Masuk♡คำโปรย♡ ในวันที่เธอเดือดร้อน เขากลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอทุกอย่าง และเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต หากไม่มีเขาในวันนั้น เธอคงเป็นคนเร่ร่อนที่ไหนสักที่ แต่เธอกลับลืมไปว่า ของฟรีไม่มีในโลก...หากเธอต้องการที่จะเรียนต่อและรักษาบ้านหลังสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเอาไว้เธอต้องอยู่ใต้อานัติของเขา จนกว่า...คนรักของเขานั้นจะกลับมา.. " เสือเป็นคนบอกเราเอง ว่าถ้าคนรักของเสือกลับมา... เสือจะปล่อยเราไป" " กูไม่ปล่อยใครทั้งนั้น" อือออออ!!!! ˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺ เสือ : บริหารปี 4 หล่อ นิ่ง เงียบ ดุดัน เอวา : บริหารปี 4 น่ารัก พูดน้อย นิ่ง เงียบ และยอมคน...
Lihat lebih banyak@บ้านของคีย์ลีน – เช้า แสงเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่าง ห้องนอนของคีย์ลีนเต็มไปด้วยบรรยากาศสงบ แต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น เธอยืนหน้ากระจกส่องชุดเจ้าสาวสีขาวลูกไม้ละเอียด ปลายกระโปรงฟูเบา ๆ หยิบผ้าปิดหน้ามาลองคลุมใบหน้า “วันนี้…จริง ๆ นะ…” เธอพูดกับตัวเอง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยแต่แววตาเต็มไปด้วยความสุข ด้า
”ไม่ต้องขอบคุณ…เพราะฉันอยากอยู่กับเธอแบบนี้เอง” บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ เหมือนทั้งโลกหยุดหมุนไว้แค่สองคน… และคีย์ลีนรู้ว่า เธอพร้อมจะก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่มีเขาอยู่เคียงข้างแล้ว ช่วงค่ำ… เสียงทีวีเงียบลงแล้ว โต๊ะไม้ขนาดกลางตั้งอยู่ตรงกลาง ห้องนั่งเล่นสว่างด้วยโคมไฟอ่อน ๆ แสงส้มสะท้อนบนแก้วเบียร
@ห้องอาหาร โต๊ะอาหารยาวประดับด้วยโคมไฟระย้าส่องแสงอุ่น ๆ จานชามถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อย กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง คีย์ลีนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางประหม่า สายตากวาดมองรอบโต๊ะก่อนจะรีบก้มหน้า เธอไม่เคยชินกับบรรยากาศหรูหราแบบนี้เลย “มานั่งตรงนี้” องศาดึงเก้าอี้ข้างตัวเองออกให้ มือหนาแตะเ
ประโยคนั้นทำเอาใจเธอเต้นแรงจนแทบล้มละลาย ความรู้สึกเหมือนถูกโอบรัดแน่นหนาไปทั้งอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงเสียงแอร์เบา ๆ ที่ดังคลออยู่ในความมืดของช่วงหัวค่ำ คีย์ลีนก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ขณะที่องศายังคงจับพวงมาลัยขับไปเงียบ ๆ จนกระทั่ง
คีย์ลีนกัดริมฝีปาก พลางพยักหน้า ก่อนเร่งชงกาแฟมาเสิร์ฟ แต่ทันทีที่วางแก้วลง องศาก็พูดเสียงดังจนลูกค้าคนอื่นหันมามอง “นี่คือ ? เสิร์ฟเอสเปรสโซ่ให้แขกสำคัญด้วยแก้วราคาถูกแบบนี้?” คีย์ลีนหน้าเสีย รีบขอโทษ แต่ผู้จัดการร้านต้องเข้ามากล่าวตักเตือน ทำเอาเธออยากร้องไห้ทั้งที่ไม่ได้ผิดเลย สตูดิโอสัก บ่ายส
ภายในบ้านเงียบสงัด ก่อนที่คีย์ลีนจะตัดสินใจถามพี่ชายเธออีกครั้ง “เฮียมีอะไรที่ยังไม่บอกพวกเราพูดมาให้หมด ไม่งั้นเราจะแก้ปัญหานี้ไม่ได้” พัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ จนเสียงมอเตอร์ดังหึ่งค้างอยู่ในอากาศ กลิ่นฝนชื้น ๆ ลอยเข้ามาทางหน้าต่างบานไม้ที่ปิดไม่สนิท โคมไฟตั้งพื้นให้แสงเหลืองซีด ๆ เหนือโต๊ะกลางซึ่ง
คีย์ลีนลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมความรู้สึกปวดหนึบไปทั้งร่าง แสงแดดยามเที่ยงลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ทำให้เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในห้องพักส่วนตัวของผับ ไม่ใช่บ้านของตัวเอง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นแอลกอฮอล์ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงฝีเท้าหนักค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ องศายืนพิงกรอบประตูด้วยสายตาที่ยากจะคาดเด
คีย์ลีนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนที่เพื่อนอีกคนจะเอ่ยขึ้น “เออ ออกไปหาอะไรกินกันเหอะ” “สั่งมากินก็ได้หนิคะ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว” “ฉันไม่ชอบสั่งอาหารขึ้นมา” “คือฉันกลัวน้องขึ้นมาแล้วไม่เจอ” “ก็นั่งรอไปสิวะ มึงจะไปได้ยังไอ้องศา” คีย์ลีนที่รับรู้ว่าชายหนุ่มพวกนี้นั้นเอาแต่ใจแค่ไหน จึงทำได้เพ






Ulasan-ulasan