ตอนที่ 9 ผูกให้หน่อยสิคะ

“ป้าสรคะ ถ้าเย็นนี้บัวกลับมาไม่ทัน บัวฝากให้ลุงสมัยไปรับยัยรินที่โรงเรียนด้วยนะคะ”

บัวแก้วเอ่ยกำชับแม่บ้านคนสนิทพลางเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ไม่ไกล แววตาของเธอวาวระยับด้วยแผนการในใจ วันนี้เธอจงใจเปิดทางสว่างเพื่อที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับศุภกรณ์อย่างเต็มที่ โดยไม่มีเรื่องน้องสาวมาขัดจังหวะ

“ได้ค่ะคุณบัว แล้วคุณบัวจะไปไหนเหรอคะ” ป้าเกสรเอ่ยถามตามประสาคนเก่าแก่ที่เอ็นดูเจ้านาย

“บัวมีธุระกับคุณศุภกรณ์ค่ะ เสร็จแล้วก็ว่าจะออกไปเที่ยวข้างนอกกันต่อ” สิ่งที่ออกปากหญิงสาวนั้นฟังดูมีความหมายลึกซึ้งกว่าปกติ เมื่อแม่บ้านรับคำและเดินจากไป ความเงียบก็นำพาความตื่นเต้นกลับมาปกคลุมเรือนไม้หลังงามอีกครั้ง

“เรือนหลังนี้... น่าอยู่มากนะครับคุณบัว” ศุภกรณ์เปรยขึ้นขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่ตกแต่งด้วยไม้สีเข้มดูอบอุ่นและเป็นส่วนตัว

“หลังนี้เป็นบ้านเก่าของพ่อกับแม่ค่ะ พอดีบัวชอบอยู่คนเดียว ท่านก็เลยยกให้” บัวแก้วหันมายิ้มตอบ

“คุณกรณ์ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมา บัวเลยไม่ได้เตรียมชุดใหญ่ไว้ต้อนรับ ฝีมือบัวอร่อยนะคะ... แต่วันนี้อาจจะต้องลองชิมชุดเล็กแก้ขัดไปก่อน” เธอบอกพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัยนั้นทำเอาศุภกรณ์ใจสั่น เขาขยับก้าวเข้าไปหาเธออีกหนึ่งก้าว

“ผมก็อยากบอกล่วงหน้าครับ แต่ผมยังไม่มีเบอร์คุณเลย... ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอช่องทางติดต่อคุณบัวไว้หน่อยได้ไหมครับ”

“อย่าบอกนะคะว่านี่คือมุกจีบสาวขอเบอร์” เธอเย้าหยอกพลางเลิกคิ้วมองเขาอย่างรู้ทัน

“ถ้าคุณบัวไม่รังเกียจ... ผมขอจีบคุณบัวจริงๆ ได้ไหมครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังของศุภกรณ์ทำเอาบรรยากาศรอบกายร้อนรุ่มขึ้นทันตา

“อื้ม... ก็ลองดูสิคะ” บัวแก้วตอบรับสั้น ๆ ทว่าทิ้งท้ายด้วยสายตาที่ท้าทาย

เธอเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทออกมาจากตู้แขวน เป็นเอี๊ยมแบบคล้องคอที่ดูธรรมดาแต่เมื่ออยู่บนมือเธอ กลับดูเหมือนเครื่องมือที่จะใช้รัดพันใจคนมอง ศุภกรณ์เดินตามแผ่นหลังบางเข้าไปจนแทบจะชิด

“จะอยู่ดูบัวทำอาหาร หรือจะไปรอที่ห้องรับแขกก็ได้นะคะ” หญิงสาวเอ่ยปาก แต่กลับส่งผ้ากันเปื้อนในมือให้เขา

“แต่ก่อนจะไป... ช่วยผูกให้หน่อยได้ไหมคะ”

พูดจบเธอก็หมุนตัวหันหลังให้ชายหนุ่มทันที ระยะห่างที่เหลือไม่ถึงคืบทำให้ศุภกรณ์มองเห็นหัวไหล่กลมมนขาวเนียนที่โผล่พ้นเสื้อเปิดไหล่สีเทาได้อย่างเต็มตา กลิ่นน้ำหอมรสละมุนผสมกับกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นจาง ๆ โชยมาปะทะจมูกจนเขาต้องลอบสูดลมหายใจ

มือหนาของศุภกรณ์รับผ้ากันเปื้อนมาคล้องลงบนลำคอระหงอย่างเบามือ ปลายนิ้วของเขาแกล้งสัมผัสถูกผิวเนื้อตรงต้นคอของเธอเพียงแผ่วเบาจนบัวแก้วเผลอเกร็งตัวเล็กน้อย เขาอ้อมมือมาทางด้านหลังเพื่อรวบสายรัดเอวเข้าหากัน

ในจังหวะที่เขากำลังผูกเงื่อนอยู่นั้น ศุภกรณ์จงใจโน้มใบหน้าลงไปจนลมหายใจอุ่น ๆ รดรินอยู่ตรงหัวไหล่เนียน “ผูกแน่นไปไหมครับคุณบัว...” บัวแก้วไม่ได้ตอบ แต่ความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังที่เบียดชิดกับอกแกร่งของเขา คำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่าเธอกำลังหลงเข้าไปในกับดักเสน่หาที่เขากำลังร้อยรัดขึ้นอย่างช้า ๆ