Todos los capítulos de เหยื่อรักร้าย: Capítulo 1 - Capítulo 10

ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่พร่าเลือนจากสายฝนที่เริ่มโปรยปราย สถานบันเทิงสุดหรูใจกลางเมืองยังคงทิ้งร่องรอยความสนุกที่เพิ่งจบลง หญิงสาวในชุดมินิเดรสสายเดี่ยวสีดำขลับยืนเด่นตระหง่าน แผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวเนียนละเอียดตัดกับเนื้อผ้าสีเข้มอย่างลงตัว ผิวของเธอสะท้อนแสงไฟยามค่ำคืนดูนวลตาราวกับหินอ่อนชั้นดี นิ้วเรียวสวยกำลังกดหน้าจอสมาร์ทโฟนอย่างเร่งรีบเพื่อเรียกบริการรถรับส่งครืน...เสียงฟ้าคำรามกึกก้องทำเอาเธอสะดุ้งสุดตัว กลิ่นไอดินและพายุที่กำลังก่อตัวโชยมาปะทะจมูก ไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันก็ดังขึ้น พร้อมกับสายเรียกเข้าที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ“สวัสดีครับคุณลูกค้า ตอนนี้ผมกำลังวนรถไปรับคุณที่หน้าเรดสกายนะครับ รถสีดำ ทะเบียน...”เสียงทุ้มต่ำและกังวานที่ลอดผ่านหูโทรศัพท์นั้นช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด มันมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ ความรู้สึกคะนึงหาที่ถูกซ่อนไว้ลึกสุดใจเริ่มสั่นคลอนเมื่อรถยนต์คันหรูเคลื่อนมาจอดตรงหน้า หญิงสาวรีบแทรกตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหลังหนีหยาดฝนที่เริ่มเทลงมาอย่างหนัก กลิ่นหอมสะอาดของน้ำหอมปรับอากาศผสมกับกลิ่นกายจาง ๆ ของชายหนุ่มพุ่งเข้าจู่

เสียงหัวเราะประสานกันเบา ๆ ดังขึ้นภายในรถหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และไอความร้อนจากร่างกายของคนสองคน สายตาที่สบกันผ่านกระจกมองหลังนั้นไม่ได้มีเพียงความหลัง แต่มันเต็มไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะลุกโชน“ชีวิตคนเรานี่ก็แปลกดีนะ เลิกกันไปแล้ว... แต่ยังมีโอกาสได้เจอกัน แล้วก็ยังโสดด้วยกันทั้งคู่” ศุภกรณ์เอ่ยทำลายความเงียบที่เริ่มข้นคลัก น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นระริกเล็กน้อยอย่างจงใจ เพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบที่เขาเปิดคลอไว้ช่างรับกับเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมา ราวกับกำลังขับกล่อมให้โลกทั้งใบเหลือเพียงเขากับเธอ“พรหมลิขิตมั้งคะ...” พิมพ์นารินเอ่ยพลางกรีดกรายปลายนิ้วไปตามขอบชุดเดรส รสชาติของค็อกเทลที่ดื่มมายังคงออกฤทธิ์ให้ดวงตาของเธอหวานฉ่ำและหยาดเยิ้มกว่าปกติ“พี่ชอบคำนี้จัง”“ปกติพี่จีบผู้โดยสารทุกคนหรือเปล่าคะ” เธอถามยั่ว พร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยจนแผ่นหลังขาวเนียนสะท้อนกับแสงไฟในรถอย่างน่ามอง“ปกติพี่แทบไม่คุยกับผู้โดยสารเลยนะ...” เขาหยุดรถเข้าข้างทางที่หน้าบ้านหลังใหญ่ตามหมุดหมาย ก่อนจะดับเครื่องยนต์จนเหลือเพียงไฟหรี่สีส้มสลัว“ไม่รู้เหมือนกันสิ แต่มันเหมือนมีอะไรดลใจ...”เขาวางแข

รถแคมรี่สีดำเลี้ยวผ่านประตูรั้วสู่ถนนคอนกรีตที่ทอดยาวมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังงาม ศุภกรณ์มองผ่านกระจกหน้าเห็นอ่างน้ำพุหินอ่อนขนาดใหญ่ที่ส่งเสียงน้ำกระเซ็นอย่างรื่นหู ในใจของเขาสั่นไหวอย่างประหลาด ก่อนจะหยิบกระเป๋าหรูราคาแพงที่ถูกลืมไว้เมื่อสองวันก่อนขึ้นมาถือไว้มั่นแม่บ้านวัยกลางคนเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มละไม“รอคุณบัวแก้วสักครู่นะคะ เธอกำลังเดินมาจากเรือนหลังเล็กค่ะ เชิญคุณผู้ชายเข้าไปนั่งรอข้างในให้สบายก่อนนะคะ”“ขอบคุณครับ” ศุภกรณ์ตอบสั้นๆ สายตาคมกวาดมองไปรอบอาณาเขตที่ดูหรูหราไปทุกตารางนิ้ว หากเขาจะฝากกระเป๋าไว้ที่แม่บ้านแล้วกลับไปเลยก็ได้ แต่เขาอยากเห็นใบหน้าสวยพริ้มเพราของเจ้าของกระเป๋าที่ติดตาเขาตั้งแต่วันนั้น จนทำให้เขาตัดสินใจที่จะรอ... รอเพื่อที่จะได้สบตาเธออีกครั้งผ่านไปไม่นาน ร่างงามระหงที่กำลังเดินตรงมาจากเรือนสีขาวหลังเล็กก็ทำให้ศุภกรณ์ถึงกับลืมหายใจ บัวแก้ว ในชุดเดรสกระโปรงยาวทรงหลวมสีชมพูพาสเทล เนื้อผ้าพริ้วไหวไปตามจังหวะการเดินที่ดูสง่างาม แสงแดดยามเช้าตกกระทบผิวขาวละเอียด ผมลอนยาวสีดำขลับที่ทิ้งตัวถึงกลางหลังและริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบนั้นปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวช

หลังจากเสร็จสิ้นมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยการปูทางสู่อนาคต ศุภกรณ์และบัวแก้วก็แยกตัวเดินออกมาจากห้องอาหารมุ่งหน้าไปยังโถงทางเดินที่ทอดยาวเงียบสงบ แสงแดดรำไรที่ส่องลอดผ่านม่านลูกไม้ราคาแพงลงมาอาบไล้ทางเดิน ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูเป็นส่วนตัวบัวแก้วจงใจลดความเร็วฝีเท้าลง เธอขยับกายเข้าหาชายหนุ่มจนไหล่บางเนียนละเอียดเบียดชิดกับลำแขนแกร่งที่ซ่อนอยู่ใต้เชิ้ตเนื้อดี กลิ่นหอมรัญจวนใจที่เป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาว กลิ่นกุหลาบป่าผสมกับไอกายอุ่นๆ โชยเข้าปะทะจมูกของศุภกรณ์จนเขาต้องลอบสูดลมหายใจเข้าลึก ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเขาเริ่มรู้สึกถึงแรงขับเคลื่อนบางอย่างในกาย“ดีใจจังนะคะที่คุณตัดสินใจมาทำงานที่บริษัทของคุณพ่อ...” เธอหยุดเดินแล้วหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววหยาดเยิ้มพลางช้อนมองชายหนุ่มอย่างมีความหมาย“บัวคงมีโอกาสได้ปรึกษาเรื่องงานกับคุณบ่อยๆ ใช่ไหมคะ” เสียงของเธอนั้นแหบพร่าและหนักแน่นราวกับจะสลักลงไปในใจของเขาศุภกรณ์ขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยผุดผาดก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังทรวดทรงอ้อนแอ้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสีชมพูหวาน

“ป้าสรคะ ถ้าเย็นนี้บัวกลับมาไม่ทัน บัวฝากให้ลุงสมัยไปรับยัยรินที่โรงเรียนด้วยนะคะ”บัวแก้วเอ่ยกำชับแม่บ้านคนสนิทพลางเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ไม่ไกล แววตาของเธอวาวระยับด้วยแผนการในใจ วันนี้เธอจงใจเปิดทางสว่างเพื่อที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับศุภกรณ์อย่างเต็มที่ โดยไม่มีเรื่องน้องสาวมาขัดจังหวะ“ได้ค่ะคุณบัว แล้วคุณบัวจะไปไหนเหรอคะ” ป้าเกสรเอ่ยถามตามประสาคนเก่าแก่ที่เอ็นดูเจ้านาย“บัวมีธุระกับคุณศุภกรณ์ค่ะ เสร็จแล้วก็ว่าจะออกไปเที่ยวข้างนอกกันต่อ” สิ่งที่ออกปากหญิงสาวนั้นฟังดูมีความหมายลึกซึ้งกว่าปกติ เมื่อแม่บ้านรับคำและเดินจากไป ความเงียบก็นำพาความตื่นเต้นกลับมาปกคลุมเรือนไม้หลังงามอีกครั้ง“เรือนหลังนี้... น่าอยู่มากนะครับคุณบัว” ศุภกรณ์เปรยขึ้นขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่ตกแต่งด้วยไม้สีเข้มดูอบอุ่นและเป็นส่วนตัว“หลังนี้เป็นบ้านเก่าของพ่อกับแม่ค่ะ พอดีบัวชอบอยู่คนเดียว ท่านก็เลยยกให้” บัวแก้วหันมายิ้มตอบ“คุณกรณ์ไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะมา บัวเลยไม่ได้เตรียมชุดใหญ่ไว้ต้อนรับ ฝีมือบัวอร่อยนะคะ... แต่วันนี้อาจจะต้องลองชิมชุดเล็กแก้ขัดไปก่อน” เธอบอกพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัยนั้นทำเอาศุภกร