บทที่ 75

จังหวะนี้ผมเห็นคนตรงหน้าส่งสายตาเขียวปัดมาให้ผม จึงต้องรีบพูดต่อก่อนจะได้กินตีนก่อนจะได้พูดต่อ

“แต่เฮียเชื่อเถอะว่าไม่ว่าจะทะเลาะกันแค่ไหน ผมจะยอมน้อง แม้น้องจะผิดผมก็จะยอม”

“มึงรักน้องกูจริงเหรอวะ”

“ผมรักน้องเฮียตั้งแต่ผมสิบแปด ตอนนี้ผมยี่สิบสอง ไม่มีวันไหนที่ไม่รักน้อง ไม่สิ ผมรักน้องตั้งแต่สามชาติที่แล้ว เฮียคิดว่ามันน้อยไปเหรอ”

เสียงถอนหายใจของเฮียมังกรดังขึ้น

“มึงเชื่อเรื่องที่น้องกูบอกเหรอ”

“เชื่อสิ ทำไมเฮียไม่เชื่อเหรอ”

“เชื่อ” นั่นไงเขาเองก็เชื่อแล้วจะถามทำไม

“ทำไมมึงเชื่อวะเหนือ มึงมองไม่เห็น มึงแค่ฟังจากที่น้องกูเล่า หลักฐานที่น้องกูยกมาอ้างอาจแค่เรื่องแต่งขึ้นก็ได้ มึงไม่คิดบ้างเหรอ มึงเป็นหมอนะ มึงจะเชื่อเรื่องผีเหรอวะ”

ผมยิ้มกับคำพูดของเฮียมังกรแล้วตอบอย่างที่ตัวเองคิดไป

“เพราะรัก แม้จะมองไม่เห็นด้วยตาผม แต่น้องบอกว่าเห็นผมพร้อมจะเชื่อน้องมากกว่าตาตัวเองครับ”

“ไอ้เชี่ย! แม่งขนลุกฉิบหาย”

“ความรักมักทำให้คนตาบอดเฮีย”

“สัดขนลุกกว่าเดิมอีก”

“เฮียไม่เคยมีความรักไม่รู้หรอก”

“พอ ๆ ไอ้เหนือกูจะไปนอนแล้ว” ว่าแล้วเฮียมังกรก็อุ้มแมวในตักแล้วรีบเดินเข้าบ้าน ทำราวกับว่าผมเป็นตัวเชื้อโรค

ความคลั่งรักไม่ได้ติดต่อกันทางพูดคุยหรือนั่งใกล้กันนะเฮีย แล้วไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ ด้วย

ต้องมีแฟนน่ารัก ไม่สิ เมียน่ารัก น่ารักอย่างเมียผมด้วย ผมแหงนหน้ามองดวงจันทร์พร้อมกับยิ้มจนปวดแก้ม

“พี่เหนือขึ้นบ้านได้แล้ว” น้องเปิดหน้าต่างห้องนอน เรียกให้ผมขึ้นบ้าน เมียคงคิดถึงแหละ ไม่ได้นอนกอดผมน้องไม่รู้จะนอนหลับไหม

หลงผัวขั้นสุดก็งี้แหละ ทำไงได้ผัวน้องเหมยลี่น่ารัก น่าหลงเสียด้วยสิ ทำใจยากจังจะลดความหล่อให้เมียหลงก็คงไม่ได้

“ครับพี่กำลังขึ้นไปครับ”

ตอนพิเศษ 2 แต่งงาน?

“อะไรนะ!”

“เบา ๆ หน่อยแก” ฉันเหลียวซ้ายแลขวาเพราะนี่เป็นใต้ถุนตึกเรียน

“เหอะ! จะให้เบายังไง ปิดเรียนแค่อาทิตย์เดียวแกมีสามี สามีตามกฎหมายนะโว้ย” ลิลินยังคงไม่ได้ลดระดับเสียงลงแม้แต่น้อย

“ที่สำคัญฉันไม่ได้เป็นเพื่อนเจ้าสาว” ลิลินทำหน้าหงิกหน้างอ ไม่ต่างจากคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

“พี่ก็ไม่ได้เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว พวกมันสองคนนี่ยังไง” พี่บิทที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมพี่เหนือท่าทางไม่พอใจเช่นกัน พี่เหนือนั่งลงข้างฉัน

“นี่แหวนแต่งงานเหรอ” ลิลินชี้ที่แหวนของฉันกับพี่เหนือ ฉันพยักหน้ารับเป็นแหวนที่พี่เหนือเป็นคนซื้อให้ฉันเอง เป็นแหวนทองคำขาววงเล็ก ๆ มีเพชรล้อมรอบตัวเรือน

ใส่ติดนิ้วไม่เกะกะและไม่ดูใหญ่จนล่อตาโจรขโมย ส่วนของพี่เหนือเป็นเพียงแหวนทองคำขาวเกลี้ยง ๆ ส่วนข้างในตัวแหวนทั้งสองวงมีสลักชื่อ Mellada & Sira   

 “อิจฉาอะ” ลิลินยกมือขึ้นประสานกันด้วยตาเป็นประกาย  

“เธออยากแต่งงาน?” พี่บิทถามเมื่อเห็นทางทางของ

ลิลิน

“เปล่าอยากได้แหวนเพชร”

“โวะ!” เสียงของพี่บิทเรียกรอยยิ้มจากพวกเราทุกคน

“ยังไงก็ยินดีด้วยนะ พี่เหนือ เหมยลี่” ลิลินอวยพรเราสองคนด้วยรอยยิ้มสดใส แต่เมื่อหันมาพูดกับฉันน้ำตาลิลินก็รื้นขึ้นมาอีกครั้ง

“ดีใจด้วยนะเหมยลี่ ผู้ชายคนนี้หนีแกไม่พ้น” ฉันหัวเราะกับคำพูดของเพื่อน จะหนีพ้นได้อย่างไร ในเมื่อฉันจับจองเขาไว้ตั้งนานแล้ว

“ขอบคุณนะลิลิน ไม่ว่าวันไหนลิลินก็คือเพื่อนรักของเรา”

“ย่ะ เพื่อนรักแต่ไม่ยอมส่งข้อความมาบอกสักหน่อยว่าแต่งงาน” เมื่อได้สติลิลินก็บ่นเรื่องแต่งงานอีกครั้ง

ฉันกับพี่เหนือไม่ได้ปิดบังเรื่องที่เราสองคนแต่งงานกันแล้ว แต่เราก็ไม่ได้เปิดเผยมากมายเพราะเราสองคนยังคงเป็นนักศึกษา

เช้าวันอาทิตย์คุณแม่สามีนัดให้ฉันกับพี่เหนือไปหาที่บ้านเพราะวันนี้มีคนบินตรงขึ้นมาเชียงใหม่ทันทีที่รู้ว่าพี่เหนือแต่งงาน

“สวัสดีครับป้ากล้วย[1]” ฉันกะพริบตากับคำว่า ‘ป้า’ ที่พี่เหนือใช้เรียกคนตรงหน้า ห่างไกลมากกับคำว่าป้า ใบหน้ารูปไข่ จมูกได้รูปทรงหยดน้ำ ลำแขนเล็กเรียว ร่างกายกลมกลึงได้สัดส่วนพอดีไปทุกส่วน

คนสวยขนาดนี้พี่เหนือเรียกป้าได้ยังไง  

“แม่น้ำบอกพี่เหนือของป้าแต่งงานแล้วเหรอลูก”

“ใช่ครับนี้น้องเหมยลี่ ภรรยาเหนือครับ” พี่เหนือดึงมือฉันไปจับในขณะที่แนะนำตัว ฉันดึงมือพี่เหนือออกเพราะต้องการยกมือขึ้นสวัสดีคุณน้ากล้วย

ฉันเรียกป้าไม่ลงจริง แต่ยังไม่ทันจะเรียกพ่อพี่เหนือก็เดินเข้ามาและนั่งข้างน้ากล้วยพร้อมทั้งยังโอบไหล่น้ากล้วย ฉันเหลือบตาแอบมองปฏิกิริยาของแม่พี่เหนือว่าจะวีนอะไรหรือเปล่า แต่แม่พี่เหนือไม่ได้สนใจเลยสักนิด นี่มันอะไร อย่าบอกนะว่าครอบครัวพี่เหนือไม่ถือสาเรื่องรักสามเส้าเราสามคน

ไม่ได้นะ ฉันไม่ยอม ยอมอะไรได้แต่ไม่ยอมใช้สามีร่วมกับคนอื่น

“อาไธม์สวัสดีครับ”

“หวัดดีเหนือ” ฉันหันมองหน้าพี่เหนือคิ้วที่ขมวดเข้าหากันน่าจะทำให้พี่เหนือเข้าใจ เขาจึงยิ้มแล้วรีบอธิบาย

[1] ป้ากล้วย นางเอกจากเรื่อง รักเราแค่เรื่องบนเตียง