บทที่ 74

ตอนพิเศษ 1 พี่เมีย

วันนี้น้องให้ผมพากลับบ้าน ใบหน้าน้องฉายให้เห็นความยุ่งยากใจ

“ไม่ต้องคิดมากหรอกน้อง”

“เฮียมังกรงี่เง่าจะตายพี่เหนือไม่รู้หรอก”

“ไม่มั้งคนเราโต ๆ กันแล้ว” เฮียมังกรอายุมากกว่าผมอีกก็น่าจะเข้าใจอะไรไม่ยาก

“ไม่เข้าใจ!” ผมขอถอนคำพูดที่พูดกับน้องในรถได้ไหม หลังจากเราสองคนมาถึงบ้านของน้อง ทั้งป๊าม้าและน้องพยายามอธิบายเหตุผลของการแต่งงาน

แต่คำตอบที่ได้รับก็คือ

“ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่หย่ากัน ในเมื่อเรื่องมันก็จบแล้ว เหมยลี่เพิ่งยี่สิบนะป๊าม้า ใช่เวลามีครอบครัวไหม” เฮียมังกรใช้ทั้งน้ำเสียงและเหตุผลกดดันป๊าม้าและน้อง

“แต่หนูรักพี่เหนือ”

“แต่เรายังเด็ก”

“หนูยี่สิบแล้ว บรรลุนิติภาวะแล้ว กฎหมายก็ให้มีผัวได้โดยไม่ต้องถามความคิดเห็นจากใคร” ผมอยากยืนขึ้นและตบมือให้น้องแต่สิ่งที่ทำคือก้มหน้าราวกับว่ารู้สึกเสียใจที่ทำให้เฮียมังกรไม่พอใจ

“ไอ้ลี่ นี่เฮียเป็นพี่แกนะ”

“ก็เป็นพี่นะสิ หนูโตแล้ว มีสิทธิ์ตัดสินใจเอง เฮียไม่ต้องยุ่ง”

“ป๊าม้าผมไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน ทำไมให้มันแต่งงาน ทำไมไม่ปรึกษากัน” เมื่อเห็นว่าเถียงสู้น้องสาวไม่ได้เฮียมังกรก็เปลี่ยนเป้าหมายไปทางผู้เป็นพ่อแม่ทันที

“เรื่องมันด่วน อีกอย่างมันขึ้นอยู่กับความเป็นความตายของน้องนะมังกร ทำอะไรได้ก็ต้องทำไว้ก่อน” เป็นม้าที่อธิบายอย่างใจเย็น ส่วนป๊ายังนิ่งคล้ายไม่เข้าข้างใคร

“ก็ตอนนี้โอเคแล้วไง เนี่ยเหมยลี่บอกว่าทุกอย่างคลี่คลาย ถ้าอย่างนั้นก็หย่าเสียสิ”

“น้องไม่หย่า”

“ผมก็ไม่หย่าครับ เราสองคนรักกัน”

“รักกัน หึ! มึงยังเรียนไม่จบ เอาปัญญาที่ไหนเลี้ยงน้องกู” หลังจากเอาเรื่องกับคนอื่นไปทั่วเป้าหมายที่แท้จริงของเฮียมังกรก็คือผม

“ผมได้ปันผลจากหุ้นปีละห้าสิบล้าน ปันผลจากกำไรร้านอาหารปีละสิบล้าน ปันผลจากประกันชีวิตปีละล้านห้า ดอกเบี้ยจากเงินออมปีละล้าน แล้วก็อื่น ๆ อีกประมาณสิบล้าน ถ้ากินใช้อย่างไม่ฟุ่มเฟือยก็น่าจะพอเลี้ยงน้องได้ครับ”

ผมไม่ได้อวดรวยแต่อยากให้พี่ชายน้องมั่นใจว่าผมจะดูแลน้องอย่างดี

“มันก็ของของมึงไหม ไม่ใช่ของน้องกู”

“เฮีย!!!” เสียงน้องตะโกนลั่นอย่างโมโห จากเมื่อกี้เฮียบอกผมไม่มีปัญญาเลี้ยง พอตอนนี้ก็บอกว่าเป็นของผม

“เงินปันผลที่ได้หลังจดทะเบียนสมรส ถือเป็นสินสมรส เท่ากับว่าครึ่งหนึ่งที่ผมพูดมาทั้งหมดคือของน้องครึ่งหนึ่ง”

“เดี๋ยวนะพี่เหนือ หมายความว่าไง” กลายเป็นน้องที่หันมาถามผมเมื่อพูดเรื่องสินสมรสจบ

“หมายความว่าเงินปันผลทุกอย่างเป็นของน้องครึ่งหนึ่งไง เราแต่งงานกันแล้ว”

“เฮ้ย! ไม่เอา ๆ น้องไม่เอา มันมากไป”

“ใช่มันมากไป เหมยลี่แกจะไปเอาของคนอื่นทำไม นั่นเงินตั้งกี่สิบล้าน” เปลี่ยนจากไอ้เฮียเป็นไอ้เหี้ยดีไหมเนี่ย ก่อนหน้านี้บอกไม่มีปัญญาเลี้ยงเมีย พอตอนนี้บอกมากไป

“แกหย่ากับมันเถอะ มันรวยเกินไป คนรวยเจ้าชู้จะตายอีกหน่อยก็ทำให้แกเสียใจ”

“เฮียไม่รวยยังเจ้าชู้เลย” เป็นน้องที่ตอกกลับเฮียมังกือ ใช่ครับ ต่อไปผมไม่เรียกมารความรักของผมว่ามังกรแล้ว มังกือคือเหมาะกับไอ้คนตอแหลแบบมันแล้ว

“ไอ้ลี่ เฮียไม่ได้เจ้าชู้โว้ย แค่ยังไม่เจอที่ถูกใจ”

“ไม่รู้ละ หนูแต่งแล้วจะไม่หย่า ถ้าเฮียดื้อหนูจะไม่ส่องพระให้อีกเลย ต่อไปก็ทำเองแล้วกัน”

“เอ้ย! ไม่ได้สิ ถ้าแกไม่ส่องแล้วเฮียจะรู้ได้ไงว่าจริงหรือเปล่า” ไม่มีปัญญาดูเองยังใช้เมียกูอีก

“ไม่ช่วยแล้ว พี่เหนือคือสามีน้อง คือคนที่น้องรัก เฮียทำไมต้องขัดขวางความรักของน้องด้วย รู้ไหมกว่าน้องกับพี่เหนือจะได้รักกันต้องเกิดตั้งกี่ชาติ ฮือ ฮือ”

ทันทีที่น้ำตาของน้องไหลอาบแก้ม พี่ชายที่เคยแววตาแข็งกร้าว พี่ชายที่หน้าแดงด้วยความโมโหก็แปรเปลี่ยน

“เฮ้ย! ไม่ร้องสิ ไม่ร้อง เฮียแค่ล้อเล่น แค่ลองใจว่าแกกับไอ้น้องเขยรักกันจริงหรือเปล่า อีกอย่างเฮียแค่อยากแน่ใจว่าน้องเฮียจะไม่อดตาย”

อดตาย…ให้ตายเถอะคนในประเทศไทยมีใครอดตายมั่ง หมาข้างถนนยังอ้วนเลยในประเทศนี้

“น้องไม่หย่า อึก” น้องยังคงพูดคำเดิมในอ้อมกอดของคนเป็นพี่

“ไม่หย่า ๆ แต่งแล้วใครจะให้หย่า เฮียไม่อยากให้น้องของเฮียเป็นม่ายหย่าผัวหรอก จริงไหมเหนือ”

“จริงครับเฮีย”

มื้อเย็นวันนั้นจบได้ด้วยความชื่นมื่น วันนี้น้องขอนอนที่บ้าน ระหว่างที่น้องกำลังอาบน้ำผมจึงเดินไปยังสนามหญ้าข้างบ้าน เฮียมังกรอยู่ตรงศาลาริมน้ำ ผมนึกว่าเขากำลังสูบบุหรี่แต่ไม่ใช่เขากำลังนั่งเกาคางให้แมว

“นั่งด้วยได้ไหมเฮีย”

“นั่งสิ ใครห้ามมึง” ผมจึงนั่งฝั่งตรงข้ามคนเกาคางแมว

“ทำไมเฮียไม่ชอบผม”

“กูไม่ชอบทุกคนที่จะทำให้น้องกูเสียใจ” เฮียพูดแล้วก็ปรายตามองผมนิดหนึ่ง

“ผมยอมรับว่าผมอาจทำให้น้องเสียใจทั้งในอดีตและในอนาคตผมก็ไม่รู้”

“อ้าว ไอ้เหนือ”

“เฮียฟังก่อน ชีวิตคู่ก็เหมือนลิ้นกับฟันอย่างไรเสียก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง ไม่มีทางที่ผมกับน้องจะไม่ทะเลาะกัน”