยวค่ะ!!” มือเล็กรีบคว้าแขนแกร่งทันทีหลังจากที่เขาทำท่าจะเดินออกไปนอกห้อง ใบหน้าคมหันมามองคิ้วเข้มขมวดกันเชิงคำถาม เมื่อเห็นปฏิกิริยาจากคนตรงหน้า“มีอะไรหรือเปล่า”“คะ…..คือฉัน”“ผมไม่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวนานหรอก คุณเสร็จแล้วค่อยเรียกผม” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น หญิงสาวเม้มปากอย่างชั่งใจชั่วครู่ก

“พี่รู้ไหมว่ากว่าผมจะเจอเธอมันยากแค่ไหน!” เสียงพูดเป็นภาษาอิตาลีดังไปทั่วทั้งบ้าน เมื่อเจ้าของบ้านกลับบ้านมาช่วงค่ำแล้วพบว่าคนสำคัญที่พามาด้วยเมื่อคืนหายไป ก่อนจะพบว่าพี่สาวเพียงคนเดียวของเขาพาเธอหนีไป แถมตอนนี้คนก่อเรื่องทั้งหมดก็นั่งกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาหรูอย่างไม่ใส่ใจอะไร ภายในบ้านเต็มไปด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกเมื่อสองพี่น้องตระกูลเฉินปะทะกัน“แล้วยังไง”“พี่ก็รู้ว่าเธอเป็นคนให้ชีวิตใหม่กับผม” ร่างสูงถอนหายใจออกมา ก่อนจะยืนกอดอกมองคนที่ไม่รู้สึกผิดอะไรด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันไปหาลูกน้องคนสนิททั้งสองคน“บอกคนของเราที่อยู่ที่นั่นเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปประเทศไทย”“เร็วกว่าที่คิดแฮะ งานการจะไม่ทำเลยรึไง”“เรื่องของผมอีกนั่นแหละ พี่กลับไปได้แล้วรกหูรกตาชะมัด” เสียงทุ้มบอกออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจเท่าไหร่ มือหนาก็ผายไปทางประตูใหญ่ เจ้าของริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ“ท่าทางจะเป็นเอามาก”หลังจากพี่สาวเพียงคนเดียวกลับไปแล้วเขาก็ขึ้นไปที่ห้องทำงานโดยมีลูกน้องคนสนิทอย่างซีริวและลู่เหวินเดินตามขึ้นไปด้วย“ผมจัดการเรื่องงานประมูลอัญมณีให้เรียบร้อยแล้วนะครับ

“อะ…อ๊า คุณเฉินอย่าเลียตรงนั้น ซี๊ดดด” เยว่ซินครางกระเส่า เมื่อลิ้นร้อนของจื่อหลงไล่ชิมไปที่ส่วนอ่อนไหว ขาเล็กหุบเข้าอัตโนมัติเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมไล่เลียพร้อมสอดลิ้นเข้าไปตรงส่วนบอบบางจนทำให้หญิงสาวบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน จื่อหลงลากลิ้นชิมน้ำที่ปริ่มออกมาอย่างไม่นึกรังเกียจ ตาคมช้อนมองร่างเล็กที่นอนตัวแดงด้วยความเขินอาย“อื้อออออ” ร่างเล็กยกตัวขึ้นเมื่อนิ้วยาวสอดแทรกเข้ามาภายในช่องคับแคบอีกครั้ง นิ้วเรียวค่อยๆดึงเข้าดึงออกเบาๆ เยว่ซินได้แต่สูดปากด้วยความเสียวซ่าน มือเล็กจิกผ้าปูที่นอนเปียกชื้นเอาไว้แน่น“เจ็บไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมมองใบหน้าหวานไปด้วย เขารู้ว่านี่เป็นครั้งแรกของเธอจึงไม่อยากยัดเยียดให้เธอมากนักขนาดเขาสอดแค่นิ้วเข้าไป ช่องทางรักของเธอยังตอดรัดแน่นขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเขาใส่แท่งร้อนเข้าไปจะโดนส่วนนั้นของเธอบีบรัดขนาดไหน“ไม่ค่ะ”“มะ…ไม่ไหวแล้วค่ะคุณเฉิน ใส่เข้ามาเลยได้ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยความเขินอาย แต่ความต้องการของร่างกายมีมากกว่า หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องการเขามากขนาดนี้ เพียงแค่เขาสัมผัสตรงนั้นเธอก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัว จื่อหลงได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มหื